ਕृਤ੍ਵਾ ਪਤਿਂ ਮਹਾਵੀਰਂ ਸਂਸਾਰਸੁਖਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਪਿਕਾਲਾਪੇ ਯੋषਿਤਾਂ ਖਲੁ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਉਸ ਮਹਾਨ ਵੀਰ ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਕੇ, ਤੂੰ ਅਨੋਖੀ ਸੰਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਵੇਗੀ, ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਕੁੜੀਆਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੂੰ ਲੈ ਲਵੇਗੀ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਜਾਲ੍ਮ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਵਿਜਾਨਾਸਿ ਨਾਰੀਯਂ ਕਾਮਮੋਹਿਤਾ । ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧਿਬਲਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਭਜੇਯਂ ਮਹਿषਂ ਸ਼ਠਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਝੱਲਾ, ਤੂੰ ਕੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਫਸੀਆਂ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਅਕਲ ਤੇ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਜਿਹੇ ਛਲਾਕ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲੈ।
ਕੁਲਸ਼ੀਲਗੁਣੈਸ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਤਂ ਭਜਨ੍ਤਿ ਕੁਲਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਅਧਿਕਂ ਰੂਪਚਾਤੁਰ੍ਯਬੁਦ੍ਧਿਸ਼ੀਲਕ੍ਸ਼ਮਾਦਿਭਿਃ
ਉੱਚ ਘਰ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਪਤੀ ਨੂੰ ਘਰ, ਚਲਣ, ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਰੂਪ, ਚਲਾਕੀ, ਅਕਲ, ਚਲਣ, ਧੀਰਜ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਚੁਣਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾ ਨੁ ਕਾਮਾਤੁਰਾ ਨਾਰੀ ਭਜੇਚ੍ਚ ਪਸ਼ੁਰੂਪਿਣਮ੍ । ਪਸ਼ੂਨਾਮਧਮਂ ਨੂਨਂ ਮਹਿषਂ ਦੇਵਰੂਪਿਣੀ
ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਪਸ਼ੂ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚੁਣੇਗੀ? ਮੈਂ, ਦੇਵ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਮਹਿਸ਼ਾ—ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ—ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਚੁਣਾਂਗੀ।
ਗਚ੍ਛਤਂ ਮਹਿषਂ ਤੂਰ੍ਣਂ ਭੂਪਂ ਬਾष੍ਕਲਦੁਰ੍ਮੁਖੌ । ਵਦਤਂ ਮਦ੍ਵਚੋ ਦੈਤ੍ਯਂ ਗਜਤੁਲ੍ਯਂ ਵਿषਾਣਿਨਮ੍
ਬਾਸ਼ਕਲ ਤੇ ਦੁਰਮੁਖ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਸ਼ਾ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਜਾਓ। ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਥੀ ਵਾਂਗ ਸੀੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ ਦਿਓ।
ਪਾਤਾਲਂ ਗਚ੍ਛ ਵਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਕੁਰੁ ਵਾ ਮਯਾ । ਰਣੇ ਜਾਤੇ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਰ੍ਭਯਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਧੁਵਮ੍
ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰੇ। ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਹੋਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਹਤ੍ਵਾਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਗਮਨਂ ਮਮ । ਇਤ੍ਥਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸੁਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਹੀ ਇੱਥੋਂ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਲੈ, ਬਹੁਤ ਮੂਰਖ, ਹੁਣ ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ ਲੈ।
ਮਾਮਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਭੂਭਾਗੇ ਨ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤੇ ਕਦਾਚਨ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਚਤੁष੍ਪਾਦ ਦਿਵਿ ਵਾ ਗਿਰਿਕਨ੍ਦਰੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਨਾ ਚੌਪਾਓਂ ਵਿਚ, ਨਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ, ਨਾ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿਚ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਤੌ ਤਯਾ ਦੈਤ੍ਯੌ ਕੋਪਾਕੁਲਿਤਲੋਚਨੌ । ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਧਰੌ ਵੀਰੌ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੈਤ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਸੁਵਿਪੁਲਂ ਨਾਦਂ ਦੇਵੀ ਸਾ ਨਿਰ੍ਭਯਾ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਉਭੌ ਚ ਚਕ੍ਰਤੁਸ੍ਤੀਵ੍ਰਾ ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਦੇਵੀ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਕੁਰੁਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਭਗਵਤ੍ਯਪਿ ਬਾਣੌਘਾਨ੍ਮੁਮੋਚ ਦਾਨਵੌ ਪ੍ਰਤਿ । ਕृਤ੍ਵਾਤਿਮਧੁਰਂ ਨਾਦਂ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੀ ਦੈਤਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਿਧੀ ਲਈ।
ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਬਾष੍ਕਲਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਮ੍ਮੁਖੋऽਭੂਦ੍ ਰਣਾਙ੍ਗਣੇ । ਦੁਰ੍ਮੁਖਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵੀਮਭਿਮੁਖਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਾਸ਼ਕਲ ਜਲਦੀ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੁਰਮੁਖਾ ਉਥੇ ਉਸ ਵੱਲ ਤੱਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ ਘੋਰਂ ਦੇਵੀਬਾष੍ਕਲਯੋਸ੍ਤਦਾ । ਬਾਣਾਸਿਪਰਿਘਾਘਾਤੈਰ੍ਭਯਦਂ ਮਨ੍ਦਚੇਤਸਾਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵੀ ਤੇ ਬਾਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਗਦਿਆਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ।
ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਯੁਦ੍ਧਦੁਰ੍ਮਦਮ੍ । ਜਘਾਨ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਬਾਣੈਃ ਕਰ੍ਣਾਕृष੍ਟੈਃ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ
ਫਿਰ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋਏ ਦੈਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪੰਜ ਤੀਰ, ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਪਥਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਮਾਰੇ।
ਦਾਨਵੋऽਪਿ ਸ਼ਰਾਨ੍ਦੇਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਸਪ੍ਤਭਿਸ੍ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਦੇਵੀਂ ਸਿਂਹੋਪਰਿਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਦੈਤ ਨੇ ਵੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਤੀਰ ਆਪਣੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੀਰ ਮਾਰੇ।
ਸਾਪਿ ਤਂ ਦਸ਼ਭਿਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸੁਪੀਤੈਃ ਸਾਯਕੈਃ ਖਲਮ੍ । ਜਘਾਨ ਤਚ੍ਛਰਾਂਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜਹਾਸ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਮੰਦ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਦਸ ਤੇਜ਼, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਹੱਸਦੀ ਰਹੀ।
ਅਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਬਾਣੇਨ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍ । ਬਾष੍ਕਲੋऽਪਿ ਗਦਾਂ ਗृਹ੍ਯ ਦੇਵੀਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਪਾਯਯੌ
ਅਰਧਚੰਦ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਬਾਸ਼ਕਲ ਨੇ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਵਧਿਆ।
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਗਦਾਪਾਣਿਂ ਦਾਨਵਂ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਮ੍ । ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਸ੍ਵਗਦਾਪਾਤੈਃ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਭੂਤਲੇ
ਜਦ ਦੈਤ, ਮਦ ਵਿੱਚ ਗਰਵਿਤ, ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਚੰਡਿਕਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਦੇ ਵੱਜ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਬਾष੍ਕਲਃ ਪਤਿਤੋ ਭੂਮੌ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦੁਤ੍ਥਿਤਃ ਪੁਨਃ । ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਗਦਾਂ ਸੋऽਪਿ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮਃ
ਬਾਸ਼ਕਲ ਜਦ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਫਿਰ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਚੰਡਿਕਾ ਵੱਲ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ।
ਤਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੇਵੀ ਸ਼ੂਲੇਨ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਜਘਾਨ ਬਾष੍ਕਲਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਪਪਾਤ ਚ ਮਮਾਰ ਸਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਈ ਦੇਵੀ ਨੇ ਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ 'ਚ ਵੱਜਿਆ; ਬਾਸ਼ਕਲ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਤੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਪਤਿਤੇ ਬਾष੍ਕਲੇ ਸੈਨ੍ਯਂ ਭਗ੍ਨਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਜਯੇਤਿ ਚ ਮੁਦਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਗਗਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਜਦ ਬਾਸ਼ਕਲ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮੰਦ ਫੌਜ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ 'ਜੈ' ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਗਾਏ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਨਿਹਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਦੁਰ੍ਮੁਖੋऽਤਿਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਆਜਗਾਮ ਰਣੇ ਦੇਵੀਂ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ
ਉਸ ਦੈਤ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਦੁਰਮੁਖਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਯੁੱਧ ਲਈ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਆਇਆ।
ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠਾਬਲੇ ਸੋऽਪਿ ਭਾषਮਾਣਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਧਨੁਰ੍ਬਾਣਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਰਥਸ੍ਥਃ ਕਵਚਾਵृਤਃ
ਉਹ ਵੀ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜ ਕੇ, ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ, ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਚੀਕਦਾ, 'ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ!'
ਤਮਾਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੇਵੀ ਸ਼ਙ੍ਖਮਵਾਦਯਤ੍ । ਕੋਪਯਨ੍ਤੀ ਦਾਨਵਂ ਤਂ ਜ੍ਯਾਘੋषਞ੍ਚ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਵਜਾ ਕੇ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ।
ਸੋऽਪਿ ਬਾਣਾਨ੍ਮੁਮੋਚਾਸ਼ੁ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨਾਸ਼ੀਵਿषੋਪਮਾਨ੍ । ਸ੍ਵਬਾਣੈਸ੍ਤਾਨ੍ਮਹਾਮਾਯਾ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਚ ਨਨਾਦ ਚ
ਉਹ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਮਹਾਮਾਇਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੀ।
ਤਯੋਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲਂ ਨृਪ । ਬਾਣਸ਼ਕ੍ਤਿਗਦਾਘਾਤੈਰ੍ਮੁਸਲੈਸ੍ਤੋਮਰੈਸ੍ਤਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੀਰ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਸੱਟੇ ਤੇ ਜਵਲਿਨਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਹੋਏ।
ਰਣਭੂਮੌ ਤਦਾ ਜਾਤਾ ਰੁਧਿਰੌਘਵਹਾ ਨਦੀ । ਪਤਿਤਾਨਿ ਤਦਾ ਤੀਰੇ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਪ੍ਰਬਭੁਸ੍ਤਦਾ
ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਮੇਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਨਦੀ ਬਣ ਗਈ; ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਸਿਰ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਯਥਾ ਸਨ੍ਤਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਯਮਕਿਙ੍ਕਰਨਾਯਕੈਃ । ਤੁਮ੍ਬੀਫਲਾਨਿ ਨੀਤਾਨਿ ਨਵਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਪਰੈਰ੍ਮੁਦਾ
ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨਵੇਂ ਸਿਖਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁੰਬੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾ ਕਿ ਉਹ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਣ—
ਰਣਭੂਮਿਸ੍ਤਦਾ ਘੋਰਾ ਬਭੂਵਾਤੀਵ ਦੁਰ੍ਗਮਾ । ਸ਼ਰੀਰੈਃ ਪਤਿਤੈਰ੍ਭੂਮੌ ਖਾਦ੍ਯਮਾਨੈਰ੍ਵृਕਾਦਿਭਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇੜੀਆਂ ਆਦਿ ਜਾਨਵਰ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗੋਮਾਯੁਸਾਰਮੇਯਾਸ਼੍ਚ ਕਾਕਾਃ ਕਙ੍ਕਾ ਅਯੋਮੁਖਾਃ । ਗृਧ੍ਰਾ ਸ਼੍ਯੇਨਾਸ਼੍ਚ ਖਾਦਨ੍ਤਿ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਗਿੱਟ, ਕੁੱਤੇ, ਕਾਂ, ਗਿੱਧ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਚੋਚ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਗਿੱਧ ਤੇ ਬਾਜ—all ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।