ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਜਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਸ਼ਲਂ ਕਥਯਨ੍ਤੁ ਵਃ । ਆਸਨੇषੁ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵੈ ਮਿਲਿਤਾਃ ਸਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਓ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋ?
ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਾਃ ਕਥਂ ਜਾਤਾ ਵਿषਣ੍ਣਾ ਦੀਨਮਾਨਸਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਦ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਤ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਰੁਦਰ ਨਾਲ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਇੰਨੇ ਚਿੰਤਤ, ਉਦਾਸ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਹਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਏ ਹੋ? ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਮਹਿषੇਣ ਮਹਾਰਾਜ ਪੀਡਿਤਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾ । ਅਸਾਧ੍ਯੇਨਾਤਿਦੁष੍ਟੇਨ ਵਰਦृਪ੍ਤੇਨ ਪਾਪਿਨਾ
ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਮਹਿਸ਼ ਦੁਆਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਜੇਤੂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਸ਼ਟ ਤੇ ਵਰ ਦੇ ਗੁਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪੀੜੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਨਸੌ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਿਤਾਨ੍ । ਅਮਰਾ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਚ ਭਯਾਤੁਰਾਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਡਰ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਵਰਦਾਨੇਨ ਧਾਤੁਃ ਸ ਦੁਰ੍ਜਯੋ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਮ੍
ਧਾਤਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਵਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਉਹ ਅਜੇਤੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਕਿੰਨਾ ਗੰਭੀਰ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਓਟ ਆਏ ਹਾਂ।
ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਸਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਦੈਤ੍ਯਮਾਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦ । ਕੁਰੁ ਕृष੍ਣ ਵਧੋਪਾਯਂ ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਵਮਰ੍ਦਨ
ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿਚ ਸਮਰਥ ਹੈਂ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਉਪਾਇ ਕਰ।
ਧਾਤ੍ਰਾ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਹ੍ਯਵਧ੍ਯੋऽਸਿ ਨਰੈਃ ਕਿਲ । ਕਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਤ੍ਵੇਵਂਵਿਧਾ ਬਾਲਾ ਯਾ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ਤਂ ਸ਼ਠਂ ਰਣੇ
ਧਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ, ਚਾਹੇ ਨਿੱਕੀ ਕੁੜੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਚਲਾਕ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਉਮਾ ਮਾ ਵਾ ਸ਼ਚੀ ਵਿਦ੍ਯਾ ਕਾ ਸਮਰ੍ਥਾਸ੍ਯ ਘਾਤਨੇ । ਮਹਿषਸ੍ਯਾਤਿਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਵਰਦਾਨਬਲਾਦਪਿ
ਉਮਾ, ਜਾਂ ਸਚੀ, ਜਾਂ ਵਿਦਿਆ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਔਰਤ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇ, ਕੀ ਉਹ ਮਹਿਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਸ਼ਟ ਹੈ ਤੇ ਵਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਯਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਰਣਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍ । ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲ ਭੂਧਰ
ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ। ਹੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਪੂਰੀ ਕਰ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਹਸਨ੍ਨਿਵ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਪੁਰਾਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਥਾਪਿ ਨ ਮृਤੋ ਹ੍ਯਸੌ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੱਸ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।
ਅਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸੁਰਾਣਾਂ ਵੈ ਤੇਜੋਭੀ ਰੂਪਸਮ੍ਪਦਾ । ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਚੇਦ੍ਵਰਾਰੋਹਾ ਸਾ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ਤਂ ਰਣੇ ਬਲਾਤ੍
ਅੱਜ ਜੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜੋਤ ਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗੀ।
ਹਯਾਰਿਂ ਵਰਦृਪ੍ਤਞ੍ਚ ਮਾਯਾਸ਼ਤਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍ । ਹਨ੍ਤੁਂ ਯੋਗ੍ਯਾ ਭਵੇਨ੍ਨਾਰੀ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਂਸ਼ੈਰ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤਾ ਹਿ ਨਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਵਰ ਦੇ ਗੁਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਸੌ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਸਾਡੀਆਂ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਔਰਤ ਹੀ ਯੋਗ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਨ੍ਤੁ ਚ ਤੇਜੋਂऽਸ਼ਾਨ੍ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਤਥਾ ਪੁਨਃ । ਉਤ੍ਪਨ੍ਨੈਸ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਤੇਜੋਂऽਸ਼ੈਸ੍ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਰ੍ਭਵੇਦ੍ਯਥਾ
ਸਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਤੇਜ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਮੰਗਣ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਹਿੱਸੇ ਮਿਲ ਕੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇਜ ਦਾ ਡੇਰ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਆਯੁਧਾਨਿ ਵਯਂ ਦਦ੍ਮਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰੁਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਤਸ੍ਯੈ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਦੀਨਿ ਯਾਨਿ ਚ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ, ਰੁਦ੍ਰ ਜੀ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਵਿਆਸਤ੍ਰਾਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਆਦਿਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਧਰਾ ਨਾਰੀ ਸਰ੍ਵਤੇਜਃਸਮਨ੍ਵਿਤਾ । ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਂ ਪਾਪਂ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਾਰੀ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇਜ ਲੈ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੰਦਬੁਧੀ, ਪਾਪੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਦਨਾਤ੍ਤਤਃ । ਸ੍ਵਯਮੇਵੋਦ੍ਬਭੌ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਸ਼੍ਚਾਤੀਵ ਦੁਃਸਹਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਇਕ ਐਸਾ ਤੇਜ ਦਾ ਡੇਰ ਨਿਕਲਿਆ ਜੋ ਬੜਾ ਹੀ ਭਾਰੀ ਤੇ ਅਸਹਿਣ ਸੀ।
ਰਕ੍ਤਵਰ੍ਣਂ ਸ਼ੁਭਾਕਾਰਂ ਪਦ੍ਮਰਾਗਮਣਿਪ੍ਰਭਮ੍ । ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛੀਤਂ ਤਥਾ ਚੋष੍ਣਂ ਮਰੀਚਿਜਾਲਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦਾ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਪਦਮਰਾਗ ਮਣੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਠੰਢਾ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਗਰਮ, ਤੇ ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਿਃਸृਤਂ ਹਰਿਣਾ ਦृष੍ਟਂ ਹਰੇਣ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਵਿਸ੍ਮਿਤੌ ਤੌ ਮਹਾਰਾਜ ਬਭੂਵਤੁਰੁਰੁਕ੍ਰਮੌ
ਉਹ ਤੇਜ ਨਿਕਲ ਕੇ ਹਰੀ ਜੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹਰੇ ਨੇ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ਤੁ ਨਿਃਸृਤਂ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਰੌਪ੍ਯਵਰ੍ਣਮਭੂਤ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਂ ਦਾਰੁਣਂ ਮਹਤ੍
ਫਿਰ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੀਬ ਤੇਜ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਚਾਂਦੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਤਿੱਖਾ, ਵੇਖਣ ਵਿਚ ਔਖਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ।
ਭਯਙ੍ਕਰਞ੍ਚ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਪ੍ਰਦਮ੍ । ਘੋਰਰੂਪਂ ਗਿਰਿਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਤਮੋਗੁਣਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਉਹ ਤੇਜ ਦੈਤਿਆਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਹੋਰ ਹੀ ਰੂਪ ਸੀ।
ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ਤੁ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਮਿਵਾਪਰਮ੍ । ਨੀਲਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਗੁਣੋਪੇਤਂ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿ
ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਹੋਰ ਤੇਜ ਦਾ ਡੇਰ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਨੀਲਾ ਸੀ, ਸਤੋਗੁਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਬੜੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਤਸ਼੍ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ਤੁ ਚਿਤ੍ਰਰੂਪਂ ਦੁਰਾਸਦਮ੍ । ਆਵਿਰਾਸੀਤ੍ਸੁਸਂਵृਤ੍ਤਂ ਤੇਜਃ ਸਰ੍ਵਗੁਣਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਜੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ, ਡਰਾਉਣਾ, ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇਜ ਨਿਕਲਿਆ।
ਕੁਬੇਰਯਮਵਹ੍ਨੀਨਾਂ ਸ਼ਰੀਰੇਭ੍ਯਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਨਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰਾਮ ਮਹਤ੍ਤੇਜੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਤਥੈਵ ਚ
ਕੁਬੇਰ, ਯਮ, ਅੱਗ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡਾ ਤੇਜ ਨਿਕਲਿਆ।
ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚੈਵ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ਼ਰੀਰੇਭ੍ਯੋऽਤਿਭਾਸ੍ਵਰਮ੍ । ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਤਨ੍ਮਹਾਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਰਾਸੀਨ੍ਮਹੋਜ੍ਜ੍ਵਲਃ
ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਬੜਾ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇਜ ਨਿਕਲਿਆ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਤੇਜ ਦਾ ਡੇਰ ਬੜੀ ਜੋਰ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਂ ਮਹਾਦਿਵ੍ਯਂ ਹਿਮਾਚਲਮਿਵਾਪਰਮ੍
ਉਹ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਹ ਵੱਡਾ ਦਿਵਿਆ ਤੇਜ ਦਾ ਡੇਰ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਹੋਵੇ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਨਾਂ ਤੇਜਃਪੁਞ੍ਜਸਮੁਦ੍ਭਵਾ । ਬਭੂਵਾਤਿਵਰਾ ਨਾਰੀ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਵਿਸ੍ਮਯਪ੍ਰਦਾ
ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਤੇਜ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਿਚੋਂ ਇਕ ਬੜੀ ਹੀ ਸੋਹਣੀ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਤ੍ਰਿਗੁਣਾ ਸਾ ਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਸ਼ਰੀਰਜਾ । ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਭੁਜਾ ਰਮ੍ਯਾ ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਣਾ ਵਿਸ਼੍ਵਮੋਹਿਨੀ
ਉਹ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜੰਮੀ, ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ, ਤਿੰਨ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਵੇਤਾਨਨਾ ਕृष੍ਣਨੇਤ੍ਰਾ ਸਂਰਕ੍ਤਾਧਰਪਲ੍ਲਵਾ । ਤਾਮ੍ਰਪਾਣਿਤਲਾ ਕਾਨ੍ਤਾ ਦਿਵ੍ਯਭੂषਣਭੂषਿਤਾ
ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਿੱਟਾ, ਅੱਖਾਂ ਕਾਲੀਆਂ, ਹੋਠ ਲਾਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਹਥੇਲੀਆਂ ਤਾਮਬੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਭੁਜਾ ਦੇਵੀ ਸਹਸ੍ਰਭੁਜਮਣ੍ਡਿਤਾ । ਸਮ੍ਭੂਤਾਸੁਰਨਾਸ਼ਾਯ ਤੇਜੋਰਾਸ਼ਿਸਮੁਦ੍ਭਵਾ
ਉਹ ਅਠਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਐਵੇਂ ਲੱਗਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਤੇਜ ਦੇ ਡੇਰ ਵਿਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ।
ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਕृष੍ਣ ਦੇਵ ਮਹਾਭਾਗ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਵਿਸ੍ਤਰਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ।