ਦਨ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿਖਰਿਣਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾਃ ਕੁਨ੍ਦਾਗ੍ਰਸਦृਸ਼ਾਃ ਸਮਾਃ । ਸਞ੍ਜਾਤਾਃ ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਚੰਬੇ ਦੀ ਕੋਪਲਾਂ ਵਰਗੇ ਤੇ ਇਕਸਾਰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਬਣੇ।
ਅਧਰਸ਼੍ਚਾਤਿਰਕ੍ਤੋऽਸ੍ਯਾਃ ਸਞ੍ਜਾਤੋऽਰੁਣਤੇਜਸਾ । ਉਤ੍ਤਰੋष੍ਠਸ੍ਤਥਾ ਰਮ੍ਯਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਦਾ ਹੇਠਲਾ ਹੋਠ ਬਹੁਤ ਲਾਲ ਸੀ, ਜੋ ਅਰੁਣ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਉੱਤਲਾ ਹੋਠ ਵੀ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੋਹਣਾ, ਜੋ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਬਣਿਆ।
ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਭੁਜਾਕਾਰਾ ਬਾਹਵੋ ਵਿष੍ਣੁਤੇਜਸਾ । ਵਸੂਨਾਂ ਤੇਜਸਾਙ੍ਗੁਲ੍ਯੋ ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਥਾਭਵਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ, ਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵੱਸੂਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਲਾਲ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸੌਮ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾ ਜਾਤਂ ਸ੍ਤਨਯੋਰ੍ਯੁਗ੍ਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਐਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਸ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਮਧ੍ਯਂ ਜਾਤਂ ਤ੍ਰਿਵਲਿਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦੋਣੇ ਛਾਤੀਆਂ ਮਿੱਠੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ, ਤੇ ਕਮਰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਬਣੀ।
ਜਙ੍ਘੋਰੂ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਥ ਤੇਜਸਾ ਸਮ੍ਬਭੂਵਤੁਃ । ਨਿਤਮ੍ਬਃ ਸ ਤੁ ਸਞ੍ਜਾਤੋ ਵਿਪੁਲਸ੍ਤੇਜਸਾ ਭੁਵਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਤੇ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਵਰੁਣ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਬਣੀ।
ਏਵਂ ਨਾਰੀ ਸ਼ੁਭਾਕਾਰਾ ਸੁਰੂਪਾ ਸੁਸ੍ਵਰਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਤਥਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਸਮੁਦ੍ਭਵਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਭਾਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ, ਰਾਜਨ, ਕਈ ਜੋਤਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਜੰਮੀ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁष੍ਠੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਸੁਦਤੀਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾਮ੍ । ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਿषੇਣ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਹਰ ਅੰਗ ਸੁਚੱਜਾ, ਦੰਦ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਤੰਗ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਵਾਹ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੂषਣਾਨ੍ਯਾਯੁਧਾਨਿ ਚ । ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਯਸ੍ਯੈ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਭੇਟ ਕਰੋ।"
ਸ੍ਵਾਯੁਧੇਭ੍ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਤੇਜੋਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸਤ੍ਵਰਾਃ । ਸਮਰ੍ਪਯਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇऽਦ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯੈ ਨਾਨਾਯੁਧਾਨਿ ਵੈ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਣ।
ਮਹਿषਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਾ ਦੇਵੀਵਾਰ੍ਤਾਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣੁਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤਦਾ । ਦਦੁਸ਼੍ਚ ਭੂषਣਾਨ੍ਯਾਸ਼ੁ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਾਯੁਧਾਨਿ ਚ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਗਹਿਣੇ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤੇ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ਼੍ਚਾਮ੍ਬਰੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਰਕ੍ਤੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੇ ਤਥਾਜਰੇ । ਨਿਰ੍ਮਲਞ੍ਚ ਤਥਾ ਹਾਰਂ ਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਸੁਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਖੀਰ ਸਾਗਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਾਲ, ਸੁਤੰਤਰ, ਕਦੇ ਨਾ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਅਸਮਾਨੀ ਵਸਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਨਿਰਮਲ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹਾਰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ।
ਦਦੌ ਚੂਡਾਮਣਿਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਕੁਣ੍ਡਲੇ ਚ ਤਥਾ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇ ਕਟਕਾਨਿ ਭੁਜੇषੁ ਵੈ
ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਲੌਕਿਕ ਚੂੜਾਮਣੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਸੁਚੱਜੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਲਈ ਕੜੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ।
ਕੇਯੂਰਾਨ੍ਕਙ੍ਕਣਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਾਨ੍ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਰਾਜਿਤਾਨ੍ । ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮਾਨਸਃ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਅਲੌਕਿਕ ਕੇਯੂਰ ਤੇ ਕੰਗਣ ਦਿੱਤੇ।
ਨੂਪੁਰੌ ਸੁਸ੍ਵਰੌ ਕਾਨ੍ਤੌ ਨਿਰ੍ਮਲੌ ਰਤ੍ਨਭੂषਿਤੌ । ਦਦੌ ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੌ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤਸ੍ਯੈ ਸੁਪਾਦਯੋਃ
ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਸੁਰੀਲੇ, ਚਮਕਦੇ, ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਨੂਪੁਰ ਦਿੱਤੇ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਤਥਾ ਗ੍ਰੈਵੇਯਕਂ ਰਮ੍ਯਂ ਦਦੌ ਤਸ੍ਯੈ ਮਹਾਰ੍ਣਵਃ । ਅਙ੍ਗੁਲੀਯਕਰਤ੍ਨਾਨਿ ਤੇਜੋਵਨ੍ਤਿ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਗਲਾਬੰਦ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਜੋਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਅਮ੍ਲਾਨਪਙ੍ਕਜਾਂ ਮਾਲਾਂ ਗਨ੍ਧਾਢ੍ਯਾਂ ਭ੍ਰਮਰਾਨੁਗਾਮ੍ । ਤਥੈਵ ਵੈਜਯਨ੍ਤੀਞ੍ਚ ਵਰੁਣਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਰਝਾਉਣ ਨਾ ਵਾਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕਦਾਰ ਮਾਲਾ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਭੌਰੇ ਮੰਡਲਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਦਿੱਤੀ।
ਹਿਮਵਾਨਥ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਦਦੌ ਚ ਵਾਹਨਂ ਸਿਂਹਂ ਕਨਕਾਭਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਫਿਰ ਹਿਮਾਚਲ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ੇਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਾਰੀ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ।
ਭੂषਣੈਰ੍ਭੂषਿਤਾ ਦਿਵ੍ਯੈਃ ਸਾ ਰਰਾਜ ਵਰਾ ਸ਼ੁਭਾ । ਸਿਂਹਾਰੂਢਾ ਵਰਾਰੋਹਾ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਂਯੁਤਾ
ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮਹਿਲਾ, ਜਦੋਂ ਇਲਾਹੀ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸ਼ੇਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਸਭ ਚੰਗੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਦਦਾਵਸ੍ਯੈ ਰਥਾਙ੍ਗਕਮ੍ । ਸਹਸ੍ਰਾਰਂ ਸੁਦੀਪ੍ਤਞ੍ਚ ਦੇਵਾਰਿਸ਼ਿਰਸਾਂ ਹਰਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਲੀਆਂ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਚਮਕਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ ਕੱਢ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸ਼ੂਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਦਦੌ ਦੇਵ੍ਯੈ ਸੁਰਾਰੀਣਾਂ ਕृਨ੍ਤਨਂ ਭਯਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਕੱਢ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਢਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਦਦੌ ਸ਼ਙ੍ਖਂ ਸਮੁਜ੍ਵਲਮ੍ । ਘੋषਵਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਸ਼ਙ੍ਖਾਤ੍ਤੁ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਸੁਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਵਰੁਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੰਖ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾ, ਉੱਚੀ ਧੁਨੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ੰਖ ਕੱਢ ਕੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਹੁਤਾਸ਼ਨਸ੍ਤਥਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਂ ਸੁਮਨੋਜਵਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਤ੍ਤੁ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਯੈ ਦੈਤ੍ਯਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਸੌ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਸੀ, ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਇषੁਧਿਂ ਬਾਣਪੂਰ੍ਣਞ੍ਚ ਚਾਪਂ ਚਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਮਾਰੁਤੋ ਦਤ੍ਤਵਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯੈ ਦੁਰਾਕਰ੍षਂ ਖਰਸ੍ਵਰਮ੍
ਮਰੁਤ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੂਣ ਤੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਤੇ ਦਿਖਣ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ, ਖਿੱਚਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਤੇ ਗੂੰਜ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਵਵਜ੍ਰਾਦ੍ਵਜ੍ਰਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਦਦਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰੋऽਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ । ਘਣ੍ਟਾਮੈਰਾਵਤਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੁਸ਼ਬ੍ਦਾਂ ਚਾਤਿਸੁਨ੍ਦਰਾਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਵਜਰ ਕੱਢ ਕੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਧੁਨੀ ਵਾਲੀ ਘੰਟੀ ਵੀ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ।
ਦਦੌ ਦਣ੍ਡਂ ਯਮਃ ਕਾਮਂ ਕਾਲਦਣ੍ਡਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ਯੇਨਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਮਕਰੋਤ੍ਕਾਲ ਆਗਤੇ
ਯਮ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੰਡ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਦੰਡ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਮਣ੍ਡਲੁਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਗਙ੍ਗਾਵਾਰਿਪ੍ਰਪੂਰਿਤਮ੍ । ਦਦਾਵਸ੍ਯੈ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਰੁਣਃ ਪਾਸ਼ਮੇਵ ਚ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇਲਾਹੀ ਕਮੰਡਲ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਵੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਫਾਂਸੀ ਦਿੱਤੀ।
ਕਾਲਃ ਖਡ੍ਗਂ ਤਥਾ ਚਰ੍ਮ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਤ੍ਤੁ ਨਰਾਧਿਪ । ਪਰਸ਼ੁਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਚ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮਸ੍ਯੈ ਦਦਾਵਥ
ਕਾਲ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਲੀ ਕੁਹਾੜੀ ਦਿੱਤੀ।
ਧਨਦਸ੍ਤੁ ਸੁਰਾਪੂਰ੍ਣਂ ਪਾਨਪਾਤ੍ਰਂ ਸੁਵਰ੍ਣਜਮ੍ । ਪਙ੍ਕਜਂ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚਾਦਾਦ੍ਦੇਵ੍ਯੈ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਇਲਾਹੀ ਤੇ ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਦਿੱਤਾ।
ਗਦਾਂ ਕੌਮੋਦਕੀਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਘਣ੍ਟਾਸ਼ਤਨਿਨਾਦਿਨੀਮ੍ । ਅਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯੈ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਸੁਰਸ਼ਤ੍ਰੁਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਕਉਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਕਰਦੀ ਸੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨੇਕਰੂਪਾਣਿ ਤਥਾਭੇਦ੍ਯਞ੍ਚ ਦਂਸ਼ਨਮ੍ । ਦਦੌ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਜਗਨ੍ਮਾਤ੍ਰੇ ਨਿਜਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ਦਿਵਾਕਰਃ
ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਸਤਰ, ਤੇ ਇਕ ਅਟੱਲ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ।