ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸੁਨ੍ਦਰਂ ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸੁਖਾਸ੍ਪਦਮ੍ । ਸੁਖਂ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਦੁਃਖਂ ਹੇਯਮਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁੰਦਰ ਸਰੀਰ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਸੁਖ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ — ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਕਰਭੋਰੁ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੇ ਗृਹੀਤਾਨ੍ਯਾਯੁਧਾਨ੍ਯਲਮ੍ । ਪੁष੍ਪਕਨ੍ਦੁਕਯੋਗ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕਰਾਃ ਕਮਲਕੋਮਲਾਃ
ਹੇ ਪਤਲੇ ਪਿੰਡੇ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਕਿਉਂ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਨਰਮ ਹੱਥ ਤਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਜਾਂ ਗੇਂਦ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲਈ ਬਣੇ ਹਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਭ੍ਰੂਚਾਪੇ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇऽਪਿ ਧਨੁषਾ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਿਖਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਕਿਂ ਬਾਣੈਰ੍ਨਿष੍ਪ੍ਰਯੋਜਨੈਃ
ਜਦੋਂ ਤੇਰੀਆਂ ਭੰਵੀਆਂ ਹੀ ਧਨੁਸ਼ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਸਲ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਤੇਰੇ ਪਾਸੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹੀ ਤੀਰ ਹਨ, ਫਿਰ ਅਸਲ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ।
ਸਂਸਾਰੇ ਦੁਃਖਦਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਜਾਨਤਾ । ਲੋਭਾਸਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮਞ੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਲੋਭ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁष੍ਪੈਰਪਿ ਨ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਭੇਦਨਂ ਨਿਜਗਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕਸ੍ਯ ਤਜ੍ਜਾਯਤੇ ਮੁਦੇ
ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਚੋਭਣ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਭਜ ਮੇ ਨਾਥਂ ਦੇਵਦਾਨਵਪੂਜਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਤਲੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਦਇਆ ਕਰ; ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਸ ਤੇऽਤ੍ਰ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਮਨੋਰਥਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਪਟ੍ਟਮਹਿषੀ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਮਨ-ਚਾਹੀਆਂ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ; ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵਚਨਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਸੁਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਜਯਸਨ੍ਦੇਹਃ ਕष੍ਟਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਪਾਵੇਗੀ; ਜੰਗ ਦੀ ਔਖੀ ਘੜੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਜਿੱਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਜਾਨਾਸਿ ਰਾਜਨੀਤਿਂ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾਵਦ੍ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜ੍ਯਸੁਖਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਾਯੁਤਮ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ, ਤੂੰ ਰਾਜ ਕਰਣ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੀ ਹੈ; ਦਸਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਾਜ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸੁਖ ਮਾਣ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਕਾਨ੍ਤਃ ਸੋऽਪਿ ਰਾਜਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਯੌਵਨੇ ਕ੍ਰੀਡਯਿਤ੍ਵਾਨ੍ਤੇ ਵਾਰ੍ਧਕ੍ਯੇ ਸੁਖਮਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਬਣੇਗਾ; ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਕੇ, ਬੁਢੇਪੇ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਪਾਵੇਗੀ।
ਦੇਵੀਪਰਾਜਯਕਰਣਾਯ ਦੁਰ੍ਧਰਪ੍ਰਬੋਧਵਚਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਾਮ੍ਰਸ੍ਯ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ । ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਹਸਨ੍ਤੀ ਤਮੁਵਾਚ ਹ
ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ ਲਈ ਤਾਮਰ ਨੇ ਔਖੇ ਤੇ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਪਰੇ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹੱਸਦਿਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਗਚ੍ਛ ਤਾਮ੍ਰ ਪਤਿਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੁਮੂਰ੍षੁਂ ਮਨ੍ਦਚੇਤਸਮ੍ । ਮਹਿषਂ ਚਾਤਿਕਾਮਾਰ੍ਤਂ ਮੂਢਂ ਜ੍ਞਾਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤਾਮਰ, ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਤੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ।
ਯਥਾ ਤੇ ਮਹਿषੀ ਮਾਤਾ ਪ੍ਰੌਢਾ ਯਵਸਭਕ੍ਸ਼ਿਣੀ । ਨਾਹਂ ਤਥਾ ਸ਼ृਙ੍ਗਵਤੀ ਲਮ੍ਬਪੁਚ੍ਛਾ ਮਹੋਦਰੀ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਮਾਤਾ, ਰਾਣੀ, ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜੌ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ — ਸੀੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਲਟਕਦੀ ਪੂੰਛ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲੀ।
ਨ ਕਾਮਯੇऽਹਂ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਨੈਵ ਵਿष੍ਣੁਂ ਨ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ । ਧਨਦਂ ਵਰੁਣਂ ਨੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਨ ਚ ਪਾਵਕਮ੍
ਮੈਂ ਨਾ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ, ਨਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ, ਨਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ; ਨਾ ਧਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਨਾ ਵਰੁਣ ਨੂੰ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਤੇ ਨਾ ਅੱਗ ਨੂੰ।
ਏਤਾਨ੍ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਹਿਤ੍ਵਾ ਪਸ਼ੁਂ ਕੇਨ ਗੁਣੇਨ ਵੈ । ਵृਣੋਮ੍ਯਹਂ ਵृਥਾ ਲੋਕੇ ਗਰ੍ਹਣਾ ਮੇ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਸ ਗੁਣ ਨਾਲ ਇਕ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਚੁਣਾਂ? ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਨਿੰਦਾ ਮਿਲੇਗੀ।
ਨਾਹਂ ਪਤਿਂਵਰਾ ਨਾਰੀ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮੇ ਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਹ੍ਯਕਰ੍ਤਾ ਨਿਃਸ੍ਪृਹਃ ਸ੍ਥਿਰਃ
ਮੈਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਨਿਰ੍ਮਮੋऽਨਨ੍ਤੋ ਨਿਰਾਲਮ੍ਬੋ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਃ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਗਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਪੂਰ੍ਣਃ ਪੂਰ੍ਣਾਸ਼ਯਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਉਹ ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਮਮਤਾ ਰਹਿਤ, ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਆਸਰਾ ਰਹਿਤ, ਨਿਰਭਰਤਾ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਸाक्षੀ, ਪੂਰਨ, ਪੂਰਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਵਾਸਕ੍ਸ਼ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਦृਕ੍ਸਰ੍ਵਭਾਵਨਃ । ਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਿषਂ ਮਨ੍ਦਂ ਕਥਂ ਸੇਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਉਹ ਸਭ ਥਾਂ ਵੱਸਣ ਜੋਗਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਇਕ ਮੰਦੇ ਮਹਿਸ਼ ਲਈ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਪ੍ਰਬੁਧ੍ਯ ਯੁਧ੍ਯਤਾਂ ਕਾਮਂ ਕਰੋਮਿ ਯਮਵਾਹਨਮ੍ । ਅਥਵਾ ਮਨੁਜਾਨਾਂ ਵੈ ਕਰਿष੍ਯੇ ਜਲਵਾਹਕਮ੍
ਜੇ ਲੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਜਾਗੋ ਤੇ ਲੜੋ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਮ ਦਾ ਵਾਹਨ ਬਣਾ ਦਿਆਂਗੀ। ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਪਾਣੀ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ।
ਜੀਵਿਤੇਚ੍ਛਾਸ੍ਤਿ ਚੇਤ੍ਪਾਪ ਗਚ੍ਛ ਪਾਤਾਲਮਾਸ਼ੁ ਵੈ । ਸਮਸ੍ਤੈਰ੍ਦਾਨਵੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯਥਾ ਹਨ੍ਮਿ ਸਙ੍ਗਰੇ
ਜੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪੀ, ਤੁਰਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾ, ਹੋਰ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗੀ।
ਕਾਮਂ ਸਦृਸ਼ਯੋਰ੍ਯੋਗਃ ਸਂਸਾਰੇ ਸੁਖਦੋ ਭਵੇਤ੍ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਦੁਃਖਦੋ ਭੂਯਾਦਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ਯਦਿ ਕਲ੍ਪਿਤਃ
ਸਮਾਨਾਂ ਦੀ ਮਿਲਾਪ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚਾਹੀਦਾ ਸੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਖਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਯਦ੍ ਬ੍ਰੂषੇ ਪਤਿਂ ਮੇ ਭਜ ਭਾਮਿਨਿ । ਕ੍ਵਾਹਂ ਕ੍ਵ ਮਹਿषਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਸਮ੍ਬਨ੍ਧਃ ਕੀਦृਸ਼ੋ ਦ੍ਵਯੋਃ
ਤੂੰ ਮੂਰਖ ਹੈਂ ਜੋ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈਂ, 'ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।' ਮੈਂ ਕਿੱਥੇ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ ਕਿੱਥੇ? ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸੰਬੰਧ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਗਚ੍ਛ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਵਾ ਕਾਮਂ ਹਨਿष੍ਯੇऽਹਂ ਸਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ । ਯਜ੍ਞਭਾਗਂ ਦੇਵਲੋਕਂ ਨੋਚੇਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਖੀ ਭਵ
ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਲੜ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗੀ। ਜੇ ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲੋਕ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਸੁਖੀ ਰਹਿ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਜਗਰ੍ਜ ਭृਸ਼ਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਸਦृਸ਼ਂ ਨਾਦਂ ਚਕ੍ਰੇ ਦੈਤ੍ਯਭਯਾਵਹਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਗਰਜ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਲਪਾਂਤ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਚਕਮ੍ਪੇ ਵਸੁਧਾ ਚੇਲੁਸ੍ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਭੂਧਰਾਃ । ਗਰ੍ਭਾਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਸਸ੍ਰਂਸੁਰ੍ਗਰ੍ਜਿਤਸ੍ਵਨਾਤ੍
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਪਹਾੜ ਹਿਲੇ, ਤੇ ਦਾਨਵ-ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਗਰਭਾਂ ਵਿਚਲੇ ਬੱਚੇ ਗਰਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਤਾਮ੍ਰਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚ ਤਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਮਨਾਸ੍ਤਦਾ । ਪਲਾਯਨਂ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਮਹਿषਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਤਾਮਰ ਨੇ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਨ ਲੈ ਕੇ, ਭੱਜ ਗਿਆ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਨਗਰੇ ਤਸ੍ਯ ਯੇ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤੇऽਪਿ ਚਿਨ੍ਤਾਮਵਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ । ਬਧਿਰੀਕृਤਕਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਪਲਾਯਨਪਰਾ ਨृਪ
ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਬੇਹਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਾ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਸਿਂਹੋऽਪਿ ਨਨਾਦ ਭृਸ਼ਮੁਤ੍ਸਟਃ । ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਦੈਤੇਯਾ ਭਯਂ ਜਗ੍ਮੁਰਪਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਨੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਗਰਜ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਸਾਫ਼ ਡਰ ਗਏ।
ਤਾਮ੍ਰਂ ਸਮਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਯਾਰਿਰਪਿ ਮੋਹਿਤਃ । ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਸਚਿਵੈਃ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਤਃ ਪਰਮ੍
ਤਾਮਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਘੋੜੇ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਗਗ੍ਰਹੋ ਵਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਵਾ ਪੁਨਃ । ਪਲਾਯਨੇ ਕृਤੇ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭਵੇਦ੍ਵਾ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਕੀ ਕਿਲਾ ਫੜਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਜਾਂ ਮੁੜ ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ? ਜਾਂ, ਜੇ ਭੱਜੀਏ, ਕੀ ਇਹ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵੋ?