ਕਿਨ੍ਨਰੈਃ ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚਾਰਣੋਰਗਪਨ੍ਨਗੈਃ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਰ੍ਭਯਭੀਤਾਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍
ਕਿੰਨਰ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਚਾਰਣ, ਨਾਗ ਤੇ ਪੰਨਗ—all ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਧਾਤਃ ਕਿਮੇਤਦਖਿਲਾਰ੍ਤਿਹਰਾਮ੍ਬੁਜਨ੍ਮ ਜਨ੍ਮਾਭਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨ ਦਯਾਂ ਕੁਰੁषੇ ਸੁਰਾਨ੍ ਯਤ੍ । ਸਮ੍ਪੀਡਿਤਾਨ੍ ਰਣਜਿਤਾਨਸੁਰਾਧਿਪੇਨ ਸ੍ਥਾਨਚ੍ਯੁਤਾਨ੍ ਗਿਰਿਗੁਹਾਕृਤਸਨ੍ਨਿਵਾਸਾਨ੍
ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਧਾਤਾ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੰਵਲ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ? ਅਸੀਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲੋਂ ਹਾਰੇ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪਿਤਾ ਕਿਮਪਰਾਧਸ਼ਤੈਃ ਸਮੇਤਾ- ਨ੍ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਲੋਭਰਹਿਤਃ ਕੁਰੁਤੇऽਤਿਦੁਃਸ੍ਥਾਨ੍ । ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਰਾਂਸ੍ਤਵ ਪਦਾਮ੍ਬੁਜਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਾ- ਨ੍ਦੈਤ੍ਯਾਰ੍ਦਿਤਾਂਸ਼੍ਚ ਕृਪਣਾਨ੍ ਯਦੁਪੇਕ੍ਸ਼ਸੇऽਦ੍ਯ
ਹੇ ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲਾਲਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਕਈਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਸਮੇਤ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੰਨਾ ਕਠੋਰਤਾ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਅੱਜ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਤੇ ਦੁਖੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਅਮਰਭੁਵਨਰਾਜ੍ਯਂ ਤੇਨ ਭੁਕ੍ਤਂ ਨਿਤਾਨ੍ਤਂ ਮਖਹਵਿਰਪਿ ਯੋਗ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰਾਦਦਾਤਿ । ਸੁਰਤਰੁਵਰਪੁष੍ਪਂ ਸੇਵਤੇऽਸੌ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾ ਜਲਨਿਧਿਨਿਧਿਭੂਤਾਂ ਗਾਮਸੌ ਸੇਵਤੇ ਤਾਮ੍
ਉਹ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭੋਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਹ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਲੋਂ ਯੋਗ ਦਾਨ ਹਵਨ ਭੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੁਸਟ ਆਤਮਾ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੇ ਸੁਤਰ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਵਾ ਗृਣੀਮਃ ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਮਦ੍ਭੁਤਂ ਜਾਨਾਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਸੁਰਾਰਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮਸ਼ੇषਕਾਰ੍ਯਵਿ- ਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਭੋ ਤੇ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸ੍ਮ ਪਾਦਯੋਃ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਆਖੀਏ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਰਾਪਿ ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਗਤਾਨ੍ਸੁਰਾਨਸੌ ਨਾਨਾਚਰਿਤ੍ਰਃ ਖਲੁ ਪਾਪਮਾਨਸਃ । ਪੀਡਾਂ ਕਰੋਤ੍ਯੇਵ ਸ ਦੁष੍ਟਚੇष੍ਟਿਤ- ਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਵਿਧੇਹਿ ਸ਼ਂ ਵਿਭੋ
ਅਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਈਏ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਰਾਖਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਨੋ ਚੇਦ੍ਵਯਂ ਦਾਵਮਹਾਗ੍ਨਿਪੀਡਿਤਾਃ ਕਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਕਰ੍ਤਾਰਮਨਨ੍ਤਤੇਜਸਮ੍ । ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਜੇਸ਼ਂ ਸ਼ਰਣਂ ਸੁਰੇष੍ਟਂ ਧਾਤਾਰਮਾਦ੍ਯਂ ਪਰਿਮੁਚ੍ਯ ਕਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਕਿਸ ਕੋਲ ਜਾਈਏ ਜੋ ਅਸਲ ਸੁਖ ਦੇਵੇ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਅਨੰਤ ਜੋਤ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ, ਆਦਿ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੋਰ ਕਿੱਥੇ ਚੰਗਾ ਲੱਭੀਏ?
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍ । ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਾ ਭृਸ਼ਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਅੱਗੇ ਨਿਵ ਗਏ।
ਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਪੀਡਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ । ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਸੁਖਂ ਸਞ੍ਜਨਯਨ੍ਨਿਵ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ-ਬਰਹਮਾ ਨੇ ਨਰਮ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਲਈ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਸੁਰਾਃ ਕਾਮਂ ਦਾਨਵੋ ਵਰਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧ੍ਯੋऽਸੌ ਨ ਪੁਂਵਧ੍ਯੋ ਵਿਧੇਯਂ ਤਤ੍ਰ ਕਿਂ ਪੁਨਃ
ਬਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਉਹ ਦੈਤ, ਜਿਸਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮਰਦਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ—ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਔਰਤ ਵਲੋਂ ਹੀ ਮਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ?
ਵ੍ਰਜਾਮੋऽਦ੍ਯ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੈਲਾਸਂ ਪਰ੍ਵਤੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍
ਆਓ ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਕੈਲਾਸ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਚੱਲੀਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖੀਏ।
ਤਤੋ ਵ੍ਰਜਾਮ ਵੈਕੁਣ੍ਠਂ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਞ੍ਚ ਵਿਮृਸ਼ਾਮੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਚੱਲੀਏ, ਜਿੱਥੇ ਜਨਾਰਦਨ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੀਏ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਹਂਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕਾਰ੍ਯਸਮੁਚ੍ਚਯੇ । ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪृष੍ਠਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੈਲਾਸਾਭਿਮੁਖੋ ਯਯੌ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਬਰਹਮਾ ਜੀ ਹੰਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕੰਮ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ, ਪਿੱਛੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਕੈਲਾਸ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਵਚ੍ਛਿਵੋऽਪਿ ਤਰਸਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਪਦ੍ਮਜਮ੍ । ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨਿਰ੍ਗਤਃ ਸ੍ਵਗृਹਾਦ੍ਬਹਿਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਪਦਮ-ਜਨਮਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਏ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤੌ ਤੁ ਕृਤਾਭਿਵਾਦਨੌ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਪ੍ਰਣਤੌ ਚ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਨ੍ਤੁष੍ਟੌ ਸਮ੍ਬਭੂਵਤੁਃ
ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਆਸਨਾਨਿ ਪृਥਗ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਗਿਰਿਜਾਪਤਿਃ । ਉਪਵਿष੍ਟੇषੁ ਤੇष੍ਵੇਵ ਨਿषਸਾਦਾਸਨੇ ਸ੍ਵਕੇ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਸਨ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਸਨਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਤਾਂ ਆਪ ਆਪਣੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਵਿਹਾਟ ਗਏ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵृषਭਧ੍ਵਜਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕਾਰਣਂ ਦੇਵਾਨ੍ਕੈਲਾਸਾਗਮਨੇ ਵਿਭੁਃ
ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ-ਧਾਰੀ ਨੇ ਬਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੈਲਾਸ ਤੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ ਕਿਮਤ੍ਰਾਗਮਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਕृਤਂ ਦੇਵੈਃ ਸਵਾਸਵੈਃ । ਭਵਤਾ ਚ ਮਹਾਭਾਗ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਕਿਲ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬਰਹਮਾ ਜੀ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹਨ? ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਮਹਿषੇਣ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨ ਪੀਡਿਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਨਿਵਾਸਿਨਃ । ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਿ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਬਰਹਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹੀਸ਼ ਨੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਬਹੁਤ ਪੀੜਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਹੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞਭੁਗ੍ਮਹਿषੋ ਜਾਤਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਸੁਰਸ਼ਤ੍ਰਵਃ । ਪੀਡਿਤਾ ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਯ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਮਹੀਸ਼, ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਪੀੜੇ ਹੋ ਕੇ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਮਯਾ ਤੇ ਭਵਨਂ ਸ਼ਮ੍ਭੋ ਪ੍ਰਾਪਿਤਾਃ ਕਾਰ੍ਯਗੌਰਵਾਤ੍ । ਯਦ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵਿਧਤ੍ਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਮੈਂ, ਕੰਮ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਘਰ ਲੈ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ। ਜੋ ਕੁਝ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਅੱਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਉਹੀ ਕਰੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ।
ਤ੍ਵਯਿ ਭਾਰੋऽਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਭੂਤਭਾਵਨ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਭਾਰ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਹੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ,
ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾ ਵਾਚਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪਦ੍ਮਜਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ ਭਵਤੈਵ ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਰਦਾਨਾਤ੍ਪੁਰਾ ਵਿਭੋ
ਸੁਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਨਰਮ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਦਮ-ਜਨਮਿਆਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਕੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਇਹ ਕੰਮ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਵਰ ਨਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਅਨਰ੍ਥਦਞ੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਤਃ ਪਰਮ੍ । ਈਦृਸ਼ੋ ਬਲਵਾਞ੍ਛੂਰਃ ਸਰ੍ਵਦੇਵਭਯਪ੍ਰਦਃ
ਹੁਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੋਰ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮੁਸੀਬਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ? ਐਸਾ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਵੈਰੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕਾ ਸਮਰ੍ਥਾ ਵਰਾ ਨਾਰੀ ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਮਦਦਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਨ ਮੇ ਭਾਰ੍ਯਾ ਨ ਤੇ ਭਾਰ੍ਯਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਕਿਹੜੀ ਔਰਤ ਸਮਰਥ ਹੈ, ਜੋ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਮਸਤ ਉਸ ਮਹੀਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ? ਨਾ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਨਾ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ, ਜੰਗ ਲਈ ਜਾਣ ਯੋਗ ਹਨ।
ਗਤ੍ਵੈਵ ਤੇ ਮਹਾਭਾਗੇ ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਕਥਂ ਪੁਨਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਣੀ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਨ ਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲਾਸ੍ਤਿ ਹਿ
ਜੇ ਉਹ ਜਾਵੀਆਂ ਵੀ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਲੜ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ? ਇੰਦਰਾਣੀ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਵੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਕਾਨ੍ਯਾ ਹਨ੍ਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਾਸ੍ਤਿ ਤਂ ਪਾਪਂ ਮਦਦਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਮਮੇਦਂ ਮਤਮਦ੍ਯੈਵ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਕਿਹੜੀ ਕੁੜੀ ਉਹ ਪਾਪੀ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਆਓ, ਅੱਜ ਹੀ ਮੇਰੀ ਇਹੀ ਇੱਛਾ ਲੈ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਜਨਾਰਦਨ ਕੋਲ ਚੱਲੀਏ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਾਯ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਃ ਸੁਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਸੋऽਤਿਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸਾਧਨੇ
ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਜਲਦੀ ਤਿਆਰ ਕਰੀਏ; ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮਝਦਾਰ, ਹਰ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਵੈ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਚਿਨ੍ਤਨਮ੍ । ਪ੍ਰਪਞ੍ਚੇਨ ਚ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸ ਸਂਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ ਸਾਧਨਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੀਏ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਜੁਗਾੜ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਰੁਦ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯਾਃ ਸੁਰਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਉਤ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤੇ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵੇਨ ਸਹ ਸਤ੍ਵਰਾਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰੁਦਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਚੱਲ ਪਏ।