ਤ੍ਵਰਨ੍ਵੀਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਕਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀਰ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜਾ; ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮਾਗਤਾ ਚੇਯਂ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ਧਿ ਕਾਰਣਮ੍ । ਕਾਮਾਦ੍ਵਾ ਵੈਰਭਾਵਾਚ੍ਚ ਮਾਯਾ ਕਸ੍ਯੇਯਮਿਤ੍ਯੁਤ
ਉਹ ਕਿਉਂ ਆਈ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ; ਇੱਛਾ, ਵੈਰ ਜਾਂ ਕਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਲਗਾ।
ਆਦੌ ਤਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਂ ਤਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂ ਯਥਾਬਲਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਮਝ; ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਲੜਾਈ ਕਰ।
ਕਾਤਰਤ੍ਵਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਦਯਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਨ ਚ । ਯਾਦृਸ਼ਂ ਹਿ ਮਨਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਨਾ ਤਾਂ ਡਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਬੇਰਹਮੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤਾਵ ਕਰ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਮ੍ਰਃ ਕਾਲਵਸ਼ਂ ਗਤਃ । ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਸੈਨ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਹਿषਂ ਨृਪਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਮਰਾ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਮਹਿਸਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਮਾਰ੍ਗੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਸੌ ਸ਼ਕੁਨਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਾਰੁਣਾਨ੍ । ਵਿਸ੍ਮਯਞ੍ਚ ਭਯਂ ਪ੍ਰਾਪ ਯਮਮਾਰ੍ਗਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਕਾਨ੍
ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਗਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੇਵੀਂ ਸਿਂਹੋਪਰਿਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾਂ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸਲਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਵਿਨੀਤਃ ਸਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਧੁਰਯਾ ਗਿਰਾ । ਸਾਮਭਾਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਿਨਯਾਵਨਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਨਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ, ਸਾਂਝੀ ਸੁਭਾਵ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵਿ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਤ੍ਵਦ੍ਰੂਪਗੁਣਮੋਹਿਤਃ । ਸ੍ਪृਹਾਂ ਕਰੋਤਿ ਮਹਿषਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਣਾਯ ਚ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਮਹਿਸ਼ਾ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵਂ ਕੁਰੁ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਮਰਦੁਰ੍ਜਯੇ । ਪਤਿਂ ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮृਦ੍ਵਙ੍ਗਿ ਨਨ੍ਦਨੇ ਵਿਹਰਾਦ੍ਭੁਤੇ
ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਦਇਆ ਦਿਖਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਕੇ ਨੰਦਨ ਵਿੱਚ ਅਦਭੁਤ ਸੁਖ ਮਾਣ।
ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸੁਨ੍ਦਰਂ ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸੁਖਾਸ੍ਪਦਮ੍ । ਸੁਖਂ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਦੁਃਖਂ ਹੇਯਮਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁੰਦਰ ਸਰੀਰ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਸੁਖ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ — ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਕਰਭੋਰੁ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੇ ਗृਹੀਤਾਨ੍ਯਾਯੁਧਾਨ੍ਯਲਮ੍ । ਪੁष੍ਪਕਨ੍ਦੁਕਯੋਗ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕਰਾਃ ਕਮਲਕੋਮਲਾਃ
ਹੇ ਪਤਲੇ ਪਿੰਡੇ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਕਿਉਂ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਨਰਮ ਹੱਥ ਤਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਜਾਂ ਗੇਂਦ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲਈ ਬਣੇ ਹਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਭ੍ਰੂਚਾਪੇ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇऽਪਿ ਧਨੁषਾ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਿਖਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਕਿਂ ਬਾਣੈਰ੍ਨਿष੍ਪ੍ਰਯੋਜਨੈਃ
ਜਦੋਂ ਤੇਰੀਆਂ ਭੰਵੀਆਂ ਹੀ ਧਨੁਸ਼ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਸਲ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਤੇਰੇ ਪਾਸੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹੀ ਤੀਰ ਹਨ, ਫਿਰ ਅਸਲ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ।
ਸਂਸਾਰੇ ਦੁਃਖਦਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਜਾਨਤਾ । ਲੋਭਾਸਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮਞ੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਲੋਭ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁष੍ਪੈਰਪਿ ਨ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਭੇਦਨਂ ਨਿਜਗਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕਸ੍ਯ ਤਜ੍ਜਾਯਤੇ ਮੁਦੇ
ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਚੋਭਣ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਭਜ ਮੇ ਨਾਥਂ ਦੇਵਦਾਨਵਪੂਜਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਤਲੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਦਇਆ ਕਰ; ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਸ ਤੇऽਤ੍ਰ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਮਨੋਰਥਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਪਟ੍ਟਮਹਿषੀ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਮਨ-ਚਾਹੀਆਂ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ; ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵਚਨਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਸੁਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਜਯਸਨ੍ਦੇਹਃ ਕष੍ਟਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਪਾਵੇਗੀ; ਜੰਗ ਦੀ ਔਖੀ ਘੜੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਜਿੱਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਜਾਨਾਸਿ ਰਾਜਨੀਤਿਂ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾਵਦ੍ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜ੍ਯਸੁਖਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਾਯੁਤਮ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ, ਤੂੰ ਰਾਜ ਕਰਣ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੀ ਹੈ; ਦਸਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਾਜ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸੁਖ ਮਾਣ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਕਾਨ੍ਤਃ ਸੋऽਪਿ ਰਾਜਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਯੌਵਨੇ ਕ੍ਰੀਡਯਿਤ੍ਵਾਨ੍ਤੇ ਵਾਰ੍ਧਕ੍ਯੇ ਸੁਖਮਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਬਣੇਗਾ; ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਕੇ, ਬੁਢੇਪੇ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਪਾਵੇਗੀ।
ਦੇਵੀਪਰਾਜਯਕਰਣਾਯ ਦੁਰ੍ਧਰਪ੍ਰਬੋਧਵਚਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਾਮ੍ਰਸ੍ਯ ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾ । ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਵਾਚਾ ਹਸਨ੍ਤੀ ਤਮੁਵਾਚ ਹ
ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ ਲਈ ਤਾਮਰ ਨੇ ਔਖੇ ਤੇ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਪਰੇ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਗਤ ਮਾਤਾ ਨੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹੱਸਦਿਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਗਚ੍ਛ ਤਾਮ੍ਰ ਪਤਿਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮੁਮੂਰ੍षੁਂ ਮਨ੍ਦਚੇਤਸਮ੍ । ਮਹਿषਂ ਚਾਤਿਕਾਮਾਰ੍ਤਂ ਮੂਢਂ ਜ੍ਞਾਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤਾਮਰ, ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਤੇ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ।
ਯਥਾ ਤੇ ਮਹਿषੀ ਮਾਤਾ ਪ੍ਰੌਢਾ ਯਵਸਭਕ੍ਸ਼ਿਣੀ । ਨਾਹਂ ਤਥਾ ਸ਼ृਙ੍ਗਵਤੀ ਲਮ੍ਬਪੁਚ੍ਛਾ ਮਹੋਦਰੀ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਮਾਤਾ, ਰਾਣੀ, ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜੌ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ — ਸੀੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਲਟਕਦੀ ਪੂੰਛ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੇਟ ਵਾਲੀ।
ਨ ਕਾਮਯੇऽਹਂ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਨੈਵ ਵਿष੍ਣੁਂ ਨ ਸ਼ਙ੍ਕਰਮ੍ । ਧਨਦਂ ਵਰੁਣਂ ਨੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਨ ਚ ਪਾਵਕਮ੍
ਮੈਂ ਨਾ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ, ਨਾ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ, ਨਾ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ; ਨਾ ਧਨ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਨਾ ਵਰੁਣ ਨੂੰ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ, ਤੇ ਨਾ ਅੱਗ ਨੂੰ।
ਏਤਾਨ੍ਦੇਵਗਣਾਨ੍ਹਿਤ੍ਵਾ ਪਸ਼ੁਂ ਕੇਨ ਗੁਣੇਨ ਵੈ । ਵृਣੋਮ੍ਯਹਂ ਵृਥਾ ਲੋਕੇ ਗਰ੍ਹਣਾ ਮੇ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਸ ਗੁਣ ਨਾਲ ਇਕ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਚੁਣਾਂ? ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਵਿਅਰਥ ਨਿੰਦਾ ਮਿਲੇਗੀ।
ਨਾਹਂ ਪਤਿਂਵਰਾ ਨਾਰੀ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮੇ ਪਤਿਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਹ੍ਯਕਰ੍ਤਾ ਨਿਃਸ੍ਪृਹਃ ਸ੍ਥਿਰਃ
ਮੈਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣੋ ਨਿਰ੍ਮਮੋऽਨਨ੍ਤੋ ਨਿਰਾਲਮ੍ਬੋ ਨਿਰਾਸ਼੍ਰਯਃ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਗਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ੀ ਪੂਰ੍ਣਃ ਪੂਰ੍ਣਾਸ਼ਯਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਉਹ ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਮਮਤਾ ਰਹਿਤ, ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਆਸਰਾ ਰਹਿਤ, ਨਿਰਭਰਤਾ ਰਹਿਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਸाक्षੀ, ਪੂਰਨ, ਪੂਰਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਵਾਸਕ੍ਸ਼ਮਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਦृਕ੍ਸਰ੍ਵਭਾਵਨਃ । ਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਿषਂ ਮਨ੍ਦਂ ਕਥਂ ਸੇਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਉਹ ਸਭ ਥਾਂ ਵੱਸਣ ਜੋਗਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਇਕ ਮੰਦੇ ਮਹਿਸ਼ ਲਈ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਪ੍ਰਬੁਧ੍ਯ ਯੁਧ੍ਯਤਾਂ ਕਾਮਂ ਕਰੋਮਿ ਯਮਵਾਹਨਮ੍ । ਅਥਵਾ ਮਨੁਜਾਨਾਂ ਵੈ ਕਰਿष੍ਯੇ ਜਲਵਾਹਕਮ੍
ਜੇ ਲੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਜਾਗੋ ਤੇ ਲੜੋ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਯਮ ਦਾ ਵਾਹਨ ਬਣਾ ਦਿਆਂਗੀ। ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਪਾਣੀ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ।
ਜੀਵਿਤੇਚ੍ਛਾਸ੍ਤਿ ਚੇਤ੍ਪਾਪ ਗਚ੍ਛ ਪਾਤਾਲਮਾਸ਼ੁ ਵੈ । ਸਮਸ੍ਤੈਰ੍ਦਾਨਵੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯਥਾ ਹਨ੍ਮਿ ਸਙ੍ਗਰੇ
ਜੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਾਪੀ, ਤੁਰਕੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾ, ਹੋਰ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗੀ।