ਤਤ੍ਰਾਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਕਾਜੇਸ਼ਾਃ ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਾਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਹਂਸਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਵृषਾਰੂਢਾਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਕਾਮਾ ਵਰਾਯੁਧਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਸੰਘਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੰਸ, ਗਰੁੜ ਤੇ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸ਼ੌਰਿਸ੍ਤਾਂ ਮੋਹਿਨੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮਥੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ । ਮੁਮੋਚ ਤਤ੍ਤੇਜਸੈਵ ਮਾਯਾ ਸਾ ਵਿਲਯਂ ਗਤਾ
ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਉਹ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਮਾਇਆ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਮਹਿषਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤਕਾਰਿਣਃ । ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਃ ਸਮਾਦਾਯ ਪਰਿਘਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪਰਘ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਮਹਿषਾਖ੍ਯੋ ਮਹਾਵੀਰਃ ਸੇਨਾਨੀਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰਸ੍ਤਥਾ । ਉਗ੍ਰਾਸ੍ਯਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਕਾਮੁਕਾਃ
ਮਹਿਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਵੀਰ, ਸੈਨਾਪਤੀ ਚਿਕਸ਼ੁਰ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਭਾਰੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਉਗਰਾਸਿਆ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਚੜ੍ਹ ਪਏ।
ਅਸਿਲੋਮਾਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਬਾष੍ਕਲੋऽਨ੍ਧਕ ਏਵ ਚ । ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮਾ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੁਃ
ਅਸਿਲੋਮਾ, ਤ੍ਰਿਨੇਤਰ, ਬਾਸਕਲ ਤੇ ਅੰਧਕਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾ ਧृਤਚਾਪਾਸ੍ਤੇ ਰਥਾਰੂਢਾ ਮਦੋਦ੍ਧਤਾਃ । ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਃ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵृਕਾ ਇਵ ਸੁਵਤ੍ਸਕਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਮੱਦੇ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਘੇਰ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਭੇੜੀਏ ਨੰਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦਾਨਵਾ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਾਃ । ਸੁਰਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਜਿਘਾਂਸਵਃ
ਫਿਰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਨ੍ਧਕੋ ਹਰਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਞ੍ਚਬਾਣਾਞ੍ਛਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍ । ਮੁਮੋਚ ਵਿषਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧਾਨ੍ਕਰ੍ਣਾਕृष੍ਟਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਨ੍
ਅੰਧਕ ਨੇ ਹਰਿ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਪੰਜ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਜ਼ਹਿਰ ਲੱਗੇ, ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚੇ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪ੍ਯਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਵਿਸ਼ਿਖਾਨਾਸ਼ੁਗੈਸ੍ਤਦਾ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਾਨ੍ਪੁਨਃ ਪਞ੍ਚ ਮੁਮੋਚ ਰਿਪੁਨਾਸ਼ਨਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪੰਜ ਹੋਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਯੋਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਭੂਵ ਹਰਿਦੈਤ੍ਯਯੋਃ । ਬਾਣਾਸਿਚਕ੍ਰਮੁਸਲੈਰ੍ਗਦਾਸ਼ਕ੍ਤਿਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ
ਹਰਿ ਤੇ ਦੈਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਮੁਸਲ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਵਰਤੇ ਗਏ।
ਮਹੇਸ਼ਾਨ੍ਧਕਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ । ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਦਿਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਬਭੂਵ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਮਹੇਸ਼ ਤੇ ਅੰਧਕ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਪੰਜਾਹ ਦਿਨ ਤੱਕ ਚੱਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਬਾष੍ਕਲਯੋਸ੍ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਹਿषਾਸੁਰਰੁਦ੍ਰਯੋਃ । ਯਮਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਯੋਸ੍ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਹਾਹਨੁਧਨੇਸ਼ਯੋਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਬਾਸਕਲ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਯਮ ਤੇ ਤ੍ਰਿਨੇਤਰ, ਮਹਾਹਨੁ ਤੇ ਧਨੇਸ਼ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਅਸਿਲੋਮਵਰੁਣਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍ । ਗਰੁਡਂ ਗਦਯਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਜਘਾਨ ਹਰਿਵਾਹਨਮ੍
ਅਸੀ ਤੇ ਲੋਮਵਰੁਣ ਵਿਚਕਾਰ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਇਆ। ਦੈਤ ਨੇ ਹਰਿ ਦੇ ਵਾਹਨ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਮਾਰੀ।
ਸ ਗਦਾਪਾਤਖਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਵਤਿष੍ਠਤ । ਸ਼ੌਰਿਸ੍ਤਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨਾਸ਼ੁ ਹਸ੍ਤੇਨ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍
ਗਦਾ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਦਾ ਸਰੀਰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਹੱਫਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਥਿਰਂ ਚਕਾਰ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵੈਨਤੇਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਸਮਾਕृष੍ਯ ਧਨੁਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਮੁਮੋਚ ਵਿਸ਼ਿਖਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵੈਨਤੇਯ ਨੂੰ ਫਿਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਅਨ੍ਧਕੋਪਰਿ ਕੋਪੇਨ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਦਾਨਵੋऽਪਿ ਚ ਤਾਨ੍ਵਾਣਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ੍ਵਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ, ਪਰ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਭਿਰ੍ਹਰਿਂ ਕੋਪਾਜ੍ਜਘਾਨ ਚ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ । ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਤਾਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਅੰਧਕ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹਰਿ ਉੱਤੇ ਪੰਜਾਹ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਪਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਹ ਚੋਟੀ ਦੇ ਤੀਰ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਬਚਾ ਲਏ।
ਚਕ੍ਰਂ ਮੁਮੋਚ ਵੇਗੇਨ ਸਹਸ੍ਰਾਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੂਰਾਤ੍ਸ੍ਵਚਕ੍ਰੇਣ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਨਨਾਦ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇਵਾਨ੍ਸਮ੍ਮੋਹਯਨ੍ਨਿਵ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਫਲਂ ਜਾਤਂ ਚਕ੍ਰਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਃ
ਉਹ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ, ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਚੱਕਰ ਅਸਰਹੀਣ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ੋਕਂ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਹਰ੍षੁਰ੍ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਥਾ । ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਤਰਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਞ੍ਛੁਚਾਵृਤਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਜਦਕਿ ਦੈਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹਿਲਚਲ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਗਦਾਂ ਕੌਮੋਦਕੀਂ ਧृਤ੍ਵਾ ਦਾਨਵਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍ । ਤਂ ਜਘਾਨਾਤਿਵੇਗੇਨ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਮਾਯਾਵਿਨਂ ਹਰਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਕੌਮੋਦਕੀ ਗਦਾ ਫੜੀ ਤੇ ਦੈਤ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਮਾਇਆ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜ ਮਾਰੀ।
ਸ ਗਦਾਭਿਹਤੋ ਭੂਮੌ ਨਿਪਪਾਤਾਤਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ । ਤਂ ਤਥਾ ਪਤਿਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਯਾਰਿਰਤਿਕੋਪਨਃ
ਗਦਾ ਦੀ ਚੋਟ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਆਜਗਾਮ ਰਮਾਨਾਥਂ ਤ੍ਰਾਸਯਨ੍ਨਤਿਗਰ੍ਜਿਤੈਃ । ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਕ੍ਰੁਧਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਰਾਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਵੱਲ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਗੱਜਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਵਧਿਆ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਚਾਪਜ੍ਯਾਨਿਨਦਂ ਚੋਗ੍ਰਂ ਚਕਾਰ ਨਨ੍ਦਯਨ੍ਸੁਰਾਨ੍ । ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਭਗਵਾਨ੍ਮਹਿषੋਪਰਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਟਾਂਣ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸੋऽਪਿ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਬਾਣੌਘੈਸ੍ਤਾਞ੍ਛਰਾਨ੍ਗਗਨੇਰਿਤਾਨ੍ । ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਰਾਜਨ੍ ਪਰਸ੍ਪਰਭਯਾਵਹਮ੍
ਉਹ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਾਰਿਸ਼ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਜਨ, ਐਸਾ ਜੰਗ ਹੋਇਆ ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਗਦਯਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵੋ ਮਸ੍ਤਕੋਪਰਿ । ਸ ਗਦਾਭਿਹਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਪਾਤੋਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਸੁਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਗਦੇ ਦੀ ਚੋਟ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਤ੍ਸੈਨ੍ਯੇ ਤਸ੍ਯ ਸੁਦਾਰੁਣਃ । ਸ ਵਿਹਾਯ ਵ੍ਯਥਾਂ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦੁਤ੍ਥਿਤਃ ਪੁਨਃ
ਉਸਦੀ ਫੌਜ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹਾਹਾਕਾਰ ਮਚ ਗਿਆ। ਪਰ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦਰਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਉੱਠ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਰਿਘਂ ਸ਼ੀਰ੍षੇ ਜਘਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਪਰਿਘੇਣਾਹਤਸ੍ਤੇਨ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਾਪ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਗਦੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਂ ਤਮੁਵਾਹਾਸ਼ੁ ਜਗਾਮ ਗਰੁਡੋ ਰਣਾਤ੍ । ਪਰਾਵृਤ੍ਤੇ ਜਗਨ੍ਨਾਥੇ ਦੇਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਗਰੁੜ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋਏ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਉਠਾ ਲਿਆ। ਜਦ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤੇ
ਭਯਂ ਪ੍ਰਾਪੁਃ ਸੁਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਰਣਾਜਿਰੇ । ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾਨ੍ਸੁਰਾਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਸ਼ੂਲਭृਤ੍ਤਦਾ
ਡਰ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਦੇਵਤੇਆਂ ਨੂੰ ਰੋਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਧਾਰੀ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ