ਕਾਮਂ ਸਦृਸ਼ਯੋਰ੍ਯੋਗਃ ਸਂਸਾਰੇ ਸੁਖਦੋ ਭਵੇਤ੍ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਦੁਃਖਦੋ ਭੂਯਾਦਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਯਦਿ ਕਲ੍ਪਿਤਃ
ਸਮਾਨਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚਾਹੀਦਾ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਖਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਯਦ੍ ਬ੍ਰੂषੇ ਪਤਿਂ ਮੇ ਭਜ ਭਾਮਿਨਿ । ਕ੍ਵਾਹਂ ਕ੍ਵ ਮਹਿषਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਃ ਕੀਦृਸ਼ੋ ਦ੍ਵਯੋਃ
ਤੂੰ ਮੂਰਖ ਹੈਂ ਜੋ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈਂ, 'ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।' ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ ਕਿੱਥੇ? ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸੰਬੰਧ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਗਚ੍ਛ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਵਾ ਕਾਮਂ ਹਨਿष੍ਯੇऽਹਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ । ਯਜ੍ਞਭਾਗਂ ਦੇਵਲੋਕਂ ਨੋਚੇਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਖੀ ਭਵ
ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਲੜ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗੀ। ਜੇ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲੋਕ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਸੁਖੀ ਰਹਿ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਜਗਰ੍ਜ ਭृਸ਼ਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਸਦृਸ਼ਂ ਨਾਦਂ ਚਕ੍ਰੇ ਦੈਤ੍ਯਭਯਾਵਹਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਗਰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਲਪਾਂਤ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਚਕਮ੍ਪੇ ਵਸੁਧਾ ਚੇਲੁਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਭੂਧਰਾਃ । ਗਰ੍ਭਾਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਸਸ੍ਰਂਸੁਰ੍ਗਰ੍ਜਿਤਸ੍ਵਨਾਤ੍
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਪਹਾੜ ਹਿਲੇ, ਤੇ ਦਾਨਵ-ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਗਰਭਾਂ ਵਿਚਲੇ ਬੱਚੇ ਗਰਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਤਾਮ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਤਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਮਨਾਸ੍ਤਦਾ । ਪਲਾਯਨਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਮਹਿषਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਤਾਮਰ ਨੇ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਲੈ ਕੇ, ਭੱਜ ਗਿਆ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਨਗਰੇ ਤਸ੍ਯ ਯੇ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇऽਪਿ ਚਿਨ੍ਤਾਮਵਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ । ਬਧਿਰੀਕृਤਕਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਪਲਾਯਨਪਰਾ ਨृਪ
ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਬੇਹਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਸਿਂਹੋऽਪਿ ਨਨਾਦ ਭृਸ਼ਮੁਤ੍ਸਟਃ । ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਦੈਤੇਯਾ ਭਯਂ ਜਗ੍ਮੁਰਪਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਨੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਗਰਜ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਸਾਫ਼ ਡਰ ਗਏ।
ਤਾਮ੍ਰਂ ਸਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਯਾਰਿਰਪਿ ਮੋਹਿਤਃ । ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸਚਿਵੈਃ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਤਾਮਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਘੋੜੇ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਗਗ੍ਰਹੋ ਵਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਪਲਾਯਨੇ ਕृਤੇ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭਵੇਦ੍ਵਾ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਕੀ ਕਿਲਾ ਫੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਾਂ ਮੁੜ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ? ਜਾਂ, ਜੇ ਭੱਜੀਏ, ਕੀ ਇਹ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵੋ?
ਬੁਦ੍ਧਿਮਨ੍ਤੋ ਦੁਰਾਧਰ੍षਾਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਖਲੁ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸੁਗੁਪ੍ਤਃ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਜੋ ਮੰਤਰੀ ਸਮਝਦਾਰ, ਅਟੱਲ, ਤੇ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਮੂਲਂ ਸ੍ਮृਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਯਦਿ ਸ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚ ਸਦਾਚਾਰੈਰ੍ਵਿਧੇਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਬੁਧੈਃ
ਜੇ ਰਾਜ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਰਾਜ ਚਲਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਭੇਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਭੂਪਤੇਸ੍ਤਥਾ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭੇਦਭਯਾਦ੍ ਗੁਪ੍ਤਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਜੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਜ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫੁਟ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਕਰੇ।
ਤਦਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਵਾਚ੍ਯਂ ਵਚਨਂ ਹੇਤੁਮਦ੍ਧਿਤਮ੍ । ਕਾਲਦੇਸ਼ਾਨੁਸਾਰੇਣ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਨੀਤਿਨਿਰ੍ਣਯਮ੍
ਇੱਥੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਮੇਂ ਤੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਰਣ ਅਤੇ ਨੀਤੀ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ।
ਯਾ ਯੋषਾਤ੍ਰ ਸਮਾਯਾਤਾ ਪ੍ਰਬਲਾ ਦੇਵਨਿਰ੍ਮਿਤਾ । ਏਕਾਕਿਨੀ ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਾ ਕਾਰਣਂ ਤਦ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਜੋ ਔਰਤ ਇੱਥੇ ਆਈ ਹੈ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਇਕੱਲੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੋਚਿਆ ਜਾਵੇ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਬਾਲਾ ਕਿਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਤਃ ਪਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੇਯੋऽਤ੍ਰ ਵਿਪਰੀਤਂ ਵਾ ਕੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਅਜੀਬ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਇੱਥੇ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜਾਂ ਉਲਟ।
ਨ ਬਹੂਨਾਂ ਜਯੋऽਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਨੈਕਸ੍ਯ ਚ ਪਰਾਜਯਃ । ਦੈਵਾਧੀਨੌ ਸਦਾ ਜ੍ਞੇਯੌ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਯਪਰਾਜਯੌ
ਜਿੱਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੇ ਹਾਰ ਇਕੱਲੇ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਤੇ ਹਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸਮਤ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਉਪਾਯਵਾਦਿਨਃ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਦੈਵਂ ਕਿਂ ਕੇਨ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਅਦृष੍ਟਮਿਤਿ ਯਨ੍ਨਾਮ ਪ੍ਰਵਦਨ੍ਤਿ ਮਨੀषਿਣਃ
ਜੋ ਉਪਾਅ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ 'ਕਿਸਮਤ ਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਨੇ ਵੇਖੀ?' ਗਿਆਨੀਆਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅਦਿੱਖ, ਅਣਜਾਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਸਤ੍ਤ੍ਵੇऽਪਿ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਕਿਂ ਕਾਤਰਾਸ਼ਾਵਲਮ੍ਬਨਮ੍ । ਨ ਸਮਰ੍ਥਜਨਾਨਾਂ ਹਿ ਦੈਵਂ ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ ਵੀ, ਤਾਂ ਡਰ-ਡਰ ਕੇ ਆਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋਣ ਦਾ ਕੀ ਸਬੂਤ ਹੈ? ਜੋ ਸਮਰਥ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਕਿਸਮਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ।
ਉਦ੍ਯਮੋ ਦੈਵਮੇਤੌ ਹਿ ਸ਼ੂਰਕਾਤਰਯੋਰ੍ਮਤਮ੍ । ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਦ੍ਯ ਧਿਯਾ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਮਾਦਰਾਤ੍
ਉਦਮ ਤੇ ਕਿਸਮਤ—ਇਹ ਦੋ ਵਿਚਾਰ ਹਨ, ਇੱਕ ਬਹਾਦਰਾਂ ਦਾ ਤੇ ਇੱਕ ਡਰਪੋਕਾਂ ਦਾ। ਅੱਜ, ਹਰ ਗੱਲ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹੇਤੁਗਰ੍ਭਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯੋ ਮਹਾਰਾਜਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜੇ ਦੇ ਤਰਕ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਬਿਡਾਲਾ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਰਾਜਨ੍ਨੇषਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਾ ਯਤ੍ਨਤਃ ਪੁਨਃ । ਕਿਮਰ੍ਥਮਿਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕੁਤਃ ਕਸ੍ਯ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਰਾਜੇ, ਇਹ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈ, ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ, ਤੇ ਕਿਸ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ?
ਮਰਣਂ ਤੇ ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਸੁਰੈਃ । ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਸ੍ਵਤੇਜਸਾ
ਤੇਰੇ ਮਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਪਦਮ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ।
ਤੇऽਪਿ ਛਨ੍ਨਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਖੇऽਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਦ੍ਧਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਵਃ । ਸਮਯੇऽਸ੍ਯਾਃ ਸਹਾਯਾਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਯੁਯੁਤ੍ਸਵਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਥੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਲੁਕ ਕੇ, ਲੜਾਈ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਉਹ ਇਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ ਲੜਨਗੇ।
ਪੁਰਤਃ ਕਾਮਿਨੀਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਵਧਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਚ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਾ ਤ੍ਵਾਂ ਯੁਦ੍ਧੇ ਹਨਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਔਰਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ। ਤੇ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਮਾਰੇਗੀ।
ਏਤਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਂ ਤੇषਾਂ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਤਂ ਨਰਾਧਿਪ । ਭਵਿਤਵ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਜ੍ਞਾਨਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਮ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਰਾਜੇ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ।
ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਨ ਤ੍ਵਯਾਦ੍ਯੇਤਿ ਨਾਹਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਪ੍ਰਭੋ । ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਰਾਜ ਕਾਰ੍ਯੇऽਤ੍ਰ ਦੇਵਨਿਰ੍ਮਿਤੇ
ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਆਖ ਸਕਦਾ ਕਿ ਅੱਜ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਕਰ। ਮਹਾਰਾਜ, ਇਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਤੂੰ ਹੀ ਮੂਲ ਹੈ।
ਤਦਰ੍ਥੇऽਸ੍ਮਾਭਿਰਨਿਸ਼ਂ ਮਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍ । ਵਿਹਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮੇष ਧਰ੍ਮੋऽਨੁਜੀਵਿਨਾਮ੍
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਅਸੀਂ ਕੰਮ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਕਰਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ—ਇਹ ਸੇਵਕਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਵਿਚਾਰੋऽਤ੍ਰ ਮਹਾਨਸ੍ਤਿ ਯਦੇਕਾ ਕਾਮਿਨੀ ਨृਪ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਸੈਨ੍ਯੈਰ੍ਬਲਦਰ੍ਪਿਤੈਃ
ਇੱਥੇ ਵੱਡਾ ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ, ਰਾਜੇ, ਕਿ ਇੱਕ ਔਰਤ ਸਾਡੇ, ਜੋ ਫੌਜ ਤੇ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਗਰਵ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉੱਤੇ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਮੁਖ ਉਵਾਚ ਰਾਜਨ੍ ਯੁਦ੍ਧੇ ਜਯੋ ਨੋऽਦ੍ਯ ਭਵਿਤਾ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯਹਂ ਕਿਲ । ਪਲਾਯਨਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਸ਼ੋਹਾਨਿਕਰਂ ਨृਣਾਮ੍
ਦੁਰਮੁਖ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜੇ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਸਾਡੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਪਰ ਭੱਜਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਆਦਮੀਆਂ ਲਈ ਬਦਨਾਮੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।