ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਂ ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿ ਸਾਹਿਤ੍ਯਂ ਚੈਵ ਰਾਜਸਮ੍ । ਤਾਮਸਂ ਯੁਦ੍ਧਵਾਰ੍ਤਾ ਚ ਪਰਦੋषਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਮ੍
ਸਾਤਵਿਕ ਸੁਣਨ ਵੈਦਾਂ, ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗਿਆਂ ਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਸ ਸੁਣਨ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਹੈ; ਤਾਮਸ ਸੁਣਨ ਜੰਗ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਅਉਗੁਣ ਦੱਸਣ ਦਾ ਹੈ।
ਸਾਤ੍ਤ੍ਵਿਕਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਵਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਪਣ੍ਡਿਤੈਃ । ਉਤ੍ਤਮਂ ਮਧ੍ਯਮਂ ਚੈਵ ਤਥੈਵਾਧਮਮਿਤ੍ਯੁਤ
ਸਾਤਵਿਕ ਵੀ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਪੰਡਤਾਂ ਨੇ: ਉੱਤਮ, ਮੱਧਮ ਤੇ ਘੱਟ।
ਉਤ੍ਤਮਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਫਲਦਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦਂ ਮਧ੍ਯਮਂ ਤਥਾ । ਅਧਮਂ ਭੋਗਦਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਣੀਯ ਵਿਦਿਤਂ ਬੁਧੈਃ
ਉੱਤਮ ਸੁਣਨ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੱਧਮ ਸੁਣਨ ਸਵਰਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਘੱਟ ਸੁਣਨ ਭੋਗ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਹੈ।
ਸਾਹਿਤ੍ਯਂ ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਸ੍ਵੀਯਾਯਾਂ ਚੋਤ੍ਤਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਮਧ੍ਯਮਂ ਵਾਰਯੋषਾਯਾਂ ਪਰੋਢਾਯਾਂ ਤਥਾਧਮਮ੍
ਸਾਹਿਤ ਵੀ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਦਾ ਹੈ: ਆਪਣਾ ਸਾਹਿਤ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵੈਸ਼ਿਆ ਦਾ ਮੱਧਮ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਘੱਟ।
ਤਾਮਸਂ ਤ੍ਰਿਵਿਧਂ ਜ੍ਞੇਯਂ ਵਿਦ੍ਵਦ੍ਭਿਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਆਤਤਾਯਿਨਿਯੁਦ੍ਧਂ ਯਤ੍ਤਦੁਤ੍ਤਮਮੁਦਾਹृਤਮ੍
ਤਾਮਸ ਵੀ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ: ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਮਂ ਚਾਪਿ ਵਿਦ੍ਵੇषਾਤ੍ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਤਥਾਰਿਭਿਃ । ਅਧਮਂ ਨਿਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਵਿਵਾਦੇ ਕਲਹੇ ਤਥਾ
ਮੱਧਮ ਲੜਾਈ ਵਿਵਾਦ ਜਾਂ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚ; ਘੱਟ ਲੜਾਈ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇ ਝਗੜਾ ਤੇ ਵਿਵਾਦ ਹੈ।
ਤਦਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਮੁਖ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਸ੍ਯ ਮਹਾਮਤੇ । ਬੁਦ੍ਧਿਪ੍ਰਵਰ੍ਧਨਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਤਃ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਇਹ ਬੁਧੀ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾਖ੍ਯਾਹਿ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਕਥਾਂ ਪੌਰਾਣਿਕੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਾਂ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਧਿਨੀਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਪੁਰਾਣਕ ਕਥਾ ਸੁਣਾਓ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਆਸ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਚੰਗੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਵਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਯੂਯਂ ਧਨ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਧਨ੍ਯੋऽਹਂ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ । ਯੇषਾਂ ਸ਼੍ਰਵਣਬੁਦ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਮਮਾਪਿ ਕਥਨੇ ਕਿਲ
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਧਨਿਆ ਹੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਧਨਿਆ ਹਾਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਹਿਣ ਦਾ ਮੌਕਾ।
ਪੁਰਾ ਚੈਕਾਰ੍ਣਵੇ ਜਾਤੇ ਵਿਲੀਨੇ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ । ਸ਼ੇषਪਰ੍ਯਙ੍ਕਸੁਪ੍ਤੇ ਚ ਦੇਵਦੇਵੇ ਜਨਾਰ੍ਦਨੇ
ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਇਕ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਜਨਾਰਦਨ ਸੇਸ਼ ਨਾਗ ਦੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ,
ਵਿष੍ਣੁਕਰ੍ਣਮਲੋਦ੍ਭੂਤੌ ਦਾਨਵੌ ਮਧੁਕੈਟਭੌ । ਮਹਾਬਲੌ ਚ ਤੌ ਦੈਤ੍ਯੌ ਵਿਵृਦ੍ਧੌ ਸਾਗਰੇ ਜਲੇ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਕੰਨ ਦੀ ਮੈਲ ਤੋਂ ਦੋ ਦਾਨਵ, ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ, ਪੈਦਾ ਹੋਏ; ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਗਏ।
ਕ੍ਰੀਡਮਾਨੌ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤਤ੍ਰ ਵਿਚਰਨ੍ਤਾਵਿਤਸ੍ਤਤਃ । ਤਾਵੇਕਦਾ ਮਹਾਕਾਯੌ ਕ੍ਰੀਡਾਸਕ੍ਤੌ ਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ, ਮਹਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਚਿਨ੍ਤਾਮਵਾਪਤੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਾਵਿਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ । ਨਾਕਾਰਣਂ ਭਵੇਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈषਾ ਪਰਮ੍ਪਰਾ
ਫਿਰ, ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ: 'ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇਹ ਹਰ ਥਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ।'
ਆਧੇਯਂ ਤੁ ਵਿਨਾਧਾਰਂ ਨ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕਥਞ੍ਚਨ । ਆਧਾਰਾਧੇਯਭਾਵਸ੍ਤੁ ਭਾਤਿ ਨੋ ਚਿਤ੍ਤਗੋਚਰਃ
ਸਹਾਰਾ ਬਿਨਾ, ਆਧਾਰਿਤ ਵਸਤੂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ; ਆਧਾਰ ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਮਨ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਕ੍ਵ ਤਿष੍ਠਤਿ ਜਲਂ ਚੇਦਂ ਸੁਖਰੂਪਂ ਸੁਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ । ਕੇਨ ਸृष੍ਟਂ ਕਥਂ ਜਾਤਂ ਮਗ੍ਨਾਵਾਵਾਞ੍ਜਲੇ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਇਹ ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਵਿਆਪਕ ਪਾਣੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਨੇ ਬਣਾਇਆ, ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ? ਅਸੀਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਕਿਵੇਂ ਤੈਰ ਰਹੇ ਹਾਂ?
ਆਵਾਂ ਵਾ ਕਥਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੌ ਕੇਨ ਵੋਤ੍ਪਾਦਿਤਾਵੁਭੌ । ਪਿਤਰੌ ਕ੍ਵੇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਾਮਂ ਤਥਾਵਯੋਃ
ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਨੇ ਬਣਾਇਆ? ਸਾਡੇ ਮਾਪੇ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਕਾਮਯਮਾਨੌ ਤੌ ਜਗ੍ਮਤੁਰ੍ਨ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ । ਉਵਾਚ ਕੈਟਭਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਧੁਂ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਜਲੇ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੋਵੇਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਤੀਜੇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ, ਉਥੇ ਕੈਟਭ ਨੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਮਧੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕੈਟਭ ਉਵਾਚ ਮਧੋ ਵਾਮਤ੍ਰ ਸਲਿਲੇ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਮਹਾਬਲਾ । ਵਰ੍ਤਤੇ ਭ੍ਰਾਤਰਚਲਾ ਕਾਰਣਂ ਸਾ ਹਿ ਮੇ ਮਤਾ
ਕੈਟਭ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਧੂ, ਇਸ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਭਰਾ, ਮੈਂ ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਤਯਾ ਤਤਮਿਦਂ ਤੋਯਂ ਤਦਾਧਾਰਂ ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਸਾ ਏਵ ਪਰਮਾ ਦੇਵੀ ਕਾਰਣਞ੍ਚ ਤਥਾਵਯੋਃ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਹ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਇਸ ਦਾ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਉਹੀ ਸਰਵੋਚ ਦੈਵੀ ਹੈ ਤੇ ਸਾਡਾ ਕਾਰਨ ਵੀ।
ਏਵਂ ਵਿਬੁਧ੍ਯਮਾਨੌ ਤੌ ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟੌ ਯਦਾਸੁਰੌ । ਤਦਾਕਾਸ਼ੇ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਾਗ੍ਬੀਜਂ ਸੁਮਨੋਹਰਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਸੁਰ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਮਝਣ ਲੱਗੇ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਤਦ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬੀਜ-ਮੰਤ੍ਰ ਸੁਣਿਆ।
ਗृਹੀਤਂ ਚ ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਸ੍ਯਾਭ੍ਯਾਸੋ ਦृਢਃ ਕृਤਃ । ਤਦਾ ਸੌਦਾਮਨੀ ਦृष੍ਟਾ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਖੇ ਚੋਤ੍ਥਿਤਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਪੱਕੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਟਣ ਲੱਗੇ। ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਬਿਜਲੀ ਵੇਖੀ।
ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਚਾਰਿਤਂ ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋऽਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਥਾ ਧ੍ਯਾਨਮਿਦਂ ਦृष੍ਟਂ ਗਗਨੇ ਸਗੁਣਂ ਕਿਲ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।' ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਧਿਆਨ ਵੀ ਵੇਖਿਆ।
ਨਿਰਾਹਾਰੌ ਜਿਤਾਤ੍ਮਾਨੌ ਤਨ੍ਮਨਸ੍ਕੌ ਸਮਾਹਿਤੌ । ਬਭੂਵਤੁਰ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯੈਵਂ ਜਪਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਜਪ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹੇ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤਪ੍ਤਂ ਮਹਤ੍ਤਪਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਪਰਮਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਜਾਤਾ ਸਾ ਪਰਮਾ ਤਯੋਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਸਰਵੋਚ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣਾ ਸਰਵੋਚ ਰੂਪ ਵਿਖਾਇਆ।
ਖਿਨ੍ਨੌ ਤੌ ਦਾਨਵੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਪਸੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯੌ । ਤਯੋਰਨੁਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਾਯ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ ਤਪ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਏ, ਪਰ ਪੱਕੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ, ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਵਰਂ ਵਾਂ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਦੈਤ੍ਯੌ ਬ੍ਰੂਤਂ ਪਰਮਸਮ੍ਮਤਮ੍ । ਦਦਾਮਿ ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਯੁਵਯੋਸ੍ਤਪਸਾ ਕਿਲ
ਦੈਤਿਓ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਤੇ ਉਹ ਵਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਂ ਵਾਣੀਂ ਦਾਨਵਾਵੂਚਤੁਸ੍ਤਦਾ । ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਮਰਣਂ ਦੇਵਿ ਵਰਂ ਨੌ ਦੇਹਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਦੇਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦੇਵੋ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ: ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮਰ ਸਕੀਏ।'
ਵਾਗੁਵਾਚ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਮਰਣਂ ਦੈਤ੍ਯੌ ਭਵੇਦ੍ਵਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ । ਅਜੇਯੌ ਦੇਵਦੈਤ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਓ, ਤੁਹਾਡਾ ਮਰਨ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤੀਆਂ ਵਿਚ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਅਜੈ ਹੋਵੋਗੇ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਦਤ੍ਤਵਰੌ ਦੇਵ੍ਯਾ ਦਾਨਵੌ ਮਦਦਰ੍ਪਿਤੌ । ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਸਾਗਰੇ ਕ੍ਰੀਡਾਂ ਯਾਦੋਗਣਸਮਨ੍ਵਿਤੌ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਵੀ ਤੋਂ ਵਰ ਲੈ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵ ਮਾਣ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲੱਗੇ।
ਕਾਲੇਨ ਕਿਯਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾ ਦਾਨਵਾਭ੍ਯਾਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ । ਦृष੍ਟਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪਦ੍ਮਾਸਨਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਯਾਦ-ਯੋਗ ਮੌਕੇ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਵੇਖਿਆ।