ਮਹੇਸ਼ਾਨ੍ਧਕਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ । ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਦਿਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਬਭੂਵ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਮਹੇਸ਼ ਤੇ ਅੰਧਕ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਪੰਜਾਹ ਦਿਨ ਤੱਕ ਚੱਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਬਾष੍ਕਲਯੋਸ੍ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਹਿषਾਸੁਰਰੁਦ੍ਰਯੋਃ । ਯਮਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਯੋਸ੍ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਹਾਹਨੁਧਨੇਸ਼ਯੋਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਬਾਸਕਲ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਯਮ ਤੇ ਤ੍ਰਿਨੇਤਰ, ਮਹਾਹਨੁ ਤੇ ਧਨੇਸ਼ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਅਸਿਲੋਮਵਰੁਣਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍ । ਗਰੁਡਂ ਗਦਯਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਜਘਾਨ ਹਰਿਵਾਹਨਮ੍
ਅਸੀ ਤੇ ਲੋਮਵਰੁਣ ਵਿਚਕਾਰ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਇਆ। ਦੈਤ ਨੇ ਹਰਿ ਦੇ ਵਾਹਨ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਮਾਰੀ।
ਸ ਗਦਾਪਾਤਖਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਵਤਿष੍ਠਤ । ਸ਼ੌਰਿਸ੍ਤਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨਾਸ਼ੁ ਹਸ੍ਤੇਨ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍
ਗਦਾ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਦਾ ਸਰੀਰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਹੱਫਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਥਿਰਂ ਚਕਾਰ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵੈਨਤੇਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਸਮਾਕृष੍ਯ ਧਨੁਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਮੁਮੋਚ ਵਿਸ਼ਿਖਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵੈਨਤੇਯ ਨੂੰ ਫਿਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਅਨ੍ਧਕੋਪਰਿ ਕੋਪੇਨ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਦਾਨਵੋऽਪਿ ਚ ਤਾਨ੍ਵਾਣਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ੍ਵਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ, ਪਰ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਭਿਰ੍ਹਰਿਂ ਕੋਪਾਜ੍ਜਘਾਨ ਚ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ । ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਤਾਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਅੰਧਕ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹਰਿ ਉੱਤੇ ਪੰਜਾਹ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਪਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਹ ਚੋਟੀ ਦੇ ਤੀਰ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਬਚਾ ਲਏ।
ਚਕ੍ਰਂ ਮੁਮੋਚ ਵੇਗੇਨ ਸਹਸ੍ਰਾਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੂਰਾਤ੍ਸ੍ਵਚਕ੍ਰੇਣ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਨਨਾਦ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇਵਾਨ੍ਸਮ੍ਮੋਹਯਨ੍ਨਿਵ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਫਲਂ ਜਾਤਂ ਚਕ੍ਰਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਃ
ਉਹ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ, ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਚੱਕਰ ਅਸਰਹੀਣ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ੋਕਂ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਹਰ੍षੁਰ੍ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਥਾ । ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਤਰਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਞ੍ਛੁਚਾਵृਤਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਜਦਕਿ ਦੈਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹਿਲਚਲ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਗਦਾਂ ਕੌਮੋਦਕੀਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍ । ਤਂ ਜਘਾਨਾਤਿਵੇਗੇਨ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਮਾਯਾਵਿਨਂ ਹਰਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਫੜੀ ਤੇ ਦੈਤ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜ ਮਾਰੀ।
ਸ ਗਦਾਭਿਹਤੋ ਭੂਮੌ ਨਿਪਪਾਤਾਤਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ । ਤਂ ਤਥਾ ਪਤਿਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਯਾਰਿਰਤਿਕੋਪਨਃ
ਗਦਾ ਦੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਆਜਗਾਮ ਰਮਾਨਾਥਂ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਨਤਿਗਰ੍ਜਿਤੈਃ । ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਕ੍ਰੁਧਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਵੱਲ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੱਜਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਵਧਿਆ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਚਾਪਜ੍ਯਾਨਿਨਦਂ ਚੋਗ੍ਰਂ ਚਕਾਰ ਨਨ੍ਦਯਨ੍ਸੁਰਾਨ੍ । ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਭਗਵਾਨ੍ਮਹਿषੋਪਰਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਟਾਂਣ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸੋऽਪਿ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣੌਘੈਸ੍ਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍ਗਗਨੇਰਿਤਾਨ੍ । ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਰਾਜਨ੍ ਪਰਸ੍ਪਰਭਯਾਵਹਮ੍
ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਜਨ, ਐਸਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਗਦਯਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵੋ ਮਸ੍ਤਕੋਪਰਿ । ਸ ਗਦਾਭਿਹਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਸੁਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਗਦੇ ਦੀ ਚੋਟ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਸੈਨ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯ ਸੁਦਾਰੁਣਃ । ਸ ਵਿਹਾਯ ਵ੍ਯਥਾਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦੁਤ੍ਥਿਤਃ ਪੁਨਃ
ਉਸਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ। ਪਰ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਰਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਉੱਠ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਰਿਘਂ ਸ਼ੀਰ੍षੇ ਜਘਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਪਰਿਘੇਣਾਹਤਸ੍ਤੇਨ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਾਪ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਗਦੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਤਮੁਵਾਹਾਸ਼ੁ ਜਗਾਮ ਗਰੁਡੋ ਰਣਾਤ੍ । ਪਰਾਵृਤ੍ਤੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥੇ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਗਰੁੜ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਏ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਉਠਾ ਲਿਆ। ਜਦ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ
ਭਯਂ ਪ੍ਰਾਪੁਃ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਰਣਾਜਿਰੇ । ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸ਼ੂਲਭृਤ੍ਤਦਾ
ਡਰ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੂੰ ਰੋਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ
ਮਹਿषਂ ਤਰਸਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਪ੍ਰਾਹਰਦ੍ਰੋषਸਂਯੁਤਃ । ਸੋऽਪਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਮੁਮੋਚਾਥ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਯੋਰਸਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਮਹਿਸ਼ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਮਹਿਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੁੱਟੀ ਜੋ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾ ਲੱਗੀ।
ਜਗਰ੍ਜ ਸ ਚ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਕਮ੍ । ਸ਼ਙ੍ਕਰੋऽਪਿ ਤਦਾ ਪੀਡਾਂ ਨ ਪ੍ਰਾਪੋਰਸਿ ਤਾਡਿਤਃ
ਉਹ ਮੰਦਾ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਨੂੰ ਚਕਮਾ ਦੇ ਕੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ। ਪਰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਤੇ ਵੀ ਕੋਈ ਦਰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਂ ਜਘਾਨ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਕੋਪਾਦਰੁਣਲੋਚਨਃ । ਸਂਲਗ੍ਨਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਿषੇਣ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਮੰਦੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਮਹਿਸ਼ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ,
ਆਜਗਾਮ ਹਰਿਸ੍ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਪ੍ਰਹਾਰਜਾਮ੍ । ਮਹਿषਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਹਰਿਸ਼ਙ੍ਕਰੌ
ਹਰੀ ਵੀ ਚੋਟ ਕਾਰਨ ਆਈ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਮਹਿਸ਼ ਨੇ ਦੋਹਾਂ, ਹਰੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ, ਇਕਠੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਯੁਦ੍ਧਕਾਮੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਚਕ੍ਰਸ਼ੂਲਧਰੌ ਵਰੌ । ਕੋਪਯੁਕ੍ਤੋ ਬਭੂਵਾਸੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਸਮੁਪਾਗਤੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਿਸ਼ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਜਗਾਮ ਸਮ੍ਮੁਖਸ੍ਤਾਵਤ੍ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਭੁਜਃ । ਮਾਹਿषਂ ਵਪੁਰਾਸ੍ਥਾਯ ਧੁਨ੍ਵਨ੍ਪੁਚ੍ਛਂ ਸਮੁਤ੍ਕਟਮ੍
ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਮਹਿਸ਼ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਕਾਰ ਭੈਰਵਂ ਨਾਦਂ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਨਮਰਾਨਪਿ । ਧੁਨ੍ਵਞ੍ਛृਙ੍ਗੇ ਮਹਾਕਾਯੋ ਦਾਰੁਣੋ ਜਲਦੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਡਰਾਉਣਾ ਗੱਜਾ ਮਾਰਿਆ ਕਿ ਅਮਰ ਲੋਕ ਵੀ ਕੰਬ ਗਏ। ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਸਿੰਗ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰ੍ਵਤਾਜ੍ਛृਙ੍ਗਾਂਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਭृਸ਼ਮੁਤ੍ਕਟਾਨ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੌ ਤੁ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਦਾਨਵਂ ਦੇਵਸਤ੍ਤਮੌ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋਹਾਂ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਪਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਬਹਾਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੋਟੀ ਦੇ, ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਚ ਦਾਨਵੋਪਰਿ ਦਾਰੁਣਾਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਾਣੌ ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਹਰੌ ਹਰਿਃ
ਉਹ ਦੈਤ ਦੋਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਹਰੀ ਤੇ ਹਰਾ ਤੀਰ ਵਰਸਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ,
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਤੁ ਪੁਚ੍ਛੇਨਾਵृਤ੍ਯ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਆਪਤਨ੍ਤਂ ਗਿਰਿਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਸਾਤ੍ਵਤਾਂ ਪਤਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ ਸੁੱਟੀ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਤਵਤਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ