ਨੋਚੇਦ੍ਧਨ੍ਮ੍ਯਹਮਦ੍ਯੈਵ ਬਾਣੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਮृषਾਵਦਾਮ੍ । ਮਿਥ੍ਯਾਭਿਮਾਨਚਤੁਰਾਂ ਰੂਪਯੌਵਨਗਰ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ, ਤੂੰ ਜੋ ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ, ਰੂਪ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨੀ ਉੱਤੇ ਗੁਮਾਨ ਕਰਦੀ ਤੇ ਚਤੁਰਾਈ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈਂ।
ਸ੍ਵਾਮੀ ਮੇ ਮੋਹਿਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਤੇ ਭੁਵਨਾਤਿਗਮ੍ । ਤਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਮਂ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਿ ਯਨ੍ਮਯਾ
ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਹੈ, ਮੋਹ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਅਨੁਕੂਲ ਗੱਲਾਂ ਆਖਣੀਆਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਵ ਧਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦਾਸਸ੍ਤੇ ਮਹਿषਃ ਕਿਲ । ਕੁਰੁ ਭਾਵਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰੋषਂ ਮृਤਿਪ੍ਰਦਮ੍
ਸਾਰਾ ਰਾਜ, ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ—ਮਹਿਸ਼ਾ ਆਪ ਤੇਰਾ ਨੌਕਰ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ; ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਜੋ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲੈ।
ਪਤਾਮਿ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤੇऽਹਂ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵੇਨ ਭਾਮਿਨਿ । ਪਟ੍ਟਰਾਜ੍ਞੀ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞੋ ਭਵ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਮੈਂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਮਹਾਰਾਜ ਦੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਬਣ ਜਾ, ਹੇ ਸੁਚੱਜੀ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਭਵਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਮਨਾਵਿਲਮ੍ । ਸੁਖਂ ਸਂਸਾਰਜਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਔਖੇ ਦੇ ਪਾ ਲਵੇਂਗੀ, ਤੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਮਿਲ ਜਾਣਗੇ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਸਾਚਿਵ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਾਂ ਸਾਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟੇਨ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਚਾਤੁਰ੍ਯਮਨੁਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚ
ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣ, ਹੇ ਮੰਤਰੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਿਸਕਰਸ ਦੱਸਾਂਗੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਤੁਰਾਈ ਨੂੰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਹੈ।
ਮਹਿषਸ੍ਯ ਪ੍ਰਧਾਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਜ੍ਞਾਤਂ ਧਿਯਾ ਕਿਲ । ਪਸ਼ੁਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਵਭਾਵੋऽਸਿ ਵਚਨਾਤ੍ਤਵ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਮੁਤਾਬਕ, ਮੈਸ ਦੇ ਮੁੱਖ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਵੀ ਪਸ਼ੂ ਵਰਗੀ ਹੀ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ੍ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾ ਯਸ੍ਯ ਸ ਕਥਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਭਵੇਤ੍ । ਉਭਯੋਃ ਸਦृਸ਼ੋ ਯੋਗਃ ਕृਤੋऽਯਂ ਵਿਧਿਨਾ ਕਿਲ
ਜਿਸਦਾ ਮੰਤਰੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਕਲਮੰਦ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਜੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ੍ਵਭਾਵਾਸਿ ਤਦ੍ਵਿਚਾਰਸ੍ਯ ਮੂਢ ਕਿਮ੍ । ਪੁਮਾਨ੍ਨਾਹਂ ਤਤ੍ਸ੍ਵਭਾਵਾਭਵਂਸ੍ਤ੍ਰੀਵੇषਧਾਰਿਣੀ
ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੇਰਾ ਸੁਭਾਉ ਔਰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਮੂਰਖਤਾ ਭਰਿਆ ਵਿਚਾਰ ਹੈ। ਨਾ ਮੈਂ ਮਰਦ ਹਾਂ, ਨਾ ਉਹ ਸੁਭਾਉ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ; ਸਿਰਫ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਾਚਿਤਂ ਮਰਣਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਭੁਣਾ ਯਥਾ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਨ੍ਯੇऽਤਿਮੂਰ੍ਖੋऽਸੌ ਨ ਵੀਰਰਸਵਿਤ੍ਤਮਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਇਕ ਔਰਤ ਕੋਲੋਂ ਮੌਤ ਮੰਗੀ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮੂਰਖ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ, ਉਹ ਕੋਈ ਵੀਰਤਾ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।
ਕਾਮਿਨ੍ਯਾ ਮਰਣਂ ਕ੍ਲੀਬਰਤਿਦਂ ਸ਼ੂਰਦੁਃਖਦਮ੍ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਪ੍ਰਭੁਣਾ ਤੇਨ ਮਹਿषੇਣਾਤ੍ਮਬੁਦ੍ਧਿਨਾ
ਇਕ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮੌਤ ਮੰਗਣੀ ਕਾਇਰਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਰਮਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਗੱਲ ਮੈਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਤੁਰ ਸਮਝ ਕੇ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਮਾਧਾਯ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਪਾਗਤਾ । ਕਥਂ ਬਿਭੇਮਿ ਤ੍ਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਧਰ੍ਮਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਰੋਧਕੈਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਆਈ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਉਹਨਾਂ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਡਰਾਂ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਨ?
ਵਿਪਰੀਤਂ ਯਦਾ ਦੈਵਂ ਤृਣਂ ਵਜ੍ਰਸਮਂ ਭਵੇਤ੍ । ਵਿਧਿਸ਼੍ਚੇਤ੍ਸੁਮੁਖਃ ਕਾਮਂ ਕੁਲਿਸ਼ਂ ਤੂਲਵਤ੍ਤਦਾ
ਜਦੋਂ ਕਿਸਮਤ ਉਲਟੀ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਘਾਹ ਵੀ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤਕਦੀਰ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਵਜਰ ਵੀ ਰੂਈ ਵਰਗਾ ਹਲਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਸੈਨ੍ਯੈਰਾਯੁਧੈਃ ਕਿਂ ਵਾ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚੈਰ੍ਦੁਰ੍ਗਸੇਵਨੈਃ । ਮਰਣਂ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਕਿਂ ਫਲਮ੍
ਫੌਜਾਂ, ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਕਿਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਜਿਸ ਦੀ ਮੌਤ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਲਈ ਫੌਜਾਂ ਕਿਸ ਕੰਮ ਦੀਆਂ?
ਯਦਾਯਂ ਦੇਹਸਮ੍ਬਨ੍ਧੋ ਜੀਵਸ੍ਯ ਕਾਲਯੋਗਤਃ । ਤਦੈਵ ਲਿਖਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਤਥਾ ਮृਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਜਿੰਦ ਦੇ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਮੌਤ—ਸਭ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲਿਖਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਯੇਨ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਮਰਣਂ ਦੈਵਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਤੇਨੈਵ ਜਾਯੇਤ ਨਾਨ੍ਯਥੇਤਿ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੌਤ ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਓਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਯਥਾ ਕਾਲੇ ਨਾਸ਼ੋਤ੍ਪਤ੍ਤੀ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤੇ । ਤਥੈਵ ਭਵਤਃ ਕਾਮਂ ਕਿਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕਾ ਜਨਮ ਤੇ ਮਰਨ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਵੀ ਹੈ। ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਯੇ ਮृਤ੍ਯੁਧਰ੍ਮਿਣਸ੍ਤੇषਾਂ ਵਰਦਾਨੇਨ ਦਰ੍ਪਿਤਾਃ । ਮਰਿष੍ਯਾਮੋ ਨ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੇ ਮੂਢਾ ਮਨ੍ਦਚੇਤਸਃ
ਜੋ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ ਪਰ ਵਰਦਾਨਾਂ ਕਰਕੇ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਮਰਾਂਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਕੱਚੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗਚ੍ਛ ਨृਪਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਵਚਨਂ ਮਮ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਯਦਾਜ੍ਞਾਪਯਤੇ ਭੂਪਸ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਿਲ
ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ ਦੇ। ਰਾਜਾ ਜੋ ਹੁਕਮ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਤੂੰ ਕਰੀਂ।
ਮਘਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਨੋਤੁ ਦੇਵਾਃ ਸਨ੍ਤੁ ਹਵਿਰ੍ਭੁਜਃ । ਯੂਯਂ ਪ੍ਰਯਾਤ ਪਾਤਾਲਂ ਯਦਿ ਜੀਵਿਤੁਮਿਚ੍ਛਥ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਮਿਲੇ, ਦੇਵਤੇ ਹਵਨ ਭੋਗਣ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਜੇ ਜਿਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਪਾਤਾਲ ਚਲੇ ਜਾਓ।
ਅਨ੍ਯਥਾ ਚੇਨ੍ਮਤਿਰ੍ਮਨ੍ਦ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਦ੍ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਰਣਾਯ ਕृਤਾਦਰਃ
ਜੇ ਮੈਸ ਦੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸੋਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜ, ਮੌਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ।
ਮਨ੍ਯਸੇ ਸਙ੍ਗਰੇ ਭਗ੍ਨਾ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਦੈਵਂ ਹਿ ਕਾਰਣਂ ਤਤ੍ਰ ਵਰਦਾਨਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ
ਤੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹਾਰ ਗਏ। ਪਰ ਓਥੇ ਕਾਰਨ ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਸੀ—ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਦਿੱਤਾ ਵਰ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਦੇਵ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਦਾਨਵਃ । ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਯਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਾ ਨृਪਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਦਾਨਵ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ—ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਲੜਾਂ ਜਾਂ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂ?
ਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਮਿਹਾਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਰਾਜ੍ਞਾ ਕਾਮਾਤੁਰੇਣ ਵੈ । ਤਤ੍ਕਥਂ ਵਿਰਸਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਨृਪਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਾਮ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਆਦ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਜਾਵਾਂ?
ਇਯਂ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸਮੀਚੀਨਾ ਯਦ੍ ਵ੍ਰਜਾਮਿ ਕਲਿਂ ਵਿਨਾ । ਯਥਾਗਤਂ ਤਥਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਸਂਵੇਦਯਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ ਦੇ ਤੁਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਪਹੁੰਚਾਂਗਾ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸੂਚਿਤ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਪੁਨਃ ਕਾਰ੍ਯੇ ਰਾਜਾ ਮਤਿਮਤਾਂ ਵਰਃ । ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਵਿਚਾਰ੍ਯੈਵ ਸਚਿਵੈਰ੍ਨਿਪੁਣੈਃ ਸਹ
ਉਹ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੁੜ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਸੋਚੇਗਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੁਨਰਮੰਦ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਫੈਸਲਾ ਲੇਵੇਗਾ।
ਸਹਸਾ ਨ ਮਯਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਨਯਾ ਸਹ । ਜਯੇ ਪਰਾਜਯੇ ਵਾਪਿ ਭੂਪਤੇਰਪ੍ਰਿਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹਾਰ, ਇਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।
ਯਦਿ ਮਾਂ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਹਨ੍ਯਾਦਹਂ ਵਾ ਹਨ੍ਮਿ ਤਾਂ ਪੁਨਃ । ਯੇਨ ਕੇਨਾਪ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਸ ਕੁਪ੍ਯੇਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਕਿਲ
ਜੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ, ਜਾਂ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਜ਼ਰੂਰ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋਵੇਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਗਤ੍ਵਾਹਂ ਬੋਧਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਨृਪਮ੍ । ਯਥਾਦ੍ਯਾਭਿਹਿਤਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਯਥਾਰੁਚਿ ਕਰੋਤੁ ਸਃ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਕਰਾਂਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮੇਧਾਵੀ ਜਗਾਮ ਨृਪਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਮੁਵਾਚੇਦਂ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਰਮਾਤ੍ਯਕਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।