ਵ੍ਰਜਾਮੋऽਦ੍ਯ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੈਲਾਸਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਆਓ ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਚੱਲੀਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖੀਏ।
ਤਤੋ ਵ੍ਰਜਾਮ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਞ੍ਚ ਵਿਮृਸ਼ਾਮੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਚੱਲੀਏ, ਜਿੱਥੇ ਜਨਾਰਦਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੀਏ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਂਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਾਰ੍ਯਸਮੁਚ੍ਚਯੇ । ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੈਲਾਸਾਭਿਮੁਖੋ ਯਯੌ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਬਰਹਮਾ ਜੀ ਹੰਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕੰਮ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਪਿੱਛੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਕੈਲਾਸ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਵਚ੍ਛਿਵੋऽਪਿ ਤਰਸਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਪਦ੍ਮਜਮ੍ । ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਸ੍ਵਗृਹਾਦ੍ਬਹਿਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਪਦਮ-ਜਨਮਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤੌ ਤੁ ਕृਤਾਭਿਵਾਦਨੌ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਪ੍ਰਣਤੌ ਚ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੌ ਸਮ੍ਬਭੂਵਤੁਃ
ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਆਸਨਾਨਿ ਪृਥਗ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਗਿਰਿਜਾਪਤਿਃ । ਉਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਤੇष੍ਵੇਵ ਨਿषਸਾਦਾਸਨੇ ਸ੍ਵਕੇ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਸਨ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸਨਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਾਂ ਆਪ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਵਿਹਾਟ ਗਏ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕਾਰਣਂ ਦੇਵਾਨ੍ਕੈਲਾਸਾਗਮਨੇ ਵਿਭੁਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ-ਧਾਰੀ ਨੇ ਬਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੈਲਾਸ ਤੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ ਕਿਮਤ੍ਰਾਗਮਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕृਤਂ ਦੇਵੈਃ ਸਵਾਸਵੈਃ । ਭਵਤਾ ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਕਿਲ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬਰਹਮਾ ਜੀ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹਨ? ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਮਹਿषੇਣ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਪੀਡਿਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਨਿਵਾਸਿਨਃ । ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਬਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹੀਸ਼ ਨੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਬਹੁਤ ਪੀੜਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞਭੁਗ੍ਮਹਿषੋ ਜਾਤਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਸੁਰਸ਼ਤ੍ਰਵਃ । ਪੀਡਿਤਾ ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਮਹੀਸ਼, ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਪੀੜੇ ਹੋ ਕੇ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਮਯਾ ਤੇ ਭਵਨਂ ਸ਼ਮ੍ਭੋ ਪ੍ਰਾਪਿਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍ । ਯਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਮੈਂ, ਕੰਮ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਘਰ ਲੈ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ। ਜੋ ਕੁਝ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਅੱਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਹੀ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਤ੍ਵਯਿ ਭਾਰੋऽਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭੂਤਭਾਵਨ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭਾਰ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ,
ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪਦ੍ਮਜਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ ਭਵਤੈਵ ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਰਦਾਨਾਤ੍ਪੁਰਾ ਵਿਭੋ
ਸੁਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਨਰਮ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਦਮ-ਜਨਮਿਆਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਇਹ ਕੰਮ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਵਰ ਨਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਅਨਰ੍ਥਦਞ੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਤਃ ਪਰਮ੍ । ਈਦृਸ਼ੋ ਬਲਵਾਞ੍ਛੂਰਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਯਪ੍ਰਦਃ
ਹੁਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮੁਸੀਬਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ? ਐਸਾ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਵੈਰੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕਾ ਸਮਰ੍ਥਾ ਵਰਾ ਨਾਰੀ ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਮਦਦਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਨ ਮੇ ਭਾਰ੍ਯਾ ਨ ਤੇ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਮਸਤ ਉਸ ਮਹੀਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ? ਨਾ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਨਾ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੰਗ ਲਈ ਜਾਣ ਯੋਗ ਹਨ।
ਗਤ੍ਵੈਵ ਤੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਕਥਂ ਪੁਨਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਨ ਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲਾਸ੍ਤਿ ਹਿ
ਜੇ ਉਹ ਜਾਵੀਆਂ ਵੀ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਲੜ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ? ਇੰਦਰਾਣੀ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕਾਨ੍ਯਾ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਾਸ੍ਤਿ ਤਂ ਪਾਪਂ ਮਦਦਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਮਮੇਦਂ ਮਤਮਦ੍ਯੈਵ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਕਿਹੜੀ ਕੁੜੀ ਉਹ ਪਾਪੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਆਓ, ਅੱਜ ਹੀ ਮੇਰੀ ਇਹੀ ਇੱਛਾ ਲੈ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਜਨਾਰਦਨ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਯ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਃ ਸੁਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਸੋऽਤਿਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਾਧਨੇ
ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਜਲਦੀ ਤਿਆਰ ਕਰੀਏ; ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮਝਦਾਰ, ਹਰ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਵੈ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਚਿਨ੍ਤਨਮ੍ । ਪ੍ਰਪਞ੍ਚੇਨ ਚ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸ ਸਂਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ ਸਾਧਨਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੀਏ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਜੁਗਾੜ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਰੁਦ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਉਤ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵੇਨ ਸਹ ਸਤ੍ਵਰਾਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰੁਦਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਚੱਲ ਪਏ।
ਸ੍ਵਕੀਯੈਰ੍ਵਾਹਨੈਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਯੁਵਿष੍ਣਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਮੁਦਿਤਾਃ ਸ਼ਕੁਨਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਕਰਾਞ੍ਛੁਭਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਚੰਗੇ-ਚੰਗੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਗਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ।
ਵਵੁਰ੍ਵਾਤਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਃ ਸੁਗਨ੍ਧਾਃ ਸ਼ੁਭਸ਼ਂਸਿਨਃ । ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵਾ ਵਾਚਸ੍ਤਤ੍ਰੋਚੁਃ ਪਥਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਹੌਲੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਭਰੇ, ਸ਼ੁਭ ਹਵਾ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਸੰਕੇਤ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਹਰ ਥਾਂ, ਚੰਗੇ ਪੰਛੀ ਸ਼ੁਭ ਬੋਲ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਨਿਰ੍ਮਲਂ ਚਾਭਵਦ੍ਵ੍ਯੋਮ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਵਿਮਲਾਸ੍ਤਥਾ । ਗਮਨੇ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਭਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਆਸਮਾਨ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਸੁੱਚੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਇਸ ਯਾਤਰਾ ਲਈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੰਗਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰੂਪੋਦ੍ਭਵਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਰਸਾ ਤੇऽਥ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਵਿष੍ਣੁਵਲ੍ਲਭਮ੍ । ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਢ੍ਯਂ ਦਿਵ੍ਯਸਦ੍ਮਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਵੈਕੁੰਠ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਸੀ, ਦਿਵਯ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸਰੋਵਾਪੀਸਰਿਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਯੁਤਂ ਸੁਖਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਹਂਸਸਾਰਸਚਕ੍ਰਾਹ੍ਵੈਃ ਕੂਜਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਵਿਰਾਜਿਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਝੀਲਾਂ, ਤਲਾਵਾਂ ਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸਨ। ਉਥੇ ਹੰਸ, ਸਾਰਸ ਤੇ ਚਕਵਾ ਆਦਿਕ ਪੰਛੀ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਮ੍ਪਕਾਸ਼ੋਕਕਹ੍ਲਾਰਮਨ੍ਦਾਰਬਕੁਲਾਵृਤੈਃ । ਮਲ੍ਲਿਕਾਤਿਲਕਾਮ੍ਰਾਤਯੁਤੈਃ ਕੁਰਬਕਾਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਚੰਪਾ, ਅਸ਼ੋਕ, ਕਹਲਾਰ, ਮੰਦਰ, ਬਕੁਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਮੱਲਿਕਾ, ਤਿਲਕ, ਆਮ, ਤੇ ਕੁਰਬਕ ਆਦਿਕ ਰੁੱਖ ਵੀ ਸਨ।
ਕੋਕਿਲਾਰਾਵਸਨ੍ਨਾਦੈਃ ਸ਼ਿਖਣ੍ਡੈਰ੍ਨृਤ੍ਯਰਞ੍ਜਿਤੈਃ । ਭ੍ਰਮਰਾਰਾਵਰਮ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯੈਰੁਪਵਨੈਰ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਦਿਵਯ ਬਾਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਮੋਰ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਭੌਂਰੇ ਗੁੰਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸੁਨਨ੍ਦਨਨ੍ਦਨਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਪਾਰ੍षਦੈਰ੍ਭਕ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰੈਃ । ਸਂਸ੍ਤੁਵਦ੍ਭਿਰ੍ਯੁਤਂ ਭਕ੍ਤੈਰਨਨ੍ਯਭਵਵृਤ੍ਤਿਭਿਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਸੁਨੰਦ, ਨੰਦਨ ਆਦਿਕ ਸੇਵਕ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਭਗਤ, ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦੈ ਰਤ੍ਨਖਚਿਤੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਮਣ੍ਡਿਤੈਃ । ਅਭ੍ਰਂਲਿਹੈਰ੍ਵਿਰਾਜਦ੍ਭਿਃ ਸਂਯੁਤਂ ਸ਼ੁਭਸਦ੍ਮਕੈਃ
ਉਹ ਥਾਂ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਮਹਲ, ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਘਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਗਾਯਦ੍ਭਿਰ੍ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਨृਤ੍ਯਦ੍ਭਿਰਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ । ਰਞ੍ਜਿਤਂ ਕਿਨ੍ਨਰੈਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਰਕ੍ਤਕਣ੍ਠੇਰ੍ਮਨੋਹਰੈਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਠੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਵੇਲੇ ਮਨ ਮੋਹ ਰਹੇ ਸਨ।