ਬੁਦ੍ਧਿਮਨ੍ਤੋ ਦੁਰਾਧਰ੍षਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਖਲੁ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸੁਗੁਪ੍ਤਃ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਜੋ ਮੰਤਰੀ ਸਮਝਦਾਰ, ਅਟੱਲ, ਤੇ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੂਲਂ ਸ੍ਮृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਯਦਿ ਸ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸਦਾਚਾਰੈਰ੍ਵਿਧੇਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਬੁਧੈਃ
ਜੇ ਰਾਜ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਰਾਜ ਚਲਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਭੇਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਸ੍ਤਥਾ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੇਦਭਯਾਦ੍ ਗੁਪ੍ਤਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਜੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਜ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫੁਟ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਕਰੇ।
ਤਦਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਾਚ੍ਯਂ ਵਚਨਂ ਹੇਤੁਮਦ੍ਧਿਤਮ੍ । ਕਾਲਦੇਸ਼ਾਨੁਸਾਰੇਣ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਨੀਤਿਨਿਰ੍ਣਯਮ੍
ਇੱਥੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਰਣ ਅਤੇ ਨੀਤੀ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ।
ਯਾ ਯੋषਾਤ੍ਰ ਸਮਾਯਾਤਾ ਪ੍ਰਬਲਾ ਦੇਵਨਿਰ੍ਮਿਤਾ । ਏਕਾਕਿਨੀ ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਾ ਕਾਰਣਂ ਤਦ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਜੋ ਔਰਤ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਇਕੱਲੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੋਚਿਆ ਜਾਵੇ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਬਾਲਾ ਕਿਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਤਃ ਪਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੇਯੋऽਤ੍ਰ ਵਿਪਰੀਤਂ ਵਾ ਕੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਅਜੀਬ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇੱਥੇ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜਾਂ ਉਲਟ।
ਨ ਬਹੂਨਾਂ ਜਯੋऽਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਨੈਕਸ੍ਯ ਚ ਪਰਾਜਯਃ । ਦੈਵਾਧੀਨੌ ਸਦਾ ਜ੍ਞੇਯੌ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਯਪਰਾਜਯੌ
ਜਿੱਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਹਾਰ ਇਕੱਲੇ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਤੇ ਹਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸਮਤ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਉਪਾਯਵਾਦਿਨਃ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਦੈਵਂ ਕਿਂ ਕੇਨ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਅਦृष੍ਟਮਿਤਿ ਯਨ੍ਨਾਮ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਜੋ ਉਪਾਅ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ 'ਕਿਸਮਤ ਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਵੇਖੀ?' ਗਿਆਨੀਆਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅਦਿੱਖ, ਅਣਜਾਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਸਤ੍ਤ੍ਵੇऽਪਿ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਕਿਂ ਕਾਤਰਾਸ਼ਾਵਲਮ੍ਬਨਮ੍ । ਨ ਸਮਰ੍ਥਜਨਾਨਾਂ ਹਿ ਦੈਵਂ ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ ਵੀ, ਤਾਂ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਆਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋਣ ਦਾ ਕੀ ਸਬੂਤ ਹੈ? ਜੋ ਸਮਰਥ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕਿਸਮਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ।
ਉਦ੍ਯਮੋ ਦੈਵਮੇਤੌ ਹਿ ਸ਼ੂਰਕਾਤਰਯੋਰ੍ਮਤਮ੍ । ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਦ੍ਯ ਧਿਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਮਾਦਰਾਤ੍
ਉਦਮ ਤੇ ਕਿਸਮਤ—ਇਹ ਦੋ ਵਿਚਾਰ ਹਨ, ਇੱਕ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦਾ ਤੇ ਇੱਕ ਡਰਪੋਕਾਂ ਦਾ। ਅੱਜ, ਹਰ ਗੱਲ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹੇਤੁਗਰ੍ਭਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯੋ ਮਹਾਰਾਜਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜੇ ਦੇ ਤਰਕ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਬਿਡਾਲਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਨੇषਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਾ ਯਤ੍ਨਤਃ ਪੁਨਃ । ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕੁਤਃ ਕਸ੍ਯ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਰਾਜੇ, ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ, ਤੇ ਕਿਸ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ?
ਮਰਣਂ ਤੇ ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸੁਰੈਃ । ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਤੇਰੇ ਮਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਪਦਮ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।
ਤੇऽਪਿ ਛਨ੍ਨਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਖੇऽਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਦ੍ਧਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ । ਸਮਯੇऽਸ੍ਯਾਃ ਸਹਾਯਾਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਯੁਤ੍ਸਵਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਹ ਇਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ ਲੜਨਗੇ।
ਪੁਰਤਃ ਕਾਮਿਨੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਵਧਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਾ ਤ੍ਵਾਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਹਨਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਔਰਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ। ਤੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਮਾਰੇਗੀ।
ਏਤਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਂ ਤੇषਾਂ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਤਂ ਨਰਾਧਿਪ । ਭਵਿਤਵ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਮ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਰਾਜੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ।
ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਨ ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯੇਤਿ ਨਾਹਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਕਾਰ੍ਯੇऽਤ੍ਰ ਦੇਵਨਿਰ੍ਮਿਤੇ
ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਆਖ ਸਕਦਾ ਕਿ ਅੱਜ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਕਰ। ਮਹਾਰਾਜ, ਇਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਤੂੰ ਹੀ ਮੂਲ ਹੈ।
ਤਦਰ੍ਥੇऽਸ੍ਮਾਭਿਰਨਿਸ਼ਂ ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍ । ਵਿਹਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮੇष ਧਰ੍ਮੋऽਨੁਜੀਵਿਨਾਮ੍
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਅਸੀਂ ਕੰਮ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਕਰਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ—ਇਹ ਸੇਵਕਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਵਿਚਾਰੋऽਤ੍ਰ ਮਹਾਨਸ੍ਤਿ ਯਦੇਕਾ ਕਾਮਿਨੀ ਨृਪ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਸੈਨ੍ਯੈਰ੍ਬਲਦਰ੍ਪਿਤੈਃ
ਇੱਥੇ ਵੱਡਾ ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ, ਰਾਜੇ, ਕਿ ਇੱਕ ਔਰਤ ਸਾਡੇ, ਜੋ ਫੌਜ ਤੇ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉੱਤੇ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਮੁਖ ਉਵਾਚ ਰਾਜਨ੍ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਯੋ ਨੋऽਦ੍ਯ ਭਵਿਤਾ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯਹਂ ਕਿਲ । ਪਲਾਯਨਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਸ਼ੋਹਾਨਿਕਰਂ ਨृਣਾਮ੍
ਦੁਰਮੁਖ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਸਾਡੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਪਰ ਭੱਜਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਆਦਮੀਆਂ ਲਈ ਬਦਨਾਮੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦੀਨਾਂ ਸਂਯੁਗੇऽਪਿ ਨ ਕृਤਂ ਯਜ੍ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਏਕਾਕਿਨੀਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕੋ ਹਿ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਲਾਯਨਮ੍
ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਦੇ ਕੋਈ ਲਾਜ਼ ਭਰਿਆ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇੱਕਲੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਕੌਣ ਭੱਜਦਾ?
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਰਣਂ ਵਾ ਰਣੇ ਜਯਃ । ਯਦ੍ਭਾਵਿ ਤਦ੍ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਕਾਤ੍ਰ ਚਿਨ੍ਤਾ ਵਿਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਇਸ ਲਈ ਜੰਗ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਮਰਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜਿੱਤ। ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋ ਕੇ ਰਹੇਗਾ, ਸਮਝਦਾਰ ਨੂੰ ਫਿਕਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਮਰਣੇऽਤ੍ਰ ਯਸ਼ਃਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਜੀਵਨੇ ਚ ਤਥਾ ਸੁਖਮ੍ । ਉਭਯਂ ਮਨਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯੁਦ੍ਧਮਦ੍ਯ ਵੈ
ਮਰਨ ਨਾਲ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੀਊਂਦੇ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਅੱਜ ਜੰਗ ਲੜਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਲਾਯਨੇ ਯਸ਼ੋਹਾਨਿਰ੍ਮਰਣਂ ਚਾਯੁषਃ ਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੋਕੋ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਜੀਵਿਤੇ ਮਰਣੇ ਵृਥਾ
ਭੱਜਣ ਨਾਲ ਇਜ਼ਤ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮਰਨ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮੁੱਕਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਜੀਊਂਦੇ ਜਾਂ ਮਰਦੇ ਵਿਅਰਥ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਦੁਰ੍ਮੁਖਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬਾष੍ਕਲੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਪ੍ਰਣਤਃ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਂ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੁਰਮੁਖ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਾਸਕਲ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਮਝਦਾਰ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਬਾष੍ਕਲ ਉਵਾਚ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਕਾਰ੍ਯੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਤਰਪ੍ਰਿਯੇ । ਅਹਮੇਕੋ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਚਣ੍ਡੀਂ ਚਞ੍ਚਲਲੋਚਨਾਮ੍
ਬਾਸਕਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜੇ, ਇਸ ਕੰਮ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਜਾਂ ਡਰ ਨਾ ਕਰੋ। ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਚੰਡੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚਲਾਕ ਹਨ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਉਤ੍ਸਾਹਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸ੍ਥਾਯੀਭਾਵੋ ਰਸਸ੍ਯ ਚ । ਭਯਾਨਕੋ ਭਵੇਦ੍ਵੈਰੀ ਵੀਰਸ੍ਯ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਉਤਸ਼ਾਹ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਵੀ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਡਰਾਉਣਾ ਕੇਵਲ ਡਰਪੋਕ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਵਿਰਲੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਯਂ ਭੂਪ ਕਰਿष੍ਯੇ ਯੁਦ੍ਧਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਨਯਿष੍ਯਾਮਿ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਹਂ ਚਣ੍ਡਿਕਾਂ ਯਮਸਾਦਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ ਡਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਾਜੇ, ਮੈਂ ਅਜੀਬ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਚੰਡੀ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਨ ਬਿਭੇਮਿ ਯਮਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਤ੍ਕੁਬੇਰਾਦ੍ਵਰੁਣਾਦਪਿ । ਵਾਯੋਰ੍ਵਹ੍ਨੇਸ੍ਤਥਾ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ਼ਙ੍ਕਰਾਚ੍ਛਸ਼ਿਨੋ ਰਵੇਃ
ਮੈਂ ਯਮ, ਇੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ, ਵਾਯੂ, ਅੱਗ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ੰਕਰ, ਚੰਦ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ।
ਏਕਾਕਿਨੀ ਤਥਾ ਨਾਰੀ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਾ । ਅਹਂ ਤਾਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ
ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਹੈ, ਔਰਤ ਹੈ—ਫਿਰ ਵੀ, ਜਦ ਉਹ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਘਮੰਡ ਵਿਚ ਹੈ? ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਨੁੱਕਦਾਰ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਾਂਗਾ।