ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਸ਼ਤਧਾ ਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰੇਣਾਸ਼ੁ ਜਘਾਨ ਤਮ੍ । ਹਰਿਚਕ੍ਰਾਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਾਪ ਸ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਚੋਟ ਮਾਰੀ। ਹਰੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਨੂਨਂ ਮਾਨੁषਂ ਵਪੁਰਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਮਹਾਘੋਰੋ ਦਾਨਵਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਃ
ਉਹ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿਚ ਮੁੜ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹੁਣ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਹੱਥ ਵਿਚ ਗਦਾ ਫੜੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਦੈਤ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੇਘਨਾਦਂ ਨਨਾਦੋਚ੍ਚੈਰ੍ਭੀषਯਨ੍ਨਮਰਾਨਪਿ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਮੇਘਨਾਦ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੱਜ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਤਰਸਾ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਖਰਸ੍ਵਰਮ੍ । ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਃ । ਬਭੂਵੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾ ਦੇਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀ ਧੁਨ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਡਰ ਕੇ ਘਬਰਾ ਗਏ, ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ਼ਰਣਗਮਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਅਸੁਰਾਨ੍ਮਹਿषੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿषਣ੍ਣਮਨਸਸ੍ਤਦਾ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮਾਹਿषਂ ਰੂਪਂ ਬਭੂਵ ਮृਗਰਾਡਸੌ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਹਿਸ਼ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ੇਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਦਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਵਿਸ੍ਤਾਰ੍ਯ ਚ ਮਹਾਸਟਾਮ੍ । ਪਪਾਤ ਸੁਰਸੇਨਾਯਾਂ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਨਖਦਰ੍ਸ਼ਨੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਣਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਜਟਾ ਫੈਲਾ ਲਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਦਹਿਸ਼ਤ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਿਆ।
ਗਰੁਡਞ੍ਚ ਨਖਾਘਾਤੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੁਧਿਰਵਿਪ੍ਲੁਤਮ੍ । ਜਘਾਨ ਚ ਭੁਜੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਨਖਾਘਾਤੇਨ ਕੇਸਰੀ
ਉਸ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਲਹੂ-ਲਹਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਮਾਰੀ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੇਗਵਾਨ੍ । ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਹਰਿਃ ਕਾਮਮਵਾਪਾਸ਼ੁ ਕ੍ਰੁਧਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਹਰੀ ਜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਯਾਵਦ੍ਧਯਰਿਪੁਂ ਵੇਗਾਚ੍ਚਕ੍ਰੇਣਾਭਿਜਘਾਨ ਤਮ੍ । ਤਾਵਤ੍ਸੋऽਤਿਬਲਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਂ ਨ੍ਯਹਨਦ੍ਧਰਿਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਹਰੀ ਨੇ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਉੱਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਿਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੱਜ ਮਾਰ ਗਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਵਿषਾਣਾਭ੍ਯਾਂ ਤਾਡਿਤੋਰਸਿ ਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਪਲਾਯਨਪਰੋ ਵੇਗਾਜ੍ਜਗਾਮ ਭੁਵਨਂ ਨਿਜਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਦ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਭੱਜਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਕਾਮਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋऽਪਿ ਭਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਅਵਧ੍ਯਂ ਤਂ ਪਰਂ ਮਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਕੈਲਾਸਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਜਦ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵੀ ਡਰ ਗਏ। ਉਸ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਅਜੈਯ ਸਮਝ ਕੇ ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਚ ਨਿਜਂ ਧਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਭਯਾਤ੍ । ਮਘਵਾ ਵਜ੍ਰਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਤਸ੍ਥਾਵਾਜੌ ਮਹਾਬਲਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵੀ ਡਰ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿਆ।
ਵਰੁਣਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਯਮੋऽਪਿ ਦਣ੍ਡਮਾਦਾਯ ਯਤ੍ਤਃ ਸਮਰਤਤ੍ਪਰਃ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਫੜ ਕੇ ਥਾਂ ਬਣਾਈ। ਯਮराज ਨੇ ਡੰਡਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਯਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪਃ ਕਾਮਂ ਬਭੂਵ ਰਣਤਤ੍ਪਰਃ । ਪਾਵਕਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਦਾਯ ਤਤ੍ਰਾਭੂਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਲਈ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਧਿਪਤਿਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਮਵੇਤੌ ਸ੍ਥਿਤਾਵੁਭੌ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਂ ਦਾਨਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯੌ
ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੂਰਜ ਨੇ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਥਾਂ ਬਣਾਈ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਲਈ ਪੱਕੇ ਹੋ ਗਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮਭ੍ਯਗਾਤ੍ । ਵਿਸृਜਨ੍ਬਾਣਜਾਲਾਨਿ ਕ੍ਰੂਰਾਹਿਸਦृਸ਼ਾਨਿ ਚ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ لشਕਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਕੜਕਦੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਹਿ ਮਾਹਿषਂ ਰੂਪਂ ਭੂਪਤਿਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦਾ । ਦੇਵਦਾਨਵਯੋਧਾਨਾਂ ਨਿਨਾਦਸ੍ਤੁਮੁਲੋऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਿਸ਼ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਹਿਸ਼ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਥਾਂ ਬਣਾਈ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜਣ ਵਾਲੀ ਗੱਜਣਾ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਜ੍ਯਾਘਾਤਸ਼੍ਚ ਤਲਾਘਾਤੋ ਮੇਘਨਾਦਸਮੋऽਭਵਤ੍ । ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸੁਮਹਾਘੋਰੇ ਦੇਵਦਾਨਵਸੇਨਯੋਃ
ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਵੱਜਣ ਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚਪੇਟਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਂ ਪਾਰ੍ਵਤਾਞ੍ਛृਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਜਘਾਨ ਸੁਰਸਙ੍ਘਾਂਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵੋ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਮਹਿਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੱਦੇ ਵਿਚ ਮਸਤ ਦਾਨਵ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਖੁਰਾਘਾਤੈਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵਾਨ੍ਪੁਚ੍ਛਸ੍ਯ ਭ੍ਰਮਣੇਨ ਚ । ਸ ਜਘਾਨ ਰੁषਾਵਿष੍ਟੋ ਮਹਿषਃ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਃ
ਉਹ ਮਹਿਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਜਾਂ ਤੇ ਪੂੰਝ ਦੇ ਘੁੰਮਾਉਣ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੜੀ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਭਯਮਾਜਗ੍ਮੁਰੁਦ੍ਯਤਾਃ । ਮਘਵਾ ਮਹਿषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਲਾਯਨਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਗੰਧਰਵ ਸਭ ਡਰ ਗਏ। ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਮਹੀਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਭੱਜਣ ਦੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸਙ੍ਗਰਂ ਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰੇ ਸ਼ਚੀਪਤੌ । ਯਮੋ ਧਨਾਧਿਪਃ ਪਾਸ਼ੀ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਯਾਤੁਰਾਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਇੰਦਰ ਯੁੱਧ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਯਮ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਫੰਦੇ ਵਾਲਾ ਵੀ ਸਾਰੇ ਡਰ ਕੇ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਮਹਿषੋऽਪਿ ਜਯਂ ਮਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਤਤਃ । ਐਰਾਵਤਂ ਗਜਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤ੍ਯਕ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਗਚ੍ਛਤਾ
ਮਹੀਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿੱਤੂ ਸਮਝ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਮਿਲ ਗਿਆ।
ਤਥੋਚ੍ਚੈਃਸ਼੍ਰਵਸਂ ਭਾਨੋਃ ਕਾਮਧੇਨੁਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਸਂਵृਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਨੂ ਦਾ ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਸ ਘੋੜਾ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਕਾਮਧੇਨੁ ਵੀ ਲੈ ਲਈ। ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਸਵਰਗ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਰਸਾ ਦੇਵਸਦਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਮਹਿषਾਸੁਰਃ । ਜਗ੍ਰਾਹ ਸੁਰਰਾਜ੍ਯਂ ਵੈ ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਦੇਵੈਰ੍ਭਯਾਤੁਰੈਃ
ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਰਾਜ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸਨੇ ਤਥਾ ਰਮ੍ਯੇ ਦਾਨਵਃ ਸਮੁਪਾਵਿਸ਼ਤ੍ । ਦਾਨਵਾਨ੍ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸ੍ਥਾਨਕੇषੁ ਸਃ
ਦਾਨਵ ਨੇ ਸੋਹਣੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਅਵਾਪੈਨ੍ਦ੍ਰਪਦਂ ਕਾਮਂ ਦਾਨਵੋ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋ ਸਾਲ ਤੱਕ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਲੜ ਕੇ, ਮੱਦੇ ਚੜ੍ਹੇ ਦਾਨਵ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਜਗ੍ਹਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਨਿਰ੍ਜਰਾ ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਨਾਕਾਤ੍ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇऽਤਿਪੀਡਿਤਾਃ । ਏਵਂ ਬਹੂਨਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਬਭ੍ਰਮੁਰ੍ਗਿਰਿਗਹ੍ਵਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ। ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਰਹੇ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੁਃ । ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥਂ ਰਜੋਰੂਪਂ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਾਰੇ ਥੱਕ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਹਾਰਾ ਲੈਣ ਗਏ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਰਜੋ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਚਤੁਰਮੁਖ ਹਨ।
ਪਦ੍ਮਾਸਨਂ ਵੇਦਗਰ੍ਭਂ ਸੇਵਿਤਂ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸ੍ਵਜੈਃ । ਮਰੀਚਿਪ੍ਰਮੁਖੈਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੈਰ੍ਵੇਦਵੇਦਾਙ੍ਗਪਾਰਗੈਃ
ਕੰਵਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗੁਹਿਰੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਮੁਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵੇ ਜਾਂਦੇ, ਮਰੀਚਿ ਆਦਿਕ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਵੇਦ-ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।