ਕਾਮਿਨ੍ਯਾ ਮਰਣਂ ਕ੍ਲੀਬਰਤਿਦਂ ਸ਼ੂਰਦੁਃਖਦਮ੍ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਪ੍ਰਭੁਣਾ ਤੇਨ ਮਹਿषੇਣਾਤ੍ਮਬੁਦ੍ਧਿਨਾ
ਇਕ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮੌਤ ਮੰਗਣੀ ਕਾਇਰਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਗੱਲ ਮੈਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਤੁਰ ਸਮਝ ਕੇ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਮਾਧਾਯ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਪਾਗਤਾ । ਕਥਂ ਬਿਭੇਮਿ ਤ੍ਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਰੋਧਕੈਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਆਈ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਉਹਨਾਂ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਡਰਾਂ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਨ?
ਵਿਪਰੀਤਂ ਯਦਾ ਦੈਵਂ ਤृਣਂ ਵਜ੍ਰਸਮਂ ਭਵੇਤ੍ । ਵਿਧਿਸ਼੍ਚੇਤ੍ਸੁਮੁਖਃ ਕਾਮਂ ਕੁਲਿਸ਼ਂ ਤੂਲਵਤ੍ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਕਿਸਮਤ ਉਲਟੀ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਘਾਹ ਵੀ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤਕਦੀਰ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵਜਰ ਵੀ ਰੂਈ ਵਰਗਾ ਹਲਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਸੈਨ੍ਯੈਰਾਯੁਧੈਃ ਕਿਂ ਵਾ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚੈਰ੍ਦੁਰ੍ਗਸੇਵਨੈਃ । ਮਰਣਂ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਕਿਂ ਫਲਮ੍
ਫੌਜਾਂ, ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਕਿਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਜਿਸ ਦੀ ਮੌਤ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਫੌਜਾਂ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੀਆਂ?
ਯਦਾਯਂ ਦੇਹਸਮ੍ਬਨ੍ਧੋ ਜੀਵਸ੍ਯ ਕਾਲਯੋਗਤਃ । ਤਦੈਵ ਲਿਖਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਤਥਾ ਮृਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਜਿੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਮੌਤ—ਸਭ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲਿਖਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਯੇਨ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਮਰਣਂ ਦੈਵਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਤੇਨੈਵ ਜਾਯੇਤ ਨਾਨ੍ਯਥੇਤਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੌਤ ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਓਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਯਥਾ ਕਾਲੇ ਨਾਸ਼ੋਤ੍ਪਤ੍ਤੀ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤੇ । ਤਥੈਵ ਭਵਤਃ ਕਾਮਂ ਕਿਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕਾ ਜਨਮ ਤੇ ਮਰਨ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਵੀ ਹੈ। ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਯੇ ਮृਤ੍ਯੁਧਰ੍ਮਿਣਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਰਦਾਨੇਨ ਦਰ੍ਪਿਤਾਃ । ਮਰਿष੍ਯਾਮੋ ਨ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੇ ਮੂਢਾ ਮਨ੍ਦਚੇਤਸਃ
ਜੋ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ ਪਰ ਵਰਦਾਨਾਂ ਕਰਕੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਮਰਾਂਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਕੱਚੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਨृਪਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਚਨਂ ਮਮ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਯਦਾਜ੍ਞਾਪਯਤੇ ਭੂਪਸ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਿਲ
ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ ਦੇ। ਰਾਜਾ ਜੋ ਹੁਕਮ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਤੂੰ ਕਰੀਂ।
ਮਘਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਨੋਤੁ ਦੇਵਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਹਵਿਰ੍ਭੁਜਃ । ਯੂਯਂ ਪ੍ਰਯਾਤ ਪਾਤਾਲਂ ਯਦਿ ਜੀਵਿਤੁਮਿਚ੍ਛਥ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਮਿਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਹਵਨ ਭੋਗਣ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਜੇ ਜਿਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਪਾਤਾਲ ਚਲੇ ਜਾਓ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਚੇਨ੍ਮਤਿਰ੍ਮਨ੍ਦ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਦ੍ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਰਣਾਯ ਕृਤਾਦਰਃ
ਜੇ ਮੈਸ ਦੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸੋਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ, ਮੌਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ।
ਮਨ੍ਯਸੇ ਸਙ੍ਗਰੇ ਭਗ੍ਨਾ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਦੈਵਂ ਹਿ ਕਾਰਣਂ ਤਤ੍ਰ ਵਰਦਾਨਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਾਰ ਗਏ। ਪਰ ਓਥੇ ਕਾਰਨ ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਸੀ—ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਦਿੱਤਾ ਵਰ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਃ । ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਾ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਦਾਨਵ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ—ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਲੜਾਂ ਜਾਂ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂ?
ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਮਿਹਾਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਕਾਮਾਤੁਰੇਣ ਵੈ । ਤਤ੍ਕਥਂ ਵਿਰਸਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਨृਪਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਾਮ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ?
ਇਯਂ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਮੀਚੀਨਾ ਯਦ੍ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਕਲਿਂ ਵਿਨਾ । ਯਥਾਗਤਂ ਤਥਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਸਂਵੇਦਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਦੇ ਤੁਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਪਹੁੰਚਾਂਗਾ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸੂਚਿਤ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਪੁਨਃ ਕਾਰ੍ਯੇ ਰਾਜਾ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ । ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵ ਸਚਿਵੈਰ੍ਨਿਪੁਣੈਃ ਸਹ
ਉਹ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੁੜ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਸੋਚੇਗਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੁਨਰਮੰਦ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਫੈਸਲਾ ਲੇਵੇਗਾ।
ਸਹਸਾ ਨ ਮਯਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਨਯਾ ਸਹ । ਜਯੇ ਪਰਾਜਯੇ ਵਾਪਿ ਭੂਪਤੇਰਪ੍ਰਿਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹਾਰ, ਇਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।
ਯਦਿ ਮਾਂ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਹਨ੍ਯਾਦਹਂ ਵਾ ਹਨ੍ਮਿ ਤਾਂ ਪੁਨਃ । ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਸ ਕੁਪ੍ਯੇਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਕਿਲ
ਜੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਜ਼ਰੂਰ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਗਤ੍ਵਾਹਂ ਬੋਧਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਨृਪਮ੍ । ਯਥਾਦ੍ਯਾਭਿਹਿਤਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਯਥਾਰੁਚਿ ਕਰੋਤੁ ਸਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਕਰਾਂਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਜਗਾਮ ਨृਪਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਮਾਤ੍ਯਕਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯੁਵਾਚ ਰਾਜਨ੍ ਦੇਵੀ ਵਰਾਰੋਹਾ ਸਿਂਹਸ੍ਯੋਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ । ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਭੁਜਾ ਰਮ੍ਯਾ ਵਰਾਯੁਧਧਰਾ ਪਰਾ
ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਨ, ਦੇਵੀ ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਹੈ; ਉਹ ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੁੰਦਰ, ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ।
ਸਾ ਮਯੋਕ੍ਤਾ ਮਹਾਰਾਜ ਮਹਿषਂ ਭਜ ਭਾਮਿਨਿ । ਮਹਿषੀ ਭਵ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤੇਃ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮਹਾਰਾਜ, ਸੋਹਣੀਏ, ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੋ।'
ਪਟ੍ਟਰਾਜ੍ਞੀ ਤ੍ਵਮੇਵਾਸ੍ਯ ਭਵਿਤਾ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸ ਤਵਾਜ੍ਞਾਕਰੋ ਜਾਤੋ ਵਸ਼ਵਰ੍ਤੀ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਬਣੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਭਵਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਿਰਕਾਲਂ ਵਰਾਨਨੇ । ਮਹਿषਂ ਪਤਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯੋषਿਤਾਂ ਸੁਭਗਾ ਭਵ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਭੋਗ, ਸੋਹਣੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੀਏ, ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਪਤੀ ਬਣਾਕੇ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹੋ।
ਇਤਿ ਮਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾ ਸ੍ਮਯਾਵੇਸ਼ਮੋਹਿਤਾ । ਮਾਮੁਵਾਚ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਹਾਸੇ ਅਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਮੈਨੂੰ ਹੱਸ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਮਹਿषੀਗਰ੍ਭਸਮ੍ਭੂਤਂ ਪਸ਼ੂਨਾਮਧਮਂ ਕਿਲ । ਬਲਿਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ੍ਯੈ ਸੁਰਾਣਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਰਾਣੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਕੰਮਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਬਲੀ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਕਾ ਮੂਢਾ ਕਾਮਿਨੀ ਲੋਕੇ ਮਹਿषਂ ਵੈ ਪਤਿਂ ਭਜੇਤ੍ । ਮਾਦृਸ਼ੀ ਮਨ੍ਦਬੁਦ੍ਧੇ ਕਿਂ ਪਸ਼ੁਭਾਵਂ ਭਜੇਦਿਹ
ਕਿਹੜੀ ਮੂਰਖ ਔਰਤ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਲੈਂਦੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਜਿਹੀ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲੀ ਇੱਥੇ ਪਸ਼ੂ ਜਿਹਾ ਸੁਭਾਵ ਕਿਉਂ ਲਵਾਂ?
ਮਹਿषੀ ਮਹਿषਂ ਨਾਥਂ ਸਸ਼ृਙ੍ਗਾ ਸ਼ृਙ੍ਗਸਂਯੁਤਮ੍ । ਕੁਰੁਤੇ ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾ ਵੈ ਨਾਹਂ ਤਤ੍ਸਦृਸ਼ੀ ਸ਼ਠਾ
ਰਾਣੀ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਮੰਨਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਚਲਾਕ ਜਿਹੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਕਰਿष੍ਯੇऽਹਂ ਮृਧੇ ਯੁਦ੍ਧਂ ਹਨਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਰਾਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਗਚ੍ਛ ਵਾ ਦੁष੍ਟ ਪਾਤਾਲਂ ਜੀਵਿਤੇਚ੍ਛਾ ਯਦਸ੍ਤਿ ਤੇ
ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਕਰਾਂਗੀ ਤੇ ਤੈਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੀ; ਜਾਂ, ਦੁਰਾਚਾਰੀਏ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਜਾ।
ਪਰੁषਂ ਤੁ ਤਯਾ ਵਾਕ੍ਯਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਨृਪ ਮਤ੍ਤਯਾ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਹਂ ਸਮਾਯਾਤਃ ਪ੍ਰਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਕਹੇ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ।