ਮਹਿषਂ ਤਰਸਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹਰਦ੍ਰੋषਸਂਯੁਤਃ । ਸੋऽਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮੁਮੋਚਾਥ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯੋਰਸਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਮਹਿਸ਼ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਮਹਿਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਲੱਗੀ।
ਜਗਰ੍ਜ ਸ ਚ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਕਮ੍ । ਸ਼ਙ੍ਕਰੋऽਪਿ ਤਦਾ ਪੀਡਾਂ ਨ ਪ੍ਰਾਪੋਰਸਿ ਤਾਡਿਤਃ
ਉਹ ਮੰਦਾ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਚਕਮਾ ਦੇ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ। ਪਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਦਰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਂ ਜਘਾਨ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਕੋਪਾਦਰੁਣਲੋਚਨਃ । ਸਂਲਗ੍ਨਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਿषੇਣ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਮੰਦੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਮਹਿਸ਼ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ,
ਆਜਗਾਮ ਹਰਿਸ੍ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਹਾਰਜਾਮ੍ । ਮਹਿषਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਹਰਿਸ਼ਙ੍ਕਰੌ
ਹਰੀ ਵੀ ਚੋਟ ਕਾਰਨ ਆਈ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਮਹਿਸ਼ ਨੇ ਦੋਹਾਂ, ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ, ਇਕਠੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਯੁਦ੍ਧਕਾਮੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਚਕ੍ਰਸ਼ੂਲਧਰੌ ਵਰੌ । ਕੋਪਯੁਕ੍ਤੋ ਬਭੂਵਾਸੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਸਮੁਪਾਗਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਿਸ਼ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਸਮ੍ਮੁਖਸ੍ਤਾਵਤ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਭੁਜਃ । ਮਾਹਿषਂ ਵਪੁਰਾਸ੍ਥਾਯ ਧੁਨ੍ਵਨ੍ਪੁਚ੍ਛਂ ਸਮੁਤ੍ਕਟਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਮਹਿਸ਼ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਕਾਰ ਭੈਰਵਂ ਨਾਦਂ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਨਮਰਾਨਪਿ । ਧੁਨ੍ਵਞ੍ਛृਙ੍ਗੇ ਮਹਾਕਾਯੋ ਦਾਰੁਣੋ ਜਲਦੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਡਰਾਉਣਾ ਗੱਜਾ ਮਾਰਿਆ ਕਿ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸਿੰਗ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰ੍ਵਤਾਜ੍ਛृਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਭृਸ਼ਮੁਤ੍ਕਟਾਨ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਤੁ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਦਾਨਵਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਦਾਨਵੋਪਰਿ ਦਾਰੁਣਾਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਾਣੌ ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਹਰੌ ਹਰਿਃ
ਉਹ ਦੈਤ ਦੋਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਹਰੀ ਤੇ ਹਰਾ ਤੀਰ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ,
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਤੁ ਪੁਚ੍ਛੇਨਾਵृਤ੍ਯ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਗਿਰਿਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਪਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ ਸੁੱਟੀ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ
ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਸ਼ਤਧਾ ਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰੇਣਾਸ਼ੁ ਜਘਾਨ ਤਮ੍ । ਹਰਿਚਕ੍ਰਾਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਾਪ ਸ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਚੋਟ ਮਾਰੀ। ਹਰੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਨੂਨਂ ਮਾਨੁषਂ ਵਪੁਰਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਮਹਾਘੋਰੋ ਦਾਨਵਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਃ
ਉਹ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿਚ ਮੁੜ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹੁਣ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਹੱਥ ਵਿਚ ਗਦਾ ਫੜੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਦੈਤ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੇਘਨਾਦਂ ਨਨਾਦੋਚ੍ਚੈਰ੍ਭੀषਯਨ੍ਨਮਰਾਨਪਿ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਮੇਘਨਾਦ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੱਜ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਤਰਸਾ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਖਰਸ੍ਵਰਮ੍ । ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਃ । ਬਭੂਵੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾ ਦੇਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀ ਧੁਨ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਡਰ ਕੇ ਘਬਰਾ ਗਏ, ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ਼ਰਣਗਮਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਅਸੁਰਾਨ੍ਮਹਿषੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿषਣ੍ਣਮਨਸਸ੍ਤਦਾ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮਾਹਿषਂ ਰੂਪਂ ਬਭੂਵ ਮृਗਰਾਡਸੌ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਹਿਸ਼ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ੇਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਦਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਵਿਸ੍ਤਾਰ੍ਯ ਚ ਮਹਾਸਟਾਮ੍ । ਪਪਾਤ ਸੁਰਸੇਨਾਯਾਂ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਨਖਦਰ੍ਸ਼ਨੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਣਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਜਟਾ ਫੈਲਾ ਲਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਦਹਿਸ਼ਤ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਿਆ।
ਗਰੁਡਞ੍ਚ ਨਖਾਘਾਤੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੁਧਿਰਵਿਪ੍ਲੁਤਮ੍ । ਜਘਾਨ ਚ ਭੁਜੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਨਖਾਘਾਤੇਨ ਕੇਸਰੀ
ਉਸ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਲਹੂ-ਲਹਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਮਾਰੀ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੇਗਵਾਨ੍ । ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਹਰਿਃ ਕਾਮਮਵਾਪਾਸ਼ੁ ਕ੍ਰੁਧਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਹਰੀ ਜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਯਾਵਦ੍ਧਯਰਿਪੁਂ ਵੇਗਾਚ੍ਚਕ੍ਰੇਣਾਭਿਜਘਾਨ ਤਮ੍ । ਤਾਵਤ੍ਸੋऽਤਿਬਲਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਂ ਨ੍ਯਹਨਦ੍ਧਰਿਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਹਰੀ ਨੇ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਉੱਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਿਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੱਜ ਮਾਰ ਗਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਵਿषਾਣਾਭ੍ਯਾਂ ਤਾਡਿਤੋਰਸਿ ਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਪਲਾਯਨਪਰੋ ਵੇਗਾਜ੍ਜਗਾਮ ਭੁਵਨਂ ਨਿਜਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਦ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਭੱਜਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਕਾਮਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰੋऽਪਿ ਭਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਅਵਧ੍ਯਂ ਤਂ ਪਰਂ ਮਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਕੈਲਾਸਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਜਦ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਵੀ ਡਰ ਗਏ। ਉਸ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਅਜੈਯ ਸਮਝ ਕੇ ਉਹ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਚ ਨਿਜਂ ਧਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਭਯਾਤ੍ । ਮਘਵਾ ਵਜ੍ਰਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਤਸ੍ਥਾਵਾਜੌ ਮਹਾਬਲਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਵੀ ਡਰ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਿਆ।
ਵਰੁਣਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਯਮੋऽਪਿ ਦਣ੍ਡਮਾਦਾਯ ਯਤ੍ਤਃ ਸਮਰਤਤ੍ਪਰਃ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਫੜ ਕੇ ਥਾਂ ਬਣਾਈ। ਯਮराज ਨੇ ਡੰਡਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਯਕ੍ਸ਼ਾਧਿਪਃ ਕਾਮਂ ਬਭੂਵ ਰਣਤਤ੍ਪਰਃ । ਪਾਵਕਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਦਾਯ ਤਤ੍ਰਾਭੂਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਲਈ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਧਿਪਤਿਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਮਵੇਤੌ ਸ੍ਥਿਤਾਵੁਭੌ । ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਂ ਦਾਨਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯੌ
ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੂਰਜ ਨੇ ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਥਾਂ ਬਣਾਈ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗ ਲਈ ਪੱਕੇ ਹੋ ਗਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਂ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮਭ੍ਯਗਾਤ੍ । ਵਿਸृਜਨ੍ਬਾਣਜਾਲਾਨਿ ਕ੍ਰੂਰਾਹਿਸਦृਸ਼ਾਨਿ ਚ
ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ لشਕਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਕੜਕਦੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਹਿ ਮਾਹਿषਂ ਰੂਪਂ ਭੂਪਤਿਃ ਸਂਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦਾ । ਦੇਵਦਾਨਵਯੋਧਾਨਾਂ ਨਿਨਾਦਸ੍ਤੁਮੁਲੋऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਿਸ਼ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਹਿਸ਼ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਥਾਂ ਬਣਾਈ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜਣ ਵਾਲੀ ਗੱਜਣਾ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਜ੍ਯਾਘਾਤਸ਼੍ਚ ਤਲਾਘਾਤੋ ਮੇਘਨਾਦਸਮੋऽਭਵਤ੍ । ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸੁਮਹਾਘੋਰੇ ਦੇਵਦਾਨਵਸੇਨਯੋਃ
ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਵੱਜਣ ਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚਪੇਟਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਂ ਪਾਰ੍ਵਤਾਞ੍ਛृਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਮਹਾਬਲਃ । ਜਘਾਨ ਸੁਰਸਙ੍ਘਾਂਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵੋ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਮਹਿਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਸੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੱਦੇ ਵਿਚ ਮਸਤ ਦਾਨਵ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ।
ਖੁਰਾਘਾਤੈਸ੍ਤਥਾ ਦੇਵਾਨ੍ਪੁਚ੍ਛਸ੍ਯ ਭ੍ਰਮਣੇਨ ਚ । ਸ ਜਘਾਨ ਰੁषਾਵਿष੍ਟੋ ਮਹਿषਃ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਃ
ਉਹ ਮਹਿਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਖੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਜਾਂ ਤੇ ਪੂੰਝ ਦੇ ਘੁੰਮਾਉਣ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਬੜੀ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ।