ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਸੁਰਾਨ੍ਦੇਵੀ ਜਹਾਸਾਤੀਵ ਸੁਸ੍ਵਰਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਮੇਤਚ੍ਚ ਸਂਸਾਰੇ ਭ੍ਰਮਮੋਹਯੁਤਂ ਜਗਤ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਮਾਂ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖ ਕੇ ਮਿੱਠਾ ਹੱਸਿਆ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਿੰਨਾ ਅਜੀਬ ਹੈ, ਜੋ ਭਟਕਾਵੇ ਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਦ੍ਯਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸੁਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਕਮ੍ਪਯੁਕ੍ਤਾ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਮਹਿषਾਤ੍ਕਿਲ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਹੇਸ਼, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ।
ਅਹੋ ਦੈਵਬਲਂ ਘੋਰਂ ਦੁਰ੍ਜਯਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਕਾਲਃ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਤਿ ਦੁਃਖਾਨਾਂ ਸੁਖਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਹਾਏ! ਕਿਸੇ ਦਾ ਭਾਗ ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਜੇਤੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ। ਸਮਾਂ ਹੀ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਸੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਸृष੍ਟਿਪਾਲਨਸਂਹਾਰੇ ਸਮਰ੍ਥਾ ਅਪਿ ਤੇ ਯਦਾ । ਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕ੍ਲੇਸ਼ਸਨ੍ਤਪ੍ਤਾ ਮਹਿषੇਣ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਜੋ ਰਚਨਾ, ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਿਚ ਸਮਰੱਥ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਜਦੋਂ ਮਹਿਸ਼ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਮਿਤਂ ਦੇਵੀ ਸਾਟ੍ਟਹਾਸਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਉਚ੍ਚੈਃ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਭਯਪ੍ਰਦਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮਾਂ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਪਈ ਤੇ ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸ ਕੇ ਐਸਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ਬਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਭੈੜਾ ਸੀ।
ਚਕਮ੍ਪੇ ਵਸੁਧਾ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਚ੍ਛਬ੍ਦਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਚੇਲੁਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚੁਕ੍ਸ਼ੋਭਾਬ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਅਜੀਬ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ, ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਏ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮੇਰੁਸ਼੍ਚਚਾਲ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਪੂਰਿਤਾਃ । ਭਯਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਦਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਤ੍ਸ੍ਵਨਂ ਮਹਤ੍
ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵੀ ਉਸ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਕੰਬ ਉਠਿਆ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਉਸ ਵੱਡੇ ਗੱਜਣ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰ ਗਏ।
ਜਯ ਪਾਹੀਤਿ ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਮੂਚੁਃ ਪਰਮਹਰ੍षਿਤਾਃ । ਮਹਿषੋऽਪਿ ਸ੍ਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਃ
ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ!' ਮਹਿਸ਼ ਵੀ ਉਹ ਗੱਜਣ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸ੍ਵਨਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਦੂਤਾ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਸ਼ਬ੍ਦਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਦੂਤ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਲਿਆਉਣ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਿਧਰੋਂ ਆਇਆ।
ਕृਤਃ ਕੇਨਾਯਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਕਰ੍ਣਵ੍ਯਥਾਕਰਃ । ਦੇਵੋ ਵਾ ਦਾਨਵੋ ਵਾਪਿ ਯੋ ਭਵੇਤ੍ਸ੍ਵਨਕਾਰਕਃ
ਇਹ ਐਨਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਕੰਨ ਚ ਭਾਰੀ ਪੈਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਬਦ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ? ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਗੱਜਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ—
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਤ੍ਸਮੀਪਂ ਨਯਨ੍ਤ੍ਵਿਹ । ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰਾਚਾਰਂ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਂ ਸ੍ਮਯਦੁਰ੍ਮਦਮ੍
ਉਸ ਮਾੜੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਓ। ਮੈਂ ਉਸ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਗੱਜਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਯੁष੍ਯਂ ਮਨ੍ਦਮਤਿਂ ਨਯਾਮਿ ਯਮਸਾਦਨਮ੍ । ਪਰਾਜਿਤਾਃ ਸੁਰਾਃ ਕਾਮਂ ਨ ਗਰ੍ਜਨ੍ਤਿ ਭਯਾਤੁਰਾਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਉਮਰ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਭੇਜਾਂਗਾ। ਜਿੱਤੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਤਾਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੱਜਦੇ ਨਹੀਂ।
ਨਾਸੁਰਾ ਮਮ ਵਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕਸ੍ਯੇਦਂ ਮੂਢਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਮਾਮੁਪਾਯਾਨ੍ਤੁ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਇਹ ਅਸੁਰ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਨ; ਇਹ ਕਿਹੜੇ ਮੂਰਖ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਹੈ? ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣ, ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਆਉਣ।
ਅਹਂ ਗਤ੍ਵਾ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਤਂ ਪਾਪਂ ਵਿਤਥਸ਼੍ਰਮਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇਨ ਤੇ ਦੂਤਾ ਦੇਵੀਂ ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਸੁਨ੍ਦਰੀਮ੍
ਮੈਂ ਖੁਦ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦੂਤ ਸੁੰਦਰ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ।
ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਭੁਜਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਂ ਵਰਾਯੁਧਧਰਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੀ, ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦਧਤੀਂ ਚषਕਂ ਹਸ੍ਤੇ ਪਿਬਨ੍ਤੀਂ ਚ ਮੁਹੁਰ੍ਮਧੁ । ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਯਭੀਤਾਸ੍ਤੇ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸੁਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਿਆਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਧੁ ਪੀਂਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੂਤ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸਕਾਸ਼ੇ ਮਹਿषਸ੍ਯਾਸ਼ੁ ਤਮੂਚੁਃ ਸ੍ਵਨਕਾਰਣਮ੍ । ਦੂਤਾ ਊਚੁਃ ਦੇਵੀ ਦੈਤ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰ ਪ੍ਰੌਢਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕਾਚਿਦਙ੍ਗਨਾ
ਉਹ ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਗਏ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਿਆ। ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਭੂषਣਾ ਨਾਰੀ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨੋਪਸ਼ੋਭਿਤਾ । ਨ ਮਾਨੁषੀ ਨਾਸੁਰੀ ਸਾ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾ ਮਨੋਹਰਾ
ਉਹ ਔਰਤ ਹਰ ਅੰਗ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ; ਨਾ ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਹੈ, ਨਾ ਅਸੁਰ — ਉਹ ਦਿਵਯ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਸਿਂਹਾਰੂਢਾਯੁਧਧਰਾ ਚਾष੍ਟਾਦਸ਼ਕਰਾ ਵਰਾ । ਸਾ ਨਾਦਂ ਕੁਰੁਤੇ ਨਾਰੀ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਸਿੰਘ ਤੇ ਸਵਾਰ, ਹਥਿਆਰ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਔਰਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਦ ਵਿਚ ਗਰਵਿਤ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸੁਰਾਪਾਨਰਤਾ ਕਾਮਂ ਜਾਨੀਮੋ ਨ ਸਭਰ੍ਤृਕਾ । ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਂ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਪਤੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਦੇਵਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਜਯੇਤਿ ਪਾਹਿ ਨਸ਼੍ਚੇਤਿ ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਿਤਿ ਪ੍ਰਭੋ । ਨ ਜਾਨੇ ਕਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਸਾ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' 'ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ!' 'ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਪ੍ਰਭੂ!' ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਹੈ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮਾਗਤਾ ਚਾਤ੍ਰ ਕਿਂ ਚਿਕੀਰ੍षਤਿ ਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਨੈਵ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਸ੍ਮਸ੍ਤਤ੍ਤੇਜਃਪਰਿਧਰ੍षਿਤਾਃ
ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈ ਹੈ, ਤੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਤੇਜ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਵੀਰਹਾਸਾਢ੍ਯਾ ਰੌਦ੍ਰਾਦ੍ਭੁਤਰਸਾਨ੍ਵਿਤਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵੈਵਂਵਿਧਾਂ ਨਾਰੀਮਸਮ੍ਭਾष੍ਯ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਪ੍ਰੇਮ, ਵੀਰਤਾ, ਹਾਸਾ ਤੇ ਭੈਅ ਦੇ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਐਸਾ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਬਿਨਾ ਗੱਲ ਕੀਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਵਯਂ ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਤਃਪਰਮ੍ । ਮਹਿष ਉਵਾਚ ਗਚ੍ਛ ਵੀਰ ਮਯਾਦਿष੍ਟੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਬਲਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ? ਮਹਿਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਾ, ਵੀਰ, ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਫੌਜ ਨਾਲ ਜਾ।
ਸਾਮਾਦਿਭਿਰੁਪਾਯੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਨਯ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾਮ੍ । ਨਾਯਾਤਿ ਯਦਿ ਸਾ ਨਾਰੀ ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਸਾਮਾਦਿਭਿਸ੍ਤ੍ਵਿਹ
ਸਾਂਝ, ਦਮ ਤੇ ਹੋਰ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਸ਼ੁਭ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ। ਜੇ ਉਹ ਔਰਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਤਾਂ—
ਅਹਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਤ੍ਵਮਾਨਯ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍ । ਕਰੋਮਿ ਪਟ੍ਟਮਹਿषੀਂ ਤਾਂ ਮਰਾਲਭ੍ਰੁਵਂ ਮੁਦਾ
ਉਸ ਸੋਹਣੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਏ ਬਿਨਾ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਮਰਾਲ-ਭਰੂ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੁੱਖ ਮਹਿਸ਼ੀ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰੀਤਿਯੁਕ੍ਤਾ ਸਮਾਯਾਤਿ ਯਦਿ ਸਾ ਮृਗਲੋਚਨਾ । ਰਸਭਙ੍ਗੋ ਯਥਾ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਮਮੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਜੇ ਉਹ ਮ੍ਰਿਗ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਐਸਾ ਕਰ ਕਿ ਰਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਾ ਆਵੇ।
ਸ਼੍ਰਵਣਾਨ੍ਮੋਹਿਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾ ਰੂਪਸ੍ਯ ਸਮ੍ਪਦਾ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੇਸ਼ਲਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਅੱਜ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਤਰੀ—
ਜਗਾਮ ਤਰਸਾ ਕਾਮਂ ਗਜਾਸ਼੍ਵਰਥਸਂਯੁਤਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਦੂਰਤਰਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤਾਮੁਵਾਚ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਤੁਰੰਤ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਚਲ ਪਿਆ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਵਿਨਯਾਵਨਤਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਮਧੁਰਯਾ ਗਿਰਾ । ਪ੍ਰਧਾਨ ਉਵਾਚ ਕਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਮਧੁਰਾਲਾਪੇ ਕਿਮਤ੍ਰਾਗਮਨਂ ਕृਤਮ੍
ਵਿਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਨਰਮ ਬਚਨਾਂ ਵਿਚ, ਮੰਤਰੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ: ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੀ? ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕੀ ਕਾਰਨ ਹੈ?