ਕृष੍ਣਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਨਾਰੀ ਰੁਦਤੀ ਚ ਗृਹਾਙ੍ਗਣੇ । ਦृष੍ਟਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇऽਪ੍ਯੁषਃਕਾਲੇ ਚਿਨ੍ਤਿਤਵ੍ਯਸ੍ਤਦਤ੍ਯਯਃ
ਸਵੇਰੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇਕ ਕਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਰੋਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ; ਇਸ ਬਿਪਤਾ ਨੂੰ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਕृਤਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਰੋਰੁਵਨ੍ਤਿ ਗृਹੇ ਗृਹੇ । ਉਤ੍ਪਾਤਾ ਵਿਵਿਧਾ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਗृਹੇ ਗृਹੇ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਪੰਛੀ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਪਸ਼ਗਨ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤੇਨ ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਨੂਨਂ ਕਾਰਣਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦੇਵ ਹਿ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਬਾਲਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾ
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਕਿ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੈ।
ਨੈषਾਸ੍ਤਿ ਮਾਨੁषੀ ਨੋ ਵਾ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਨ ਤਥਾਸੁਰੀ । ਦੇਵੈਃ ਕृਤੇਯਂ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਾ ਮਾਯਾ ਮੋਹਕਰੀ ਵਿਭੋ
ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਹੈ, ਨਾ ਗਾਂਧਰਵੀ, ਨਾ ਅਸੁਰਣੀ; ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਭਟਕਾਵਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ, ਇਹ ਜਾਣ ਲਵੋ।
ਕਾਤਰਤ੍ਵਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਮੈਤਨ੍ਮਤਮਿਤ੍ਯਲਮ੍ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਯਦ੍ਭਾਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਡਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਮੇਰਾ ਇਹੀ ਮਤ ਹੈ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੜਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ।
ਕੋ ਵੇਦ ਦੈਵਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਤਥਾ । ਅਵਲਮ੍ਬ੍ਯ ਧਿਯਾ ਧੈਰ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਵੈ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਕੀ ਕਰਵਾਉਣਗੇ, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ? ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਕਲ ਤੇ ਹੌਸਲੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜੀਵਿਤਂ ਮਰਣਂ ਪੁਂਸਾਂ ਦੈਵਾਧੀਨਂ ਨਰਾਧਿਪ । ਕੋऽਪਿ ਨੈਵਾਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥੋ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੇ ਮੌਤ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਮਹਿष ਉਵਾਚ ਗਚ੍ਛ ਤਾਮ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਤਾਮਾਨਯ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਮਾਨਿਨੀਮ੍
ਮਹਿਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤਾਮਰਾ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਜਾ; ਉਸ ਮਹਾਨ ਔਰਤ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ।
ਨ ਭਵੇਦ੍ਵਸ਼ਗਾ ਨਾਰੀ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਯਦਿ ਸਾ ਤਵ । ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਾਮਂ ਮਾਨਨੀਯਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਜੇ ਉਹ ਔਰਤ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ।
ਵੀਰਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਜੇਤਵ੍ਯਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਤੂੰ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ; ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਰਨ੍ਵੀਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਕਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀਰ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜਾ; ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮਾਗਤਾ ਚੇਯਂ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ਧਿ ਕਾਰਣਮ੍ । ਕਾਮਾਦ੍ਵਾ ਵੈਰਭਾਵਾਚ੍ਚ ਮਾਯਾ ਕਸ੍ਯੇਯਮਿਤ੍ਯੁਤ
ਉਹ ਕਿਉਂ ਆਈ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ; ਇੱਛਾ, ਵੈਰ ਜਾਂ ਕਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਲਗਾ।
ਆਦੌ ਤਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਂ ਤਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂ ਯਥਾਬਲਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਮਝ; ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਲੜਾਈ ਕਰ।
ਕਾਤਰਤ੍ਵਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਦਯਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਨ ਚ । ਯਾਦृਸ਼ਂ ਹਿ ਮਨਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਨਾ ਤਾਂ ਡਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਬੇਰਹਮੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤਾਵ ਕਰ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਮ੍ਰਃ ਕਾਲਵਸ਼ਂ ਗਤਃ । ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਸੈਨ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਹਿषਂ ਨृਪਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਮਰਾ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਮਹਿਸਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਮਾਰ੍ਗੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਸੌ ਸ਼ਕੁਨਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਾਰੁਣਾਨ੍ । ਵਿਸ੍ਮਯਞ੍ਚ ਭਯਂ ਪ੍ਰਾਪ ਯਮਮਾਰ੍ਗਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਕਾਨ੍
ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਗਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੇਵੀਂ ਸਿਂਹੋਪਰਿਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾਂ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸਲਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਵਿਨੀਤਃ ਸਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਧੁਰਯਾ ਗਿਰਾ । ਸਾਮਭਾਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਿਨਯਾਵਨਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਨਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ, ਸਾਂਝੀ ਸੁਭਾਵ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵਿ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਤ੍ਵਦ੍ਰੂਪਗੁਣਮੋਹਿਤਃ । ਸ੍ਪृਹਾਂ ਕਰੋਤਿ ਮਹਿषਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਣਾਯ ਚ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਮਹਿਸ਼ਾ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵਂ ਕੁਰੁ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਮਰਦੁਰ੍ਜਯੇ । ਪਤਿਂ ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮृਦ੍ਵਙ੍ਗਿ ਨਨ੍ਦਨੇ ਵਿਹਰਾਦ੍ਭੁਤੇ
ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਦਇਆ ਦਿਖਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਕੇ ਨੰਦਨ ਵਿੱਚ ਅਦਭੁਤ ਸੁਖ ਮਾਣ।
ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸੁਨ੍ਦਰਂ ਦੇਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸੁਖਾਸ੍ਪਦਮ੍ । ਸੁਖਂ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਂ ਦੁਃਖਂ ਹੇਯਮਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁੰਦਰ ਸਰੀਰ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਹਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਸੁਖ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ — ਇਹੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਕਰਭੋਰੁ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤੇ ਗृਹੀਤਾਨ੍ਯਾਯੁਧਾਨ੍ਯਲਮ੍ । ਪੁष੍ਪਕਨ੍ਦੁਕਯੋਗ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕਰਾਃ ਕਮਲਕੋਮਲਾਃ
ਹੇ ਪਤਲੇ ਪਿੰਡੇ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਕਿਉਂ ਫੜੇ ਹੋਏ ਹੈਂ? ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਨਰਮ ਹੱਥ ਤਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਜਾਂ ਗੇਂਦ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲਈ ਬਣੇ ਹਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਭ੍ਰੂਚਾਪੇ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨੇऽਪਿ ਧਨੁषਾ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਕਟਾਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਿਖਾਃ ਸਨ੍ਤਿ ਕਿਂ ਬਾਣੈਰ੍ਨਿष੍ਪ੍ਰਯੋਜਨੈਃ
ਜਦੋਂ ਤੇਰੀਆਂ ਭੰਵੀਆਂ ਹੀ ਧਨੁਸ਼ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਸਲ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ? ਤੇਰੇ ਪਾਸੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਹੀ ਤੀਰ ਹਨ, ਫਿਰ ਅਸਲ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ।
ਸਂਸਾਰੇ ਦੁਃਖਦਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਜਾਨਤਾ । ਲੋਭਾਸਕ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸਂਗ੍ਰਾਮਞ੍ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਲੋਭ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪੁष੍ਪੈਰਪਿ ਨ ਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯਂ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ । ਭੇਦਨਂ ਨਿਜਗਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕਸ੍ਯ ਤਜ੍ਜਾਯਤੇ ਮੁਦੇ
ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਚੋਭਣ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਮਪਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਭਜ ਮੇ ਨਾਥਂ ਦੇਵਦਾਨਵਪੂਜਿਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਤਲੇ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਦਇਆ ਕਰ; ਮੇਰੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਸ ਤੇऽਤ੍ਰ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਮਨੋਰਥਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਪਟ੍ਟਮਹਿषੀ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੇ ਮਨ-ਚਾਹੀਆਂ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ; ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਬਣ ਜਾਵੇਗੀ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵਚਨਂ ਕੁਰੁ ਮੇ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਸੁਖਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਜਯਸਨ੍ਦੇਹਃ ਕष੍ਟਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਪਾਵੇਗੀ; ਜੰਗ ਦੀ ਔਖੀ ਘੜੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਜਿੱਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ।
ਜਾਨਾਸਿ ਰਾਜਨੀਤਿਂ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾਵਦ੍ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਰਾਜ੍ਯਸੁਖਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਾਯੁਤਮ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ, ਤੂੰ ਰਾਜ ਕਰਣ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੀ ਹੈ; ਦਸਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਰਾਜ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸੁਖ ਮਾਣ।
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਭਵਿਤਾ ਕਾਨ੍ਤਃ ਸੋऽਪਿ ਰਾਜਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਯੌਵਨੇ ਕ੍ਰੀਡਯਿਤ੍ਵਾਨ੍ਤੇ ਵਾਰ੍ਧਕ੍ਯੇ ਸੁਖਮਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਪਿਆਰਾ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵੀ ਬਣੇਗਾ; ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਕੇ, ਬੁਢੇਪੇ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਪਾਵੇਗੀ।