ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਦਦੌ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਸਮੁਜ੍ਵਲਮ੍ । ਘੋषਵਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਸ਼ਙ੍ਖਾਤ੍ਤੁ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਸੁਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਵਰੁਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਖ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾ, ਉੱਚੀ ਧੁਨੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ੰਖ ਕੱਢ ਕੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਹੁਤਾਸ਼ਨਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਂ ਸੁਮਨੋਜਵਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਤ੍ਤੁ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਯੈ ਦੈਤ੍ਯਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਸੌ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸੀ, ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਇषੁਧਿਂ ਬਾਣਪੂਰ੍ਣਞ੍ਚ ਚਾਪਂ ਚਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਮਾਰੁਤੋ ਦਤ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਦੁਰਾਕਰ੍षਂ ਖਰਸ੍ਵਰਮ੍
ਮਰੁਤ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੂਣ ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਤੇ ਦਿਖਣ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ, ਖਿੱਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਤੇ ਗੂੰਜ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਵਜ੍ਰਾਦ੍ਵਜ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਦਦਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰੋऽਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ । ਘਣ੍ਟਾਮੈਰਾਵਤਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੁਸ਼ਬ੍ਦਾਂ ਚਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਵਜਰ ਕੱਢ ਕੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨੀ ਵਾਲੀ ਘੰਟੀ ਵੀ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ।
ਦਦੌ ਦਣ੍ਡਂ ਯਮਃ ਕਾਮਂ ਕਾਲਦਣ੍ਡਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ਯੇਨਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਕਰੋਤ੍ਕਾਲ ਆਗਤੇ
ਯਮ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੰਡ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਦੰਡ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਮਣ੍ਡਲੁਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਗਙ੍ਗਾਵਾਰਿਪ੍ਰਪੂਰਿਤਮ੍ । ਦਦਾਵਸ੍ਯੈ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਰੁਣਃ ਪਾਸ਼ਮੇਵ ਚ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇਲਾਹੀ ਕਮੰਡਲ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਵੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦਿੱਤੀ।
ਕਾਲਃ ਖਡ੍ਗਂ ਤਥਾ ਚਰ੍ਮ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਤ੍ਤੁ ਨਰਾਧਿਪ । ਪਰਸ਼ੁਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਚ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮਸ੍ਯੈ ਦਦਾਵਥ
ਕਾਲ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਲੀ ਕੁਹਾੜੀ ਦਿੱਤੀ।
ਧਨਦਸ੍ਤੁ ਸੁਰਾਪੂਰ੍ਣਂ ਪਾਨਪਾਤ੍ਰਂ ਸੁਵਰ੍ਣਜਮ੍ । ਪਙ੍ਕਜਂ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚਾਦਾਦ੍ਦੇਵ੍ਯੈ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਇਲਾਹੀ ਤੇ ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਦਿੱਤਾ।
ਗਦਾਂ ਕੌਮੋਦਕੀਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਘਣ੍ਟਾਸ਼ਤਨਿਨਾਦਿਨੀਮ੍ । ਅਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯੈ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸੁਰਸ਼ਤ੍ਰੁਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਕਉਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਕਰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨੇਕਰੂਪਾਣਿ ਤਥਾਭੇਦ੍ਯਞ੍ਚ ਦਂਸ਼ਨਮ੍ । ਦਦੌ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤ੍ਰੇ ਨਿਜਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ਦਿਵਾਕਰਃ
ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਸਤਰ, ਤੇ ਇਕ ਅਟੱਲ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਸਾਯੁਧਾਂ ਭੂषਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਗਤਾਃ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤਾਂ ਸੁਰਾ ਦੇਵੀਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਮੋਹਿਨੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਨਮਃ ਸ਼ਿਵਾਯੈ ਕਲ੍ਯਾਣ੍ਯੈ ਸ਼ਾਨ੍ਤ੍ਯੈ ਪੁष੍ਟ੍ਯੈ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਭਗਵਤ੍ਯੈ ਨਮੋ ਦੇਵ੍ਯੈ ਰੁਦ੍ਰਾਣ੍ਯੈ ਸਤਤਂ ਨਮਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼ਿਵਾ ਨੂੰ, ਮੰਗਲਮਈ ਨੂੰ, ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਨੂੰ, ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਭਗਵਤੀ ਨੂੰ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ, ਰੁਦਰਾਣੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕਾਲਰਾਤ੍ਰ੍ਯੈ ਤਥਾਮ੍ਬਾਯੈ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣ੍ਯੈ ਤੇ ਨਮੋ ਨਮਃ । ਸਿਦ੍ਧ੍ਯੈ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯੈ ਤਥਾ ਵृਦ੍ਧ੍ਯੈ ਵੈष੍ਣਵ੍ਯੈ ਤੇ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਕਾਲਰਾਤਰੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਮਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਸਿੱਧੀ, ਬੁੱਧੀ, ਵਾਧੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਪृਥ੍ਵ੍ਯਾ ਨ ਜ੍ਞਾਤਾ ਪृਥਿਵੀਞ੍ਚ ਯਾ । ਅਨ੍ਤਃਸ੍ਥਿਤਾ ਯਮਯਤਿ ਵਨ੍ਦੇ ਤਾਮੀਸ਼੍ਵਰੀਂ ਪਰਾਮ੍
ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਵੱਸ ਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਪਰਮ ਮਾਲਕਣ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾਯਾਯਾਂ ਯਾ ਸ੍ਥਿਤਾ ਜ੍ਞਾਤਾ ਮਾਯਯਾ ਨ ਚ ਤਾਮਜਾਮ੍ । ਅਨ੍ਤਃਸ੍ਥਿਤਾ ਪ੍ਰੇਰਯਤਿ ਪ੍ਰੇਰਯਿਤ੍ਰੀਂ ਨੁਮਃ ਸ਼ਿਵਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਮੰਗਲਮਈ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਮਾਇਆ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਪ ਅਜਨਮੀ ਹੈ। ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਚਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਵੀ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਕੁਰੁ ਭੋ ਮਾਤਸ੍ਤ੍ਰਾਹਿ ਨਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਿਤਾਨ੍ । ਜਹਿ ਪਾਪਂ ਹਯਾਰਿਂ ਤ੍ਵਂ ਤੇਜਸਾ ਸ੍ਵੇਨ ਮੋਹਿਤਮ੍
ਮਾਂ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਪੀੜ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਜੋਤ ਨਾਲ ਪਾਪ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਮਸਤ ਹੈ, ਨਾਸ ਕਰ।
ਖਲਂ ਮਾਯਾਵਿਨਂ ਘੋਰਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧ੍ਯਂ ਵਰਦਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਦੁਃਖਦਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਨਾਨਾਰੂਪਧਰਂ ਸ਼ਤਮ੍
ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ, ਛਲਕਪਟ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ, ਵਰਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਤ੍ਵਮੇਕਾ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲੇ । ਪੀਡਿਤਾਨ੍ਦਾਨਵੇਨਾਦ੍ਯ ਤ੍ਰਾਹਿ ਦੇਵਿ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇਕੋ ਇਕ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਹੇ ਮਾਤਾ, ਅੱਜ ਦਾਨਵ ਦੇ ਹੱਲੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਾ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵਸੁਖਪ੍ਰਦਾ । ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹਾਦੇਵੀ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਭਂ ਵਚਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਮਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਸੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮਾਂ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਕੇ, ਚੰਗੇ ਬਚਨ ਉਚਾਰੇ।
ਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਭਯਂ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤੁ ਗੀਰ੍ਵਾਣਾ ਮਹਿषਾਨ੍ਮਨ੍ਦਚੇਤਸਃ । ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਰਣੇऽਦ੍ਯੈਵ ਵਰਦृਪ੍ਤਂ ਵਿਮੋਹਿਤਮ੍
ਮਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨੋਂ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਣ। ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਉਸ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਰਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਹੈ ਤੇ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਸੁਰਾਨ੍ਦੇਵੀ ਜਹਾਸਾਤੀਵ ਸੁਸ੍ਵਰਮ੍ । ਚਿਤ੍ਰਮੇਤਚ੍ਚ ਸਂਸਾਰੇ ਭ੍ਰਮਮੋਹਯੁਤਂ ਜਗਤ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਮਾਂ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖ ਕੇ ਮਿੱਠਾ ਹੱਸਿਆ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਿੰਨਾ ਅਜੀਬ ਹੈ, ਜੋ ਭਟਕਾਵੇ ਤੇ ਮੋਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਦ੍ਯਾਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸੁਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਕਮ੍ਪਯੁਕ੍ਤਾ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਮਹਿषਾਤ੍ਕਿਲ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮਹੇਸ਼, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਪਏ ਸਨ।
ਅਹੋ ਦੈਵਬਲਂ ਘੋਰਂ ਦੁਰ੍ਜਯਂ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਕਾਲਃ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਤਿ ਦੁਃਖਾਨਾਂ ਸੁਖਾਨਾਂ ਪ੍ਰਭੁਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਹਾਏ! ਕਿਸੇ ਦਾ ਭਾਗ ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਜੇਤੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ। ਸਮਾਂ ਹੀ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਤੇ ਸੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਸृष੍ਟਿਪਾਲਨਸਂਹਾਰੇ ਸਮਰ੍ਥਾ ਅਪਿ ਤੇ ਯਦਾ । ਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕ੍ਲੇਸ਼ਸਨ੍ਤਪ੍ਤਾ ਮਹਿषੇਣ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਜੋ ਰਚਨਾ, ਸੰਭਾਲ ਅਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਿਚ ਸਮਰੱਥ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਜਦੋਂ ਮਹਿਸ਼ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਮਿਤਂ ਦੇਵੀ ਸਾਟ੍ਟਹਾਸਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਉਚ੍ਚੈਃ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਭਯਪ੍ਰਦਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮਾਂ ਹੌਲੀ ਹੱਸ ਪਈ ਤੇ ਫਿਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਸ ਕੇ ਐਸਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ਬਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਲਈ ਭੈੜਾ ਸੀ।
ਚਕਮ੍ਪੇ ਵਸੁਧਾ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਚ੍ਛਬ੍ਦਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਚੇਲੁਸ਼੍ਚ ਪਰ੍ਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚੁਕ੍ਸ਼ੋਭਾਬ੍ਧਿਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਸ ਅਜੀਬ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ, ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਏ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮੇਰੁਸ਼੍ਚਚਾਲ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਪੂਰਿਤਾਃ । ਭਯਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਦਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਤ੍ਸ੍ਵਨਂ ਮਹਤ੍
ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵੀ ਉਸ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਕੰਬ ਉਠਿਆ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ, ਤੇ ਦਾਨਵ ਉਸ ਵੱਡੇ ਗੱਜਣ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰ ਗਏ।
ਜਯ ਪਾਹੀਤਿ ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਮੂਚੁਃ ਪਰਮਹਰ੍षਿਤਾਃ । ਮਹਿषੋऽਪਿ ਸ੍ਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੁਕੋਪ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਃ
ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ! ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ!' ਮਹਿਸ਼ ਵੀ ਉਹ ਗੱਜਣ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਤਾਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸ੍ਵਨਸ਼ਙ੍ਕਿਤਃ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਦੂਤਾ ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਸ਼ਬ੍ਦਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਦੂਤ ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਪਤਾ ਲਿਆਉਣ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਿਧਰੋਂ ਆਇਆ।
ਕृਤਃ ਕੇਨਾਯਮਤ੍ਯੁਗ੍ਰਃ ਸ਼ਬ੍ਦਃ ਕਰ੍ਣਵ੍ਯਥਾਕਰਃ । ਦੇਵੋ ਵਾ ਦਾਨਵੋ ਵਾਪਿ ਯੋ ਭਵੇਤ੍ਸ੍ਵਨਕਾਰਕਃ
ਇਹ ਐਨਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਕੰਨ ਚ ਭਾਰੀ ਪੈਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਬਦ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ? ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਗੱਜਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ—