ਏਕੀਭੂਤਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਤੇਜਃ ਕਿਂ ਵਾ ਪृਥਕ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਅਙ੍ਗਾਨਿ ਚੈਵ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਤੇਜੋਮਯਾਨਿ ਵਾ
ਕੀ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਜੋਤ ਇਕਠੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਜਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਹੀ? ਅਤੇ ਕੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਪੂਰੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਹਿੱਸੇ ਹੀ?
ਭਿਨ੍ਨਭਾਗਵਿਭਾਗੇਨ ਜਾਤਾਨ੍ਯਙ੍ਗਾਨਿ ਯਾਨਿ ਤੁ । ਮੁਖਨਾਸਾਕ੍ਸ਼ਿਭੇਦੇਨ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਕਭਵਾਨਿ ਚ
ਜੋ ਅੰਗ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਬਣੇ, ਉਹ ਮੂੰਹ, ਨੱਕ, ਅੱਖਾਂ ਆਦਿ ਵਾਂਗ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਦ੍ਵਿਸ੍ਤਰਂ ਵ੍ਯਾਸ ਸ਼ਰੀਰਾਙ੍ਗਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ਬਭੂਵ ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਤੇਜਸੋऽਙ੍ਗਂ ਯਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਹੇ ਵਿਆਸ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਸ ਦੇਹ ਦੇ ਅੰਗ ਕਿਵੇਂ ਬਣੇ—ਕਿਹੜਾ ਅਚੰਭਤ ਅੰਗ ਕਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ।
ਆਯੁਧਾਭਰਣਾਦੀਨਿ ਦਤ੍ਤਾਨਿ ਯੈਰ੍ਯਥਾ ਯਥਾ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਕਾਮੋऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਮ੍ਬੁਜਨਿਰ੍ਗਤਮ੍
ਕਿਹੜਿਆਂ ਨੇ, ਕਿਵੇਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਕੌਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ।
ਨ ਹਿ ਤृਪ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਸੁਧਾਮਯਰਸਂ ਪਿਬਨ੍ । ਚਰਿਤਞ੍ਚ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਮੁਖਾਮ੍ਭੋਜਨਿਃਸृਤਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਰੱਜਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਰਸ ਪੀਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਚਰਿਤ੍ਰ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਕੌਲ ਤੋਂ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ । ਉਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਣਯਨ੍ਨਿਵ ਭੂਪਤਿਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤੇ । ਯਥਾਮਤਿ ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਸ੍ਯਾ ਦੇਹਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਵੱਡੀ ਕismet ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਦੇਹ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨ ਹਰਿਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨ ਰੁਦ੍ਰੋ ਨ ਚ ਵਾਸਵਃ । ਯਾਥਾਤਥ੍ਯੇਨ ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਵਕ੍ਤੁਮੀਸ਼ਃ ਕਦਾਚਨ
ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾ ਹਰਿ, ਨਾ ਰੁਦ੍ਰ, ਨਾ ਵਾਸਵ—ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਜਿਵੇਂ ਦਾ ਤਿਵੇਂ ਦੱਸ ਸਕਦੇ।
ਕਥਂ ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਯਦ੍ਰੂਪਂ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਯਤਃ । ਵਾਚਾਰਮ੍ਭਣਮਾਤ੍ਰਂ ਤਦੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇਤਿ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਯਤ੍
ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦੇਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ ਜਾਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ? ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲਣ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਹੀ ਹੈ।
ਸਾ ਨਿਤ੍ਯਾ ਸਰ੍ਵਦੈਵਾਸ੍ਤੇ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ । ਨਾਨਾਰੂਪਾ ਤ੍ਵੇਕਰੂਪਾ ਜਾਯਤੇ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍
ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਸਦਾ ਦੇਵੀ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਕ ਹੀ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਵਾਸਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾ ਨਟੋ ਰਙ੍ਗਗਤੋ ਨਾਨਾਰੂਪੋ ਭਵਤ੍ਯਸੌ । ਏਕਰੂਪਸ੍ਵਭਾਵੋऽਪਿ ਲੋਕਰਞ੍ਜਨਹੇਤਵੇ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਦੀ ਹੈ।
ਤਥੈषਾ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਮਰੂਪਾਪਿ ਸ੍ਵਲੀਲਯਾ । ਕਰੋਤਿ ਬਹੁਰੂਪਾਣਿ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾ ਸਗੁਣਾਨਿ ਚ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਖੇਡ ਨਾਲ, ਰੂਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ—ਕਦੇ ਗੁਣ ਰਹਿਤ, ਕਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ।
ਕਾਰ੍ਯਕਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰੇਣ ਨਾਮਾਨਿ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ । ਧਾਤ੍ਵਰ੍ਥਗੁਣਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਗੌਣਾਨਿ ਸੁਬਹੂਨ੍ਯਪਿ
ਜਿਵੇਂ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕਈ ਨਾਂ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਰਥ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗੌਣ ਨਾਂ ਹਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦ੍ਵੈ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਨੁਸਾਰੇਣ ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮਿ ਨਰਾਧਿਪ । ਯਥਾ ਤੇਜਃਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਰੂਪਂ ਤਸ੍ਯਾ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਜੋਤ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਸੀ।
ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਚ ਯਤ੍ਤੇਜਸ੍ਤੇਨ ਤਨ੍ਮੁਖਪਙ੍ਕਜਮ੍ । ਸ਼੍ਵੇਤਵਰ੍ਣਂ ਸ਼ੁਭਾਕਾਰਮਜਾਯਤ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍
ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਕੌਲ ਜਿਹਾ, ਚਿੱਟਾ ਰੰਗ, ਸੁਭਾਵਲਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਉਪਜਿਆ।
ਕੇਸ਼ਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾ ਯਾਮ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾਭਵਨ੍ । ਵਕ੍ਰਾਗ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਤਿਦੀਰ੍ਘਾ ਵੈ ਮੇਘਵਰ੍ਣਾ ਮਨੋਹਰਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਯਮ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਬਣੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮੁੜੇ ਹੋਏ ਸਿਰਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਬਹੁਤ ਲੰਮੇ, ਬੱਦਲ ਵਰਗੇ ਰੰਗ ਦੇ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਸਨ।
ਨਯਨਤ੍ਰਿਤਯਂ ਤਸ੍ਯਾ ਜਜ੍ਞੇ ਪਾਵਕਤੇਜਸਾ । ਕृष੍ਣਂ ਰਕ੍ਤਂ ਤਥਾ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਵਰ੍ਣਤ੍ਰਯਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ, ਕਾਲੀਆਂ, ਲਾਲੀਆਂ ਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਵਕ੍ਰੇ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣੇ ਸਨ੍ਧ੍ਯਯੋਸ੍ਤੇਜਸਾ ਭ੍ਰੁਵੌ । ਜਾਤੇ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸੁਤੇਜਸ੍ਕੇ ਕਾਮਸ੍ਯ ਧਨੁषੀਵ ਤੇ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਭਾਵੇਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਕਾਲੀਆਂ, ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ, ਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਦਿਸਦੀਆਂ ਸਨ।
ਵਾਯੋਸ਼੍ਚ ਤੇਜਸਾ ਸ਼ਸ੍ਤੌ ਸ਼੍ਰਵਣੌ ਸਮ੍ਬਭੂਵਤੁਃ । ਨਾਤਿਦੀਰ੍ਘੋ ਨਾਤਿਹ੍ਰਸ੍ਵੌ ਦੋਲਾਵਿਵ ਮਨੋਭੁਵਃ
ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਵਾਯੂ ਦੀ ਜੋਤ ਤੋਂ ਬਣੇ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ, ਨਾ ਵਧੇਰੇ ਲੰਮੇ, ਨਾ ਘੱਟ ਛੋਟੇ, ਮਨ ਦੀ ਝੂਲੇ ਵਾਂਗ ਹਲੇ ਹੋਏ।
ਤਿਲਪੁष੍ਪਸਮਾਕਾਰਾ ਨਾਸਿਕਾ ਸੁਮਨੋਹਰਾ । ਸਞ੍ਜਾਤਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਵਰ੍ਣਾ ਵੈ ਧਨਦਸ੍ਯ ਚ ਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਦੀ ਨੱਕ ਤਿਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗੀ ਸੁਹਾਵਣੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਸੀ, ਕੁਬੇਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਨਿਕਰਦੀ ਤੇ ਚਿੱਟੀ।
ਦਨ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿਖਰਿਣਃ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾਃ ਕੁਨ੍ਦਾਗ੍ਰਸਦृਸ਼ਾਃ ਸਮਾਃ । ਸਞ੍ਜਾਤਾਃ ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਦੇ ਦੰਦ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਚੰਬੇ ਦੀ ਕੋਪਲਾਂ ਵਰਗੇ ਤੇ ਇਕਸਾਰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਬਣੇ।
ਅਧਰਸ਼੍ਚਾਤਿਰਕ੍ਤੋऽਸ੍ਯਾਃ ਸਞ੍ਜਾਤੋऽਰੁਣਤੇਜਸਾ । ਉਤ੍ਤਰੋष੍ਠਸ੍ਤਥਾ ਰਮ੍ਯਃ ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ੍ਯ ਤੇਜਸਾ
ਉਸ ਦਾ ਹੇਠਲਾ ਹੋਠ ਬਹੁਤ ਲਾਲ ਸੀ, ਜੋ ਅਰੁਣ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਉੱਤਲਾ ਹੋਠ ਵੀ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸੋਹਣਾ, ਜੋ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਬਣਿਆ।
ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਭੁਜਾਕਾਰਾ ਬਾਹਵੋ ਵਿष੍ਣੁਤੇਜਸਾ । ਵਸੂਨਾਂ ਤੇਜਸਾਙ੍ਗੁਲ੍ਯੋ ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣਾਸ੍ਤਥਾਭਵਨ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ, ਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵੱਸੂਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਲਾਲ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਸੌਮ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾ ਜਾਤਂ ਸ੍ਤਨਯੋਰ੍ਯੁਗ੍ਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਐਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਸ੍ਯਾਸ੍ਤਥਾ ਮਧ੍ਯਂ ਜਾਤਂ ਤ੍ਰਿਵਲਿਸਂਯੁਤਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਦੋਣੇ ਛਾਤੀਆਂ ਮਿੱਠੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ, ਤੇ ਕਮਰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਬਣੀ।
ਜਙ੍ਘੋਰੂ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਥ ਤੇਜਸਾ ਸਮ੍ਬਭੂਵਤੁਃ । ਨਿਤਮ੍ਬਃ ਸ ਤੁ ਸਞ੍ਜਾਤੋ ਵਿਪੁਲਸ੍ਤੇਜਸਾ ਭੁਵਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਤੇ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਵਰੁਣ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਬਣੀ।
ਏਵਂ ਨਾਰੀ ਸ਼ੁਭਾਕਾਰਾ ਸੁਰੂਪਾ ਸੁਸ੍ਵਰਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਤਥਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਸਮੁਦ੍ਭਵਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਭਾਵਾਲੀ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ, ਰਾਜਨ, ਕਈ ਜੋਤਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਜੰਮੀ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁष੍ਠੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਸੁਦਤੀਂ ਚਾਰੁਲੋਚਨਾਮ੍ । ਮੁਦਂ ਪ੍ਰਾਪੁਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਿषੇਣ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਹਰ ਅੰਗ ਸੁਚੱਜਾ, ਦੰਦ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਤੰਗ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਵਾਹ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਭੂषਣਾਨ੍ਯਾਯੁਧਾਨਿ ਚ । ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ਯਸ੍ਯੈ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਭੇਟ ਕਰੋ।"
ਸ੍ਵਾਯੁਧੇਭ੍ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਤੇਜੋਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਸਤ੍ਵਰਾਃ । ਸਮਰ੍ਪਯਨ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵੇऽਦ੍ਯ ਦੇਵ੍ਯੈ ਨਾਨਾਯੁਧਾਨਿ ਵੈ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਆਪਣੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਣ।
ਮਹਿषਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਾ ਦੇਵੀਵਾਰ੍ਤਾਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣੁਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਸ੍ਤਦਾ । ਦਦੁਸ਼੍ਚ ਭੂषਣਾਨ੍ਯਾਸ਼ੁ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਾਯੁਧਾਨਿ ਚ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਗਹਿਣੇ, ਵਸਤ੍ਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤੇ।