ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਨ੍ਮ੍ਯਹਂ ਗਦਯਾ ਕਿਲ । ਸਰ੍ਵੇ ਬਲਿਭੁਜਃ ਕਾਮਂ ਬਲਹੀਨਾਃ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਖੜੇ ਰਹੋ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਚਾਹੁਣ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੇਬਸ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸੌ ਗਜਾਰੂਢਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਃ । ਜਘਾਨ ਗਦਯਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਬਾਹੁਮੂਲੇ ਮਹਾਭੁਜਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੱਦੇ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਬਾਂਹ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੋऽਪਿ ਵਜ੍ਰੇਣ ਘੋਰੇਣ ਚਿਚ੍ਛੇਦਾਸ਼ੁ ਗਦਾਞ੍ਚ ਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਜਗਾਮ ਮਹਿषਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਗਦਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਮਹਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਹਯਾਰਿਰਪਿ ਕੋਪੇਨ ਖਡ੍ਗਮਾਦਾਯ ਸੁਪ੍ਰਭਮ੍ । ਯਯਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਨ੍ਨਿਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਘੋੜੇ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਾਰਨ ਲਈ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਚ ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਾਵਹਮ੍ । ਆਯੁਧੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੁਨਿਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਇਆ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਿਆ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁਨੀ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਾਯਾਂ ਮੋਹਕਰੀਂ ਕਿਲ । ਸ਼ਾਮ੍ਬਰੀਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਘ੍ਨੀਂ ਮੁਨੀਨਾਮਪਿ ਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੈਤ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇੱਕ ਐਸਾ ਜਾਦੂ ਕੀਤਾ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ਾਂਬਰੀ ਮਾਇਆ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੁਲਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਕੋਟਿਸ਼ੋ ਮਹਿषਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਦ੍ਰੂਪਾਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ । ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਾਯੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਦੇਵਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਉੱਥੇ ਲੱਖਾਂ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਰੂਪ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਦਿੱਸ ਪਏ।
ਮਘਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਦੈਤ੍ਯਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍ । ਬਭੂਵਾਤਿਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨੋ ਮਾਯਾਂ ਮੋਹਕਰੀਂ ਕਿਲ
ਮਘਵਾਨ ਨੇ, ਦੈਤ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਮਾਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਭੁਲਾਵੇ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਡਰ ਗਿਆ।
ਵਰੁਣੋऽਪਿ ਸੁਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਤਥੈਵ ਧਨਨਾਯਕਃ । ਯਮੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸ਼ੀਤਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ਭਯਾਤੁਰਃ
ਵਰੁਣ ਵੀ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਿਆ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਯਮ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਨਣੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ।
ਪਲਾਯਨਪਰਾ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਰ੍ਮੋਹਿਤਾਃ ਸੁਰਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣਮਹੇਸ਼ਾਨਾਂ ਸ੍ਮਰਣਂ ਚਕ੍ਰੁਰੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਤ੍ਰਾਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ਚ ਕਾਜੇਸ਼ਾਃ ਸ੍ਮृਤਮਾਤ੍ਰਾਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਹਂਸਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਵृषਾਰੂਢਾਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਕਾਮਾ ਵਰਾਯੁਧਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਸੰਘਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹੰਸ, ਗਰੁੜ ਤੇ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਸ਼ੌਰਿਸ੍ਤਾਂ ਮੋਹਿਨੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮਥੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ । ਮੁਮੋਚ ਤਤ੍ਤੇਜਸੈਵ ਮਾਯਾ ਸਾ ਵਿਲਯਂ ਗਤਾ
ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਉਹ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਮਾਇਆ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ।
ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਨ੍ਮਹਿषਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸृष੍ਟਿਸ੍ਥਿਤ੍ਯਨ੍ਤਕਾਰਿਣਃ । ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਃ ਸਮਾਦਾਯ ਪਰਿਘਂ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪਰਘ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਮਹਿषਾਖ੍ਯੋ ਮਹਾਵੀਰਃ ਸੇਨਾਨੀਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰਸ੍ਤਥਾ । ਉਗ੍ਰਾਸ੍ਯਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਵੀਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧਕਾਮੁਕਾਃ
ਮਹਿਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਵੀਰ, ਸੈਨਾਪਤੀ ਚਿਕਸ਼ੁਰ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਭਾਰੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਉਗਰਾਸਿਆ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਚੜ੍ਹ ਪਏ।
ਅਸਿਲੋਮਾਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਬਾष੍ਕਲੋऽਨ੍ਧਕ ਏਵ ਚ । ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮਾ ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੁਃ
ਅਸਿਲੋਮਾ, ਤ੍ਰਿਨੇਤਰ, ਬਾਸਕਲ ਤੇ ਅੰਧਕਾ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਾ ਧृਤਚਾਪਾਸ੍ਤੇ ਰਥਾਰੂਢਾ ਮਦੋਦ੍ਧਤਾਃ । ਪਰਿਵਵ੍ਰੁਃ ਸੁਰਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵृਕਾ ਇਵ ਸੁਵਤ੍ਸਕਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜ ਕੇ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਮੱਦੇ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੰਝ ਘੇਰ ਲਿਆ ਜਿਵੇਂ ਭੇੜੀਏ ਨੰਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦਾਨਵਾ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਾਃ । ਸੁਰਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਜਿਘਾਂਸਵਃ
ਫਿਰ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀ। ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਨ੍ਧਕੋ ਹਰਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਞ੍ਚਬਾਣਾਞ੍ਛਿਲਾਸ਼ਿਤਾਨ੍ । ਮੁਮੋਚ ਵਿषਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧਾਨ੍ਕਰ੍ਣਾਕृष੍ਟਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਨ੍
ਅੰਧਕ ਨੇ ਹਰਿ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਕੇ ਪੰਜ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਜ਼ਹਿਰ ਲੱਗੇ, ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚੇ ਤੇ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪ੍ਯਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਵਿਸ਼ਿਖਾਨਾਸ਼ੁਗੈਸ੍ਤਦਾ । ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਤਾਨ੍ਪੁਨਃ ਪਞ੍ਚ ਮੁਮੋਚ ਰਿਪੁਨਾਸ਼ਨਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪੰਜ ਹੋਰ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤਯੋਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਬਭੂਵ ਹਰਿਦੈਤ੍ਯਯੋਃ । ਬਾਣਾਸਿਚਕ੍ਰਮੁਸਲੈਰ੍ਗਦਾਸ਼ਕ੍ਤਿਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ
ਹਰਿ ਤੇ ਦੈਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਮੁਸਲ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਵਰਤੇ ਗਏ।
ਮਹੇਸ਼ਾਨ੍ਧਕਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਤੁਮੁਲਂ ਲੋਮਹਰ੍षਣਮ੍ । ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਦਿਨਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਬਭੂਵ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਮਹੇਸ਼ ਤੇ ਅੰਧਕ ਵਿਚਕਾਰ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਖੜੇ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜੰਗ ਪੰਜਾਹ ਦਿਨ ਤੱਕ ਚੱਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਬਾष੍ਕਲਯੋਸ੍ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਹਿषਾਸੁਰਰੁਦ੍ਰਯੋਃ । ਯਮਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਯੋਸ੍ਤਦ੍ਵਨ੍ਮਹਾਹਨੁਧਨੇਸ਼ਯੋਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਬਾਸਕਲ, ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਯਮ ਤੇ ਤ੍ਰਿਨੇਤਰ, ਮਹਾਹਨੁ ਤੇ ਧਨੇਸ਼ ਵਿਚਕਾਰ ਵੀ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਅਸਿਲੋਮਵਰੁਣਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਪਰਮਦਾਰੁਣਮ੍ । ਗਰੁਡਂ ਗਦਯਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਜਘਾਨ ਹਰਿਵਾਹਨਮ੍
ਅਸੀ ਤੇ ਲੋਮਵਰੁਣ ਵਿਚਕਾਰ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਇਆ। ਦੈਤ ਨੇ ਹਰਿ ਦੇ ਵਾਹਨ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜ ਮਾਰੀ।
ਸ ਗਦਾਪਾਤਖਿਨ੍ਨਾਙ੍ਗੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਵਤਿष੍ਠਤ । ਸ਼ੌਰਿਸ੍ਤਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨਾਸ਼ੁ ਹਸ੍ਤੇਨ ਪਰਿਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਨ੍
ਗਦਾ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਦਾ ਸਰੀਰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਹੱਫਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਥਿਰਂ ਚਕਾਰ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵੈਨਤੇਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਸਮਾਕृष੍ਯ ਧਨੁਃ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਮੁਮੋਚ ਵਿਸ਼ਿਖਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵੈਨਤੇਯ ਨੂੰ ਫਿਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਆਪਣਾ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਅਨ੍ਧਕੋਪਰਿ ਕੋਪੇਨ ਹਨ੍ਤੁਕਾਮੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਦਾਨਵੋऽਪਿ ਚ ਤਾਨ੍ਵਾਣਾਂਸ਼੍ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਸ੍ਵਸ਼ਰੈਃ ਸ਼ਿਤੈਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੰਧਕ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਏ, ਪਰ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਭਿਰ੍ਹਰਿਂ ਕੋਪਾਜ੍ਜਘਾਨ ਚ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ । ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਤਾਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਅੰਧਕ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹਰਿ ਉੱਤੇ ਪੰਜਾਹ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਪਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਹ ਚੋਟੀ ਦੇ ਤੀਰ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਬਚਾ ਲਏ।
ਚਕ੍ਰਂ ਮੁਮੋਚ ਵੇਗੇਨ ਸਹਸ੍ਰਾਰਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਦੂਰਾਤ੍ਸ੍ਵਚਕ੍ਰੇਣ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਚੱਕਰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਸੁੱਟ ਕੇ ਦੂਰੋਂ ਹੀ ਸੁਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਨਨਾਦ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇਵਾਨ੍ਸਮ੍ਮੋਹਯਨ੍ਨਿਵ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਫਲਂ ਜਾਤਂ ਚਕ੍ਰਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਿਣਃ
ਉਹ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੱਜਿਆ, ਰਾਜਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਧਨੁਸ਼ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਚੱਕਰ ਅਸਰਹੀਣ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ਼ੋਕਂ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਜਹਰ੍षੁਰ੍ਦਾਨਵਾਸ੍ਤਥਾ । ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਤਰਸਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਾਞ੍ਛੁਚਾਵृਤਾਨ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਜਦਕਿ ਦੈਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹਿਲਚਲ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।