ਭਗਵਤ੍ਯਪਿ ਬਾਣੌਘਾਨ੍ਮੁਮੋਚ ਦਾਨਵੌ ਪ੍ਰਤਿ । ਕृਤ੍ਵਾਤਿਮਧੁਰਂ ਨਾਦਂ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੀ ਦੈਤਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਿਧੀ ਲਈ।
ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਬਾष੍ਕਲਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਮ੍ਮੁਖੋऽਭੂਦ੍ ਰਣਾਙ੍ਗਣੇ । ਦੁਰ੍ਮੁਖਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੀਮਭਿਮੁਖਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਾਸ਼ਕਲ ਜਲਦੀ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੁਰਮੁਖਾ ਉਥੇ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ ਘੋਰਂ ਦੇਵੀਬਾष੍ਕਲਯੋਸ੍ਤਦਾ । ਬਾਣਾਸਿਪਰਿਘਾਘਾਤੈਰ੍ਭਯਦਂ ਮਨ੍ਦਚੇਤਸਾਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵੀ ਤੇ ਬਾਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਗਦਿਆਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਮ੍ । ਜਘਾਨ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕਰ੍ਣਾਕृष੍ਟੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ
ਫਿਰ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਏ ਦੈਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪੰਜ ਤੀਰ, ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਪਥਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਮਾਰੇ।
ਦਾਨਵੋऽਪਿ ਸ਼ਰਾਨ੍ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਸਪ੍ਤਭਿਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਦੇਵੀਂ ਸਿਂਹੋਪਰਿਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਦੈਤ ਨੇ ਵੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਤੀਰ ਆਪਣੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਸਾਪਿ ਤਂ ਦਸ਼ਭਿਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸੁਪੀਤੈਃ ਸਾਯਕੈਃ ਖਲਮ੍ । ਜਘਾਨ ਤਚ੍ਛਰਾਂਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜਹਾਸ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਮੰਦ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਦਸ ਤੇਜ਼, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੱਸਦੀ ਰਹੀ।
ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਬਾਣੇਨ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍ । ਬਾष੍ਕਲੋऽਪਿ ਗਦਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਦੇਵੀਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਪਾਯਯੌ
ਅਰਧਚੰਦ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬਾਸ਼ਕਲ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਵਧਿਆ।
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਗਦਾਪਾਣਿਂ ਦਾਨਵਂ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਮ੍ । ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਸ੍ਵਗਦਾਪਾਤੈਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਜਦ ਦੈਤ, ਮਦ ਵਿੱਚ ਗਰਵਿਤ, ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾष੍ਕਲਃ ਪਤਿਤੋ ਭੂਮੌ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦੁਤ੍ਥਿਤਃ ਪੁਨਃ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਗਦਾਂ ਸੋऽਪਿ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਬਾਸ਼ਕਲ ਜਦ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਫਿਰ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਚੰਡਿਕਾ ਵੱਲ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।
ਤਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੇਵੀ ਸ਼ੂਲੇਨ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਜਘਾਨ ਬਾष੍ਕਲਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਪਪਾਤ ਚ ਮਮਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਈ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਚ ਵੱਜਿਆ; ਬਾਸ਼ਕਲ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਪਤਿਤੇ ਬਾष੍ਕਲੇ ਸੈਨ੍ਯਂ ਭਗ੍ਨਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਜਯੇਤਿ ਚ ਮੁਦਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਗਗਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜਦ ਬਾਸ਼ਕਲ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮੰਦ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ 'ਜੈ' ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਗਾਏ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਦੁਰ੍ਮੁਖੋऽਤਿਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਆਜਗਾਮ ਰਣੇ ਦੇਵੀਂ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਦੁਰਮੁਖਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠਾਬਲੇ ਸੋऽਪਿ ਭਾषਮਾਣਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਰਥਸ੍ਥਃ ਕਵਚਾਵृਤਃ
ਉਹ ਵੀ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੀਕਦਾ, 'ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ!'
ਤਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੇਵੀ ਸ਼ਙ੍ਖਮਵਾਦਯਤ੍ । ਕੋਪਯਨ੍ਤੀ ਦਾਨਵਂ ਤਂ ਜ੍ਯਾਘੋषਞ੍ਚ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਵਜਾ ਕੇ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ।
ਸੋऽਪਿ ਬਾਣਾਨ੍ਮੁਮੋਚਾਸ਼ੁ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍ । ਸ੍ਵਬਾਣੈਸ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਮਾਯਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਉਹ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਮਹਾਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ।
ਤਯੋਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲਂ ਨृਪ । ਬਾਣਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦਾਘਾਤੈਰ੍ਮੁਸਲੈਸ੍ਤੋਮਰੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਸੱਟੇ ਤੇ ਜਵਲਿਨਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਹੋਏ।
ਰਣਭੂਮੌ ਤਦਾ ਜਾਤਾ ਰੁਧਿਰੌਘਵਹਾ ਨਦੀ । ਪਤਿਤਾਨਿ ਤਦਾ ਤੀਰੇ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਪ੍ਰਬਭੁਸ੍ਤਦਾ
ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਮੇਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ; ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਯਥਾ ਸਨ੍ਤਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਯਮਕਿਙ੍ਕਰਨਾਯਕੈਃ । ਤੁਮ੍ਬੀਫਲਾਨਿ ਨੀਤਾਨਿ ਨਵਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਪਰੈਰ੍ਮੁਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨਵੇਂ ਸਿਖਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁੰਬੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾ ਕਿ ਉਹ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਣ—
ਰਣਭੂਮਿਸ੍ਤਦਾ ਘੋਰਾ ਬਭੂਵਾਤੀਵ ਦੁਰ੍ਗਮਾ । ਸ਼ਰੀਰੈਃ ਪਤਿਤੈਰ੍ਭੂਮੌ ਖਾਦ੍ਯਮਾਨੈਰ੍ਵृਕਾਦਿਭਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇੜੀਆਂ ਆਦਿ ਜਾਨਵਰ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗੋਮਾਯੁਸਾਰਮੇਯਾਸ਼੍ਚ ਕਾਕਾਃ ਕਙ੍ਕਾ ਅਯੋਮੁਖਾਃ । ਗृਧ੍ਰਾ ਸ਼੍ਯੇਨਾਸ਼੍ਚ ਖਾਦਨ੍ਤਿ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਗਿੱਟ, ਕੁੱਤੇ, ਕਾਂ, ਗਿੱਧ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਚੋਚ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਗਿੱਧ ਤੇ ਬਾਜ—all ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਵੌ ਵਾਯੁਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਗਨ੍ਧੋ ਮृਤਾਨਾਂ ਦੇਹਸਙ੍ਗਤਃ । ਅਭੂਤ੍ਕਿਲਕਿਲਾਸ਼ਬ੍ਦਃ ਖਗਾਨਾਂ ਪਲਭਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਬਦਬੂ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਵਹੀ; ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਖੜਖੜਾਹਟਾਂ ਉੱਠੀਆਂ।
ਤਦਾ ਚੁਕੋਪ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਦੁਰ੍ਮੁਖਃ ਕਾਲਮੋਹਿਤਃ । ਦੇਵੀਮੁਵਾਚ ਗਰ੍ਵੇਣ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਕਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਦੁਰਮੁਖ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਨੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚੰਗਾ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਚਣ੍ਡਿ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯੈਵ ਸੁਬਾਲਿਸ਼ੇ । ਦੈਤ੍ਯਂ ਵਾ ਭਜ ਵਾਮੋਰੁ ਮਹਿषਂ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਮ੍
ਚੰਡੀ, ਤੂੰ ਚਲੀ ਜਾ! ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅੱਜ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਮੂਰਖ ਨਾਰੀ; ਜਾਂ ਫਿਰ ਦੈਤ ਦੇ ਪਾਸ ਜਾਂ, ਜਾਂ ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਪਾਸ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਆਸਨ੍ਨਮਰਣਃ ਕਾਮਂ ਪ੍ਰਲਪਸ੍ਯਦ੍ਯ ਮੋਹਿਤਃ । ਅਦ੍ਯੈਵ ਤ੍ਵਾਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਯਂ ਬਾष੍ਕਲੋ ਹਤਃ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਭਟਕਦਾ ਹੋਇਆ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅੱਜ ਹੀ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਾਸਕਲੋ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਤਿष੍ਠ ਵਾ ਮਨ੍ਦ ਮਰਣਂ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ । ਹਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵੈ ਵਧਿष੍ਯਾਮਿ ਬਾਲਿਸ਼ਂ ਮਹਿषੀਸੁਤਮ੍
ਮੂਰਖ, ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾ ਜਾਂ ਰਹਿ ਜਾ, ਜੇ ਮੌਤ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਬਾਲਕ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗੀ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਦੁਰ੍ਮੁਖੋ ਮਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਮੁਮੋਚ ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਤੁ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦਾਰੁਣਾਮ੍
ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਬੋਲੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਦੁਰਮੁਖ ਨੇ ਚੰਡੀ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਸਾਪਿ ਤਾਂ ਤਰਸਾ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਜਘਾਨ ਦਾਨਵਂ ਕृਦ੍ਧਾ ਵृਤ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਧਰੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁੱਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਦੈਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਤਯੋਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਞ੍ਜਾਤਂ ਚਾਤਿਕਰ੍ਕਸ਼ਮ੍ । ਭਯਦਂ ਕਾਤਰਾਣਾਞ੍ਚ ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਬਲਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਬਹੁਤ ਸਖਤ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜੋ ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤਾਕਤਵਰ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਦੇਵੀ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਰਸਾ ਧਨੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤਥੈਵ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਬਭਞ੍ਜ ਰਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਵਧੀਆ ਰਥ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਰਥੇ ਭਗ੍ਨੇ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪਦਾਤਿਰ੍ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ੍ਤਦਾ । ਗਦਾਂ ਗਹੀਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾਂ ਜਗਾਮ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਰਥ ਤੂਟਣ ਤੇ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਦੁਰਮੁਖ ਪੈਦਲ ਜੰਗੀ ਬਣ ਗਿਆ; ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਚੰਡੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।