ਸ੍ਵਕੀਯੈਰ੍ਵਾਹਨੈਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਯੁਵਿष੍ਣਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਮੁਦਿਤਾਃ ਸ਼ਕੁਨਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਕਰਾਞ੍ਛੁਭਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਚੰਗੇ-ਚੰਗੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਗਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਵਵੁਰ੍ਵਾਤਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਸੁਗਨ੍ਧਾਃ ਸ਼ੁਭਸ਼ਂਸਿਨਃ । ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਾ ਵਾਚਸ੍ਤਤ੍ਰੋਚੁਃ ਪਥਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਹੌਲੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਭਰੇ, ਸ਼ੁਭ ਹਵਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਸੰਕੇਤ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਹਰ ਥਾਂ, ਚੰਗੇ ਪੰਛੀ ਸ਼ੁਭ ਬੋਲ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਚਾਭਵਦ੍ਵ੍ਯੋਮ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਿਮਲਾਸ੍ਤਥਾ । ਗਮਨੇ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਭਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਆਸਮਾਨ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਸੁੱਚੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਲਈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੰਗਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰੂਪੋਦ੍ਭਵਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਰਸਾ ਤੇऽਥ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਵਿष੍ਣੁਵਲ੍ਲਭਮ੍ । ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਸਦ੍ਮਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਸੀ, ਦਿਵਯ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਰੋਵਾਪੀਸਰਿਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਤਂ ਸੁਖਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਹਂਸਸਾਰਸਚਕ੍ਰਾਹ੍ਵੈਃ ਕੂਜਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਝੀਲਾਂ, ਤਲਾਵਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸਨ। ਉਥੇ ਹੰਸ, ਸਾਰਸ ਤੇ ਚਕਵਾ ਆਦਿਕ ਪੰਛੀ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਮ੍ਪਕਾਸ਼ੋਕਕਹ੍ਲਾਰਮਨ੍ਦਾਰਬਕੁਲਾਵृਤੈਃ । ਮਲ੍ਲਿਕਾਤਿਲਕਾਮ੍ਰਾਤਯੁਤੈਃ ਕੁਰਬਕਾਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਚੰਪਾ, ਅਸ਼ੋਕ, ਕਹਲਾਰ, ਮੰਦਰ, ਬਕੁਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਮੱਲਿਕਾ, ਤਿਲਕ, ਆਮ, ਤੇ ਕੁਰਬਕ ਆਦਿਕ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ।
ਕੋਕਿਲਾਰਾਵਸਨ੍ਨਾਦੈਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੈਰ੍ਨृਤ੍ਯਰਞ੍ਜਿਤੈਃ । ਭ੍ਰਮਰਾਰਾਵਰਮ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯੈਰੁਪਵਨੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਦਿਵਯ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਮੋਰ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਭੌਂਰੇ ਗੁੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੁਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਦੈਰ੍ਭਕ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰੈਃ । ਸਂਸ੍ਤੁਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯੁਤਂ ਭਕ੍ਤੈਰਨਨ੍ਯਭਵਵृਤ੍ਤਿਭਿਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦਨ ਆਦਿਕ ਸੇਵਕ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਭਗਤ, ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦੈ ਰਤ੍ਨਖਚਿਤੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਣ੍ਡਿਤੈਃ । ਅਭ੍ਰਂਲਿਹੈਰ੍ਵਿਰਾਜਦ੍ਭਿਃ ਸਂਯੁਤਂ ਸ਼ੁਭਸਦ੍ਮਕੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਮਹਲ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਗਾਯਦ੍ਭਿਰ੍ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭਿਰਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ । ਰਞ੍ਜਿਤਂ ਕਿਨ੍ਨਰੈਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਰਕ੍ਤਕਣ੍ਠੇਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਵੇਲੇ ਮਨ ਮੋਹ ਰਹੇ ਸਨ।
ਮੁਨਿਭਿਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤੈਰ੍ਵੇਦਪਾਠਕृਤਾਦਰੈਃ । ਸ੍ਤੁਵਦ੍ਭਿਃ ਸ਼੍ਰੁਤਿਸੂਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚ ਮਣ੍ਡਿਤਂ ਸਦਨਂ ਹਰੇਃ
ਉਥੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ ਸਨ, ਜੋ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੇ ਚ ਵਿष੍ਣੁਗृਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਪਾਲੌ ਸ਼ੁਭਾਕृਤੀ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯੋਚੁਰ੍ਜਯਵਿਜਯੌ ਹੇਮਯष੍ਟਿਧਰੌ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਜਦ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੈ ਤੇ ਵਿਜੈ, ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਵੇਖੇ।
ਗਤ੍ਵੈਕੋऽਪ੍ਯੁਭਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਨਿਵੇਦਯਤੁ ਸਙ੍ਗਤਾਨ੍ । ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਦ੍ਰਾਦੀਨ੍ਵਿष੍ਣੁਦਰ੍ਸ਼ਨਲਾਲਸਾਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ, ਦੋਵਾਂ ਦਰਬਾਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾ ਕੇ, ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦਰ ਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਦੇਵੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਵਿਜਯਸ੍ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵਾਥ ਵਿष੍ਣੁਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਾਗਤਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੋਵਾਚ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਜੈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਆਏ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਵਿਜਯ ਉਵਾਚ ਦੇਵਦੇਵ ਮਹਾਰਾਜ ਰਮਾਕਾਨ੍ਤ ਸੁਰਾਰਿਹਨ੍ । ਸਮਾਗਤਾਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵੈ ਵਿਭੋ
ਵਿਜਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਤੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਤਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣਃ ਪਾਵਕੋ ਯਮਃ । ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤਿ ਵੇਦਵਾਕ੍ਯੈਸ੍ਤ੍ਵਾਮਮਰਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਿਨਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦਰ, ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਯਮ — ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਵਿष੍ਣਰ੍ਵਿਜਯਸ੍ਯ ਰਮਾਪਤਿਃ । ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਗृਹਾਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸੁਰਾਨ੍ਸਮਧਿਕੋਤ੍ਸਵਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਿਜਯ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਤੀ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਗਤ੍ਵਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਰਿਰ੍ਦੇਵਾਨ੍ਦ੍ਵਾਰਸ੍ਥਾਞ੍ਛ੍ਰਮਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍ । ਪ੍ਰੀਤਿਪ੍ਰਵਣਯਾ ਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਣਯਾਮਾਸ ਦੁਃਖਿਤਾਨ੍
ਹਰੀ ਜਦੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਖੜੇ ਹਨ। ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ।
ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤੇ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਰਿਘ੍ਨਂ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ਵੇਦਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆਏ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤਕਾਰਕ । ਦਯਾਸਿਨ੍ਧੋ ਮਹਾਰਾਜ ਤ੍ਰਾਹਿ ਨਃ ਸ਼ਰਣਾਗਤਾਨ੍
ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਓਟ ਆਏ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਜਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਸ਼ਲਂ ਕਥਯਨ੍ਤੁ ਵਃ । ਆਸਨੇषੁ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵੈ ਮਿਲਿਤਾਃ ਸਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਓ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋ?
ਚਿਨ੍ਤਾਤੁਰਾਃ ਕਥਂ ਜਾਤਾ ਵਿषਣ੍ਣਾ ਦੀਨਮਾਨਸਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੁਦ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਤ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਰੁਦਰ ਨਾਲ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਇੰਨੇ ਚਿੰਤਤ, ਉਦਾਸ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਹਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਏ ਹੋ? ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਮਹਿषੇਣ ਮਹਾਰਾਜ ਪੀਡਿਤਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾ । ਅਸਾਧ੍ਯੇਨਾਤਿਦੁष੍ਟੇਨ ਵਰਦृਪ੍ਤੇਨ ਪਾਪਿਨਾ
ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਮਹਿਸ਼ ਦੁਆਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਜੇਤੂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਸ਼ਟ ਤੇ ਵਰ ਦੇ ਗੁਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪੀੜੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਨਸੌ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਿਤਾਨ੍ । ਅਮਰਾ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਚ ਭਯਾਤੁਰਾਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਡਰ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਵਰਦਾਨੇਨ ਧਾਤੁਃ ਸ ਦੁਰ੍ਜਯੋ ਮਧੁਸੂਦਨ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਮ੍
ਧਾਤਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਵਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਉਹ ਅਜੇਤੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਕਿੰਨਾ ਗੰਭੀਰ ਹੈ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਓਟ ਆਏ ਹਾਂ।
ਸਮਰ੍ਥੋऽਸਿ ਸਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਂ ਦੈਤ੍ਯਮਾਯਾਵਿਸ਼ਾਰਦ । ਕੁਰੁ ਕृष੍ਣ ਵਧੋਪਾਯਂ ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਵਮਰ੍ਦਨ
ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿਚ ਸਮਰਥ ਹੈਂ। ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਉਪਾਇ ਕਰ।
ਧਾਤ੍ਰਾ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤੋ ਹ੍ਯਵਧ੍ਯੋऽਸਿ ਨਰੈਃ ਕਿਲ । ਕਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਤ੍ਵੇਵਂਵਿਧਾ ਬਾਲਾ ਯਾ ਹਨ੍ਯਾਤ੍ਤਂ ਸ਼ਠਂ ਰਣੇ
ਧਾਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ, ਚਾਹੇ ਨਿੱਕੀ ਕੁੜੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਚਲਾਕ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਉਮਾ ਮਾ ਵਾ ਸ਼ਚੀ ਵਿਦ੍ਯਾ ਕਾ ਸਮਰ੍ਥਾਸ੍ਯ ਘਾਤਨੇ । ਮਹਿषਸ੍ਯਾਤਿਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਵਰਦਾਨਬਲਾਦਪਿ
ਉਮਾ, ਜਾਂ ਸਚੀ, ਜਾਂ ਵਿਦਿਆ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਔਰਤ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇ, ਕੀ ਉਹ ਮਹਿਸ਼, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਸ਼ਟ ਹੈ ਤੇ ਵਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਯਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਰਣਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍ । ਕੁਰੁ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲ ਭੂਧਰ
ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਨਾਲ ਸੋਚ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰ। ਹੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਲੋੜ ਪੂਰੀ ਕਰ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਾਨੁਵਾਚ ਹਸਨ੍ਨਿਵ । ਯੁਦ੍ਧਂ ਕृਤਂ ਪੁਰਾਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਥਾਪਿ ਨ ਮृਤੋ ਹ੍ਯਸੌ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੱਸ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ।