ਗਦਾਂ ਕੌਮੋਦਕੀਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍ । ਤਂ ਜਘਾਨਾਤਿਵੇਗੇਨ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਮਾਯਾਵਿਨਂ ਹਰਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਫੜੀ ਤੇ ਦੈਤ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜ ਮਾਰੀ।
ਸ ਗਦਾਭਿਹਤੋ ਭੂਮੌ ਨਿਪਪਾਤਾਤਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ । ਤਂ ਤਥਾ ਪਤਿਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਯਾਰਿਰਤਿਕੋਪਨਃ
ਗਦਾ ਦੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਆਜਗਾਮ ਰਮਾਨਾਥਂ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਨਤਿਗਰ੍ਜਿਤੈਃ । ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਕ੍ਰੁਧਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਵੱਲ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੱਜਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਵਧਿਆ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਚਾਪਜ੍ਯਾਨਿਨਦਂ ਚੋਗ੍ਰਂ ਚਕਾਰ ਨਨ੍ਦਯਨ੍ਸੁਰਾਨ੍ । ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਭਗਵਾਨ੍ਮਹਿषੋਪਰਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਟਾਂਣ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸੋऽਪਿ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣੌਘੈਸ੍ਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍ਗਗਨੇਰਿਤਾਨ੍ । ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਰਾਜਨ੍ ਪਰਸ੍ਪਰਭਯਾਵਹਮ੍
ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਜਨ, ਐਸਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਗਦਯਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵੋ ਮਸ੍ਤਕੋਪਰਿ । ਸ ਗਦਾਭਿਹਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਸੁਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਗਦੇ ਦੀ ਚੋਟ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਸੈਨ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯ ਸੁਦਾਰੁਣਃ । ਸ ਵਿਹਾਯ ਵ੍ਯਥਾਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦੁਤ੍ਥਿਤਃ ਪੁਨਃ
ਉਸਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ। ਪਰ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਰਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਉੱਠ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਰਿਘਂ ਸ਼ੀਰ੍षੇ ਜਘਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਪਰਿਘੇਣਾਹਤਸ੍ਤੇਨ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਾਪ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਗਦੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਤਮੁਵਾਹਾਸ਼ੁ ਜਗਾਮ ਗਰੁਡੋ ਰਣਾਤ੍ । ਪਰਾਵृਤ੍ਤੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥੇ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਗਰੁੜ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਏ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਉਠਾ ਲਿਆ। ਜਦ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ
ਭਯਂ ਪ੍ਰਾਪੁਃ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਰਣਾਜਿਰੇ । ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸ਼ੂਲਭृਤ੍ਤਦਾ
ਡਰ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੂੰ ਰੋਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ
ਮਹਿषਂ ਤਰਸਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹਰਦ੍ਰੋषਸਂਯੁਤਃ । ਸੋऽਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮੁਮੋਚਾਥ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯੋਰਸਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਮਹਿਸ਼ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਮਹਿਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਲੱਗੀ।
ਜਗਰ੍ਜ ਸ ਚ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਕਮ੍ । ਸ਼ਙ੍ਕਰੋऽਪਿ ਤਦਾ ਪੀਡਾਂ ਨ ਪ੍ਰਾਪੋਰਸਿ ਤਾਡਿਤਃ
ਉਹ ਮੰਦਾ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਚਕਮਾ ਦੇ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ। ਪਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਦਰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਂ ਜਘਾਨ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਕੋਪਾਦਰੁਣਲੋਚਨਃ । ਸਂਲਗ੍ਨਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਿषੇਣ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਮੰਦੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਮਹਿਸ਼ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ,
ਆਜਗਾਮ ਹਰਿਸ੍ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਹਾਰਜਾਮ੍ । ਮਹਿषਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਹਰਿਸ਼ਙ੍ਕਰੌ
ਹਰੀ ਵੀ ਚੋਟ ਕਾਰਨ ਆਈ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਮਹਿਸ਼ ਨੇ ਦੋਹਾਂ, ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ, ਇਕਠੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਯੁਦ੍ਧਕਾਮੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਚਕ੍ਰਸ਼ੂਲਧਰੌ ਵਰੌ । ਕੋਪਯੁਕ੍ਤੋ ਬਭੂਵਾਸੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਸਮੁਪਾਗਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਿਸ਼ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਸਮ੍ਮੁਖਸ੍ਤਾਵਤ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਭੁਜਃ । ਮਾਹਿषਂ ਵਪੁਰਾਸ੍ਥਾਯ ਧੁਨ੍ਵਨ੍ਪੁਚ੍ਛਂ ਸਮੁਤ੍ਕਟਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਮਹਿਸ਼ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਕਾਰ ਭੈਰਵਂ ਨਾਦਂ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਨਮਰਾਨਪਿ । ਧੁਨ੍ਵਞ੍ਛृਙ੍ਗੇ ਮਹਾਕਾਯੋ ਦਾਰੁਣੋ ਜਲਦੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਡਰਾਉਣਾ ਗੱਜਾ ਮਾਰਿਆ ਕਿ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸਿੰਗ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰ੍ਵਤਾਜ੍ਛृਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਭृਸ਼ਮੁਤ੍ਕਟਾਨ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਤੁ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਦਾਨਵਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਦਾਨਵੋਪਰਿ ਦਾਰੁਣਾਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਾਣੌ ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਹਰੌ ਹਰਿਃ
ਉਹ ਦੈਤ ਦੋਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਹਰੀ ਤੇ ਹਰਾ ਤੀਰ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ,
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਤੁ ਪੁਚ੍ਛੇਨਾਵृਤ੍ਯ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਗਿਰਿਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਪਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ ਸੁੱਟੀ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ
ਵਿਸ਼ਿਖੈਃ ਸ਼ਤਧਾ ਚਕ੍ਰੇ ਚਕ੍ਰੇਣਾਸ਼ੁ ਜਘਾਨ ਤਮ੍ । ਹਰਿਚਕ੍ਰਾਹਤਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਾਪ ਸ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍
ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਚੋਟ ਮਾਰੀ। ਹਰੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਚ ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਨੂਨਂ ਮਾਨੁषਂ ਵਪੁਰਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਗਦਾਪਾਣਿਰ੍ਮਹਾਘੋਰੋ ਦਾਨਵਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਃ
ਉਹ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿਚ ਮੁੜ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹੁਣ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਹੱਥ ਵਿਚ ਗਦਾ ਫੜੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਦੈਤ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮੇਘਨਾਦਂ ਨਨਾਦੋਚ੍ਚੈਰ੍ਭੀषਯਨ੍ਨਮਰਾਨਪਿ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਂ ਸਮੁਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍
ਮੇਘਨਾਦ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੱਜ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਂਚਜਨਯ ਸ਼ੰਖ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਤਰਸਾ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਖਰਸ੍ਵਰਮ੍ । ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਸ਼ਙ੍ਖਸ੍ਯ ਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਦਾਨਵਾਃ । ਬਭੂਵੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾ ਦੇਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀ ਧੁਨ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਸ਼ੰਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਡਰ ਕੇ ਘਬਰਾ ਗਏ, ਪਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ਼ਰਣਗਮਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਅਸੁਰਾਨ੍ਮਹਿषੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿषਣ੍ਣਮਨਸਸ੍ਤਦਾ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮਾਹਿषਂ ਰੂਪਂ ਬਭੂਵ ਮृਗਰਾਡਸੌ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਹਿਸ਼ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ੇਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਦਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਵਿਸ੍ਤਾਰ੍ਯ ਚ ਮਹਾਸਟਾਮ੍ । ਪਪਾਤ ਸੁਰਸੇਨਾਯਾਂ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਨਖਦਰ੍ਸ਼ਨੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜਣਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਜਟਾ ਫੈਲਾ ਲਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਦੀ ਦਹਿਸ਼ਤ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਿਆ।
ਗਰੁਡਞ੍ਚ ਨਖਾਘਾਤੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਰੁਧਿਰਵਿਪ੍ਲੁਤਮ੍ । ਜਘਾਨ ਚ ਭੁਜੇ ਵਿष੍ਣੁਂ ਨਖਾਘਾਤੇਨ ਕੇਸਰੀ
ਉਸ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਲਹੂ-ਲਹਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜ ਮਾਰੀ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੇਗਵਾਨ੍ । ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਹਰਿਃ ਕਾਮਮਵਾਪਾਸ਼ੁ ਕ੍ਰੁਧਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਹਰੀ ਜੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਯਾਵਦ੍ਧਯਰਿਪੁਂ ਵੇਗਾਚ੍ਚਕ੍ਰੇਣਾਭਿਜਘਾਨ ਤਮ੍ । ਤਾਵਤ੍ਸੋऽਤਿਬਲਃ ਸ਼ृਙ੍ਗੀ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਂ ਨ੍ਯਹਨਦ੍ਧਰਿਮ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਹਰੀ ਨੇ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਉੱਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਿਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਵੱਜ ਮਾਰ ਗਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਵਿषਾਣਾਭ੍ਯਾਂ ਤਾਡਿਤੋਰਸਿ ਵਿਹ੍ਵਲਃ । ਪਲਾਯਨਪਰੋ ਵੇਗਾਜ੍ਜਗਾਮ ਭੁਵਨਂ ਨਿਜਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜਦ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਤਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਭੱਜਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।