ਤਦ੍ਵੈ ਵਿਚਾਰਤੋ ਜ੍ਞੇਯਂ ਰਸਗ੍ਰਨ੍ਥਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ । ਇਤਿ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਰਸਸਂਯੁਤਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਰਸ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਰਸ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਾਮਦਾਨਦ੍ਵਯਂ ਤਸ੍ਯਾ ਨਾਨ੍ਯੋਪਾਯੋऽਸ੍ਤਿ ਭੂਪਤੇ । ਰੁष੍ਟਾ ਵਾ ਗਰ੍ਵਿਤਾ ਵਾਪਿ ਵਸ਼ਗਾ ਮਾਨਿਨੀ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਦਾਨ ਹੀ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾਣੀ, ਮਾਣੀ ਜਨਾਨੀ ਆਖਰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਾਦृਸ਼ੈਰ੍ਮਧੁਰੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰਾਨਯਿष੍ਯੇ ਤਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ । ਕਿਂ ਬਹੂਕ੍ਤੇਨ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਵਾਂਗਾ। ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਬੋਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਨਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਮਯਾਧੁਨੈਵੇਯਂ ਕਿਙ੍ਕਰੀਵ ਸਦੈਵ ਤੇ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਵ ਇਤ੍ਥਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਾਮ੍ਰਸ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਨੌਕਰ ਬਣਾਵਾਂਗਾ। ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਮਰਾ ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਸੀ,
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਰਾਜਨ੍ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਮਯੋਦਿਤਮ੍ । ਹੇਤੁਮਦ੍ਧਰ੍ਮਸਹਿਤਂ ਰਸਯੁਕ੍ਤਂ ਨਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਆਖੇ ਸੁਣ। ਇਹ ਕਾਰਨ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਨਾਲ, ਰਸ ਨਾਲ ਤੇ ਨੀਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨੈषਾ ਕਾਮਾਤੁਰਾ ਬਾਲਾ ਨਾਨੁਰਕ੍ਤਾ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਵ੍ਯਂਗ੍ਯਾਨਿ ਨੈਵ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਤਯੋਕ੍ਤਾਨਿ ਤੁ ਮਾਨਦ
ਉਹ ਕਾਮ-ਭਰੀ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ। ਜੋ ਇਸ਼ਾਰੇ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਉਸ ਨੇ ਆਖੇ, ਉਹ ਮਾਣੀ ਜਨਾਨੀ ਦੇ ਨਹੀਂ।
ਚਿਤ੍ਰਮਤ੍ਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਦੇਕਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਾ ਸਮਾਯਾਤਿ ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਾ ਮਨੋਹਰਾ
ਇੱਥੇ ਵਡਾ ਅਜੀਬ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਿ ਇਕ ਹੀ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਜਨਾਨੀ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਅਨੋਖੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਆਈ ਹੈ।
ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਭੁਜਾ ਨਾਰੀ ਨ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਨ ਚ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾ । ਕੇਨਾਪਿ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਪਰਾਕ੍ਰਮਵਤੀ ਸ਼ੁਭਾ
ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਜਨਾਨੀ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਨਾ ਸੁਣੀ, ਨਾ ਵੇਖੀ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਆਯੁਧਾਨ੍ਯਪਿ ਤਾਵਨ੍ਤਿ ਧृਤਾਨਿ ਬਲਵਨ੍ਤਿ ਚ । ਵਿਪਰੀਤਮਿਦਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਂ ਕਾਲਕृਤਂ ਨृਪ
ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਲਟ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਹੈ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਨਿ ਦੁਰ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਵੈ ਨਿਸ਼ਿ । ਤੇਨ ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਨੂਨਂ ਵੈਸ਼ਸਂ ਸਮੁਪਾਗਤਮ੍
ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੰਦ ਸੁਪਨੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਸ਼ਗਨ ਵੇਖੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਨਿਸਚਿਤ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਨਾਰੀ ਰੁਦਤੀ ਚ ਗृਹਾਙ੍ਗਣੇ । ਦृष੍ਟਾ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇऽਪ੍ਯੁषਃਕਾਲੇ ਚਿਨ੍ਤਿਤਵ੍ਯਸ੍ਤਦਤ੍ਯਯਃ
ਸਵੇਰੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇਕ ਕਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ ਰੋਦਿਆਂ ਵੇਖਿਆ; ਇਸ ਬਿਪਤਾ ਨੂੰ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਕृਤਾਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਰਾਤ੍ਰੌ ਰੋਰੁਵਨ੍ਤਿ ਗृਹੇ ਗृਹੇ । ਉਤ੍ਪਾਤਾ ਵਿਵਿਧਾ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਗृਹੇ ਗृਹੇ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਪੰਛੀ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਜੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਪਸ਼ਗਨ ਹਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਤੇਨ ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਨੂਨਂ ਕਾਰਣਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦੇਵ ਹਿ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਬਾਲਾ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਾ
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਕਿ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੈ।
ਨੈषਾਸ੍ਤਿ ਮਾਨੁषੀ ਨੋ ਵਾ ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਨ ਤਥਾਸੁਰੀ । ਦੇਵੈਃ ਕृਤੇਯਂ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਾ ਮਾਯਾ ਮੋਹਕਰੀ ਵਿਭੋ
ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਹੈ, ਨਾ ਗਾਂਧਰਵੀ, ਨਾ ਅਸੁਰਣੀ; ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਭਟਕਾਵਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ, ਇਹ ਜਾਣ ਲਵੋ।
ਕਾਤਰਤ੍ਵਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਮੈਤਨ੍ਮਤਮਿਤ੍ਯਲਮ੍ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਯਦ੍ਭਾਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਡਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਮੇਰਾ ਇਹੀ ਮਤ ਹੈ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੜਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ।
ਕੋ ਵੇਦ ਦੈਵਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾਪ੍ਯਸ਼ੁਭਂ ਤਥਾ । ਅਵਲਮ੍ਬ੍ਯ ਧਿਯਾ ਧੈਰ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਵੈ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਕੀ ਕਰਵਾਉਣਗੇ, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ? ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਕਲ ਤੇ ਹੌਸਲੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜੀਵਿਤਂ ਮਰਣਂ ਪੁਂਸਾਂ ਦੈਵਾਧੀਨਂ ਨਰਾਧਿਪ । ਕੋऽਪਿ ਨੈਵਾਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥੋ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤੇ ਮੌਤ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਮਹਿष ਉਵਾਚ ਗਚ੍ਛ ਤਾਮ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ । ਤਾਮਾਨਯ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਜਿਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਮਾਨਿਨੀਮ੍
ਮਹਿਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤਾਮਰਾ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਜਾ; ਉਸ ਮਹਾਨ ਔਰਤ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਕੇ।
ਨ ਭਵੇਦ੍ਵਸ਼ਗਾ ਨਾਰੀ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਯਦਿ ਸਾ ਤਵ । ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਾਮਂ ਮਾਨਨੀਯਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਜੇ ਉਹ ਔਰਤ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ।
ਵੀਰਸ੍ਤ੍ਵਮਸਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਕਾਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਜੇਤਵ੍ਯਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਤੂੰ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ; ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਰਨ੍ਵੀਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸੈਨ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਵृਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਕਰ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀਰ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜਾ; ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮਾਗਤਾ ਚੇਯਂ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ਧਿ ਕਾਰਣਮ੍ । ਕਾਮਾਦ੍ਵਾ ਵੈਰਭਾਵਾਚ੍ਚ ਮਾਯਾ ਕਸ੍ਯੇਯਮਿਤ੍ਯੁਤ
ਉਹ ਕਿਉਂ ਆਈ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ; ਇੱਛਾ, ਵੈਰ ਜਾਂ ਕਿਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਪਤਾ ਲਗਾ।
ਆਦੌ ਤਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਂ ਤਚ੍ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍ । ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਥਾਯੋਗ੍ਯਂ ਯਥਾਬਲਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਮਝ; ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਲੜਾਈ ਕਰ।
ਕਾਤਰਤ੍ਵਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਦਯਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਨ ਚ । ਯਾਦृਸ਼ਂ ਹਿ ਮਨਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਨਾ ਤਾਂ ਡਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਬੇਰਹਮੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਤਾਵ ਕਰ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਦ੍ਭਾषਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਮ੍ਰਃ ਕਾਲਵਸ਼ਂ ਗਤਃ । ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਸੈਨ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਮਹਿषਂ ਨृਪਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਮਰਾ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਮਹਿਸਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਮਾਰ੍ਗੇ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਸੌ ਸ਼ਕੁਨਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦਾਰੁਣਾਨ੍ । ਵਿਸ੍ਮਯਞ੍ਚ ਭਯਂ ਪ੍ਰਾਪ ਯਮਮਾਰ੍ਗਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਕਾਨ੍
ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਾੜਾ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸਗਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਦੇਵੀਂ ਸਿਂਹੋਪਰਿਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ । ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾਂ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸਲਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਤਾਮੁਵਾਚ ਵਿਨੀਤਃ ਸਨ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਧੁਰਯਾ ਗਿਰਾ । ਸਾਮਭਾਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਵਿਨਯਾਵਨਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਨਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ, ਸਾਂਝੀ ਸੁਭਾਵ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵਿ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਤ੍ਵਦ੍ਰੂਪਗੁਣਮੋਹਿਤਃ । ਸ੍ਪृਹਾਂ ਕਰੋਤਿ ਮਹਿषਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਣਾਯ ਚ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਮਹਿਸ਼ਾ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਭਾਵਂ ਕੁਰੁ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਮਰਦੁਰ੍ਜਯੇ । ਪਤਿਂ ਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮृਦ੍ਵਙ੍ਗਿ ਨਨ੍ਦਨੇ ਵਿਹਰਾਦ੍ਭੁਤੇ
ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਦਇਆ ਦਿਖਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਕੇ ਨੰਦਨ ਵਿੱਚ ਅਦਭੁਤ ਸੁਖ ਮਾਣ।