ਪਤਿਤੇ ਬਾष੍ਕਲੇ ਸੈਨ੍ਯਂ ਭਗ੍ਨਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਜਯੇਤਿ ਚ ਮੁਦਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਗਗਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜਦ ਬਾਸ਼ਕਲ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮੰਦ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ 'ਜੈ' ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਗਾਏ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਦੁਰ੍ਮੁਖੋऽਤਿਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਆਜਗਾਮ ਰਣੇ ਦੇਵੀਂ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਦੁਰਮੁਖਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠਾਬਲੇ ਸੋऽਪਿ ਭਾषਮਾਣਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਰਥਸ੍ਥਃ ਕਵਚਾਵृਤਃ
ਉਹ ਵੀ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੀਕਦਾ, 'ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ!'
ਤਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੇਵੀ ਸ਼ਙ੍ਖਮਵਾਦਯਤ੍ । ਕੋਪਯਨ੍ਤੀ ਦਾਨਵਂ ਤਂ ਜ੍ਯਾਘੋषਞ੍ਚ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਵਜਾ ਕੇ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ।
ਸੋऽਪਿ ਬਾਣਾਨ੍ਮੁਮੋਚਾਸ਼ੁ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍ । ਸ੍ਵਬਾਣੈਸ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਮਾਯਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਉਹ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਮਹਾਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ।
ਤਯੋਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲਂ ਨृਪ । ਬਾਣਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦਾਘਾਤੈਰ੍ਮੁਸਲੈਸ੍ਤੋਮਰੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਸੱਟੇ ਤੇ ਜਵਲਿਨਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਹੋਏ।
ਰਣਭੂਮੌ ਤਦਾ ਜਾਤਾ ਰੁਧਿਰੌਘਵਹਾ ਨਦੀ । ਪਤਿਤਾਨਿ ਤਦਾ ਤੀਰੇ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਪ੍ਰਬਭੁਸ੍ਤਦਾ
ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਮੇਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ; ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਯਥਾ ਸਨ੍ਤਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਯਮਕਿਙ੍ਕਰਨਾਯਕੈਃ । ਤੁਮ੍ਬੀਫਲਾਨਿ ਨੀਤਾਨਿ ਨਵਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਪਰੈਰ੍ਮੁਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨਵੇਂ ਸਿਖਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁੰਬੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾ ਕਿ ਉਹ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਣ—
ਰਣਭੂਮਿਸ੍ਤਦਾ ਘੋਰਾ ਬਭੂਵਾਤੀਵ ਦੁਰ੍ਗਮਾ । ਸ਼ਰੀਰੈਃ ਪਤਿਤੈਰ੍ਭੂਮੌ ਖਾਦ੍ਯਮਾਨੈਰ੍ਵृਕਾਦਿਭਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇੜੀਆਂ ਆਦਿ ਜਾਨਵਰ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗੋਮਾਯੁਸਾਰਮੇਯਾਸ਼੍ਚ ਕਾਕਾਃ ਕਙ੍ਕਾ ਅਯੋਮੁਖਾਃ । ਗृਧ੍ਰਾ ਸ਼੍ਯੇਨਾਸ਼੍ਚ ਖਾਦਨ੍ਤਿ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਗਿੱਟ, ਕੁੱਤੇ, ਕਾਂ, ਗਿੱਧ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਚੋਚ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਗਿੱਧ ਤੇ ਬਾਜ—all ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਵੌ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧੋ ਮृਤਾਨਾਂ ਦੇਹਸਙ੍ਗਤਃ । ਅਭੂਤ੍ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਖਗਾਨਾਂ ਪਲਭਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਬਦਬੂ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵਹੀ; ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖੜਖੜਾਹਟਾਂ ਉੱਠੀਆਂ।
ਤਦਾ ਚੁਕੋਪ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਦੁਰ੍ਮੁਖਃ ਕਾਲਮੋਹਿਤਃ । ਦੇਵੀਮੁਵਾਚ ਗਰ੍ਵੇਣ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਕਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਦੁਰਮੁਖ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਨੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚੰਗਾ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਚਣ੍ਡਿ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯੈਵ ਸੁਬਾਲਿਸ਼ੇ । ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਾ ਭਜ ਵਾਮੋਰੁ ਮਹਿषਂ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਮ੍
ਚੰਡੀ, ਤੂੰ ਚਲੀ ਜਾ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅੱਜ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਮੂਰਖ ਨਾਰੀ; ਜਾਂ ਫਿਰ ਦੈਤ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾਂ, ਜਾਂ ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਪਾਸ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਆਸਨ੍ਨਮਰਣਃ ਕਾਮਂ ਪ੍ਰਲਪਸ੍ਯਦ੍ਯ ਮੋਹਿਤਃ । ਅਦ੍ਯੈਵ ਤ੍ਵਾਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਯਂ ਬਾष੍ਕਲੋ ਹਤਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਭਟਕਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅੱਜ ਹੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਸਕਲੋ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਤਿष੍ਠ ਵਾ ਮਨ੍ਦ ਮਰਣਂ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ । ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਬਾਲਿਸ਼ਂ ਮਹਿषੀਸੁਤਮ੍
ਮੂਰਖ, ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾ ਜਾਂ ਰਹਿ ਜਾ, ਜੇ ਮੌਤ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਮਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਤੁ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦਾਰੁਣਾਮ੍
ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਬੋਲੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਦੁਰਮੁਖ ਨੇ ਚੰਡੀ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸਾਪਿ ਤਾਂ ਤਰਸਾ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਜਘਾਨ ਦਾਨਵਂ ਕृਦ੍ਧਾ ਵृਤ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਧਰੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁੱਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਤਯੋਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਞ੍ਜਾਤਂ ਚਾਤਿਕਰ੍ਕਸ਼ਮ੍ । ਭਯਦਂ ਕਾਤਰਾਣਾਞ੍ਚ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਬਲਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਬਹੁਤ ਸਖਤ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜੋ ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤਾਕਤਵਰ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਦੇਵੀ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਰਸਾ ਧਨੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤਥੈਵ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਬਭਞ੍ਜ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਰਥੇ ਭਗ੍ਨੇ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪਦਾਤਿਰ੍ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ੍ਤਦਾ । ਗਦਾਂ ਗਹੀਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਂ ਜਗਾਮ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਰਥ ਤੂਟਣ ਤੇ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਦੁਰਮੁਖ ਪੈਦਲ ਜੰਗੀ ਬਣ ਗਿਆ; ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਚੰਡੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਚਕਾਰ ਸ ਗਦਾਘਾਤਂ ਸਿਂਹਮੌਲੌ ਮਹਾਬਲਃ । ਨ ਚਚਾਲ ਹਰਿਃ ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਤਾਡਿਤੋऽਪਿ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸਿੰਘ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਹਰੀ, ਜੇਕਰ ਵੱਜਿਆ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਅਮ੍ਬਿਕਾ ਤਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਗਦਾਪਾਣਿਂ ਪੁਰਃਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਖਡ੍ਗੇਨ ਸ਼ਿਤਧਾਰੇਣ ਸ਼ਿਰਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਮੌਲਿਮਤ੍
ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮੋਹਰ ਲਾਇਆ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਛਿਨ੍ਨੇ ਚ ਮਸ੍ਤਕੇ ਭੂਮੌ ਪਪਾਤ ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਮृਤਃ । ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਂ ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾ ਨਿਰ੍ਜਰਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਦੁਰਮੁਖਾ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤਾਂ ਤਦਾ ਦੇਵੀਂ ਦੁਰ੍ਮੁਖੇ ਨਿਹਤੇऽਮਰਾਃ । ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਂ ਨਭਃਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਦੁਰਮੁਖਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਜਿੱਤ-ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ऋषਯਃ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਵਿਦ੍ਯਾਧਰਕਿਨ੍ਨਰਾਃ । ਜਹृषੁਸ੍ਤਂ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦਾਨਵਂ ਰਣਮਸ੍ਤਕੇ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਿੱਧਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਤੇ ਕਿਨਨਰਾਂ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਰਣ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦਾਨਵ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਮ੍ਰਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰਾਖ੍ਯਵਧਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਦੁਰ੍ਮੁਖਂ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮਹਿषਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ । ਉਵਾਚ ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਿਂ ਜਾਤਮਿਤਿ ਚਾਸਕृਤ੍
ਜਦੋਂ ਦੁਰਮੁਖਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, 'ਕੀ ਹੋਇਆ?'
ਨਿਹਤੌ ਦਾਨਵੌ ਸ਼ੂਰੌ ਰਣੇ ਦੁਰ੍ਮੁਖਬਾष੍ਕਲੌ । ਤਨ੍ਵ੍ਯਾ ਤਤ੍ਪਰਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਦੈਵਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਦੋ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵ, ਦੁਰਮੁਖਾ ਤੇ ਬਾਸਕਲਾ, ਰਣ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ; ਇਹ ਨਾਜੁਕ ਦੇਵੀ ਦਾ ਅਸਧਾਰਣ ਕੰਮ, ਸਭ ਲੋਕ ਦੇਖਣ।
ਕਾਲੋ ਹਿ ਬਲਵਾਨ੍ਕਰ੍ਤਾ ਸਤਤਂ ਸੁਖਦੁਃਖਯੋਃ । ਨਰਾਣਾਂ ਪਰਤਨ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਾਨੁਯੋਗਤਃ
ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਪਾਪ-ਪੁੰਨ ਦੇ ਅਸਰ ਹੇਠ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਹਤੌ ਦਾਨਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਤਃ ਪਰਮ੍ । ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਮਿਲਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਕਾਰ੍ਯਸਙ੍ਕਟੇ
ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਦਾਨਵ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ ਕੀ ਠੀਕ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹਿषੇऽਤਿਬਲਾਨ੍ਵਿਤੇ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰਾਖ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸੇਨਾਨੀਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਰਥਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਇਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਚਿਕਸ਼ੁਰ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਤੇ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।