ਤਥੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਚ ਤਾਨ੍ਬਾਣਾਂਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਜਘਾਨ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਾਸ਼ੀਵਿषਸਮਪ੍ਰਭੈਃ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤੁ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਾਪਨਿਃਸृਤੈਃ । ਗਦਯਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਗਜਂ ਤਸ੍ਯ ਕਰੋਪਰਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਤੀਰ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹਾਥ ਉੱਤੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸ੍ਵਕਰੇ ਨਿਹਤੋ ਨਾਗਸ਼੍ਚਕਾਰਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਮੁਹੁਃ । ਪਰਿਵृਤ੍ਯ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਂ ਭਯਾਤੁਰਮ੍
ਹਾਥੀ, ਜਦ ਆਪਣੇ ਸੂੰਡ 'ਤੇ ਚੋਟ ਲੱਗੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਦਰਦ ਨਾਲ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਮੁੜ ਕੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਾਨਵਸ੍ਤੁ ਗਜਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਗਤਂ ਰਣਾਤ੍ । ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਰਥੇ ਰਮ੍ਯੇ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸੁਰਾਨ੍ ਰਣੇ
ਪਰ ਦੈਤ ਨੇ ਜਦ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁੜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ 'ਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧ ਗਿਆ।
ਤੁਰਾषਾਡਪਿ ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਥਸ੍ਥਂ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍ । ਅਹਨਦ੍ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਾਸ਼ੀਵਿषਸਮਪ੍ਰਭੈਃ
ਤੁਰਾਸ਼ਦ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਫੇਰ ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੋऽਪਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਕਾਰੋਗ੍ਰਾਂ ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਯੈषਿਣੋਃ
ਉਹ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਬਲਿਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੋਪੇਨਾਕੁਲਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਜਯਨ੍ਤਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਯੁਧੇ ਤੇਨ ਸਂਯੁਤਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜਦ ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰੀਆਂ ਉਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖ ਸਕਿਆ, ਜਯੰਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਜਯਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤਂ ਜਘਾਨ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ । ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਪ੍ਰਬਲਾਕृष੍ਟੈਰਸੁਰਂ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਮ੍
ਜਯੰਤ ਨੇ ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਸਤ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਬਾਣਾਭਿਹਤਸ੍ਤਾਵਨ੍ਨਿਪਪਾਤ ਰਥੋਪਰਿ । ਅਤਿਵਾਹ੍ਯ ਰਥਂ ਸੂਤੋ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਰਣਾਜਿਰਾਤ੍
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਰਥਵਾਨ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਚਲਾਇਆ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯੇऽਥ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੇ । ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦੁਨ੍ਦੁਭੀਨਾਂ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਬਿਡਾਲ ਨਾਂ ਦਾ ਦੈਤ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਗਿਆ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜਿੱਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸੁਰਾਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍ । ਜਗੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਤਯੋ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਚੁਕੋਪ ਮਹਿषਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸੁਰੈਃ ਕृਤਮ੍ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਾਮ੍ਰਂ ਪਰਮਦਾਪਹਮ੍
ਜਦ ਮਹੀਸ਼ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈ ਜਿੱਤ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਾਮਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਮ੍ਰਸ੍ਤੁ ਬਹੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਰਣਾਜਿਰੇ । ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਤਡਿਤ੍ਵਾਨਿਵ ਸਾਗਰੇ
ਤਾਮਰ ਨੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵਰੁਣਃ ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤਸ੍ਤਦਾ । ਯਮਸ਼੍ਚ ਮਹਿषਾਰੂਢੋ ਦਣ੍ਡਮਾਦਾਯ ਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫੰਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜਲਦੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਤੇ ਯਮ, ਮਹੀਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਲਾਠੀ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ ਘੋਰਂ ਦੇਵਦਾਨਵਯੋਰ੍ਮਿਥਃ । ਬਾਣੈਃ ਖਡ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਮੁਸਲੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਸ਼੍ਚ ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾਂ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਵਰਤੀ ਗਈਆਂ।
ਦਣ੍ਡੇਨ ਨਿਹਤਸ੍ਤਾਮ੍ਰੋ ਯਮਹਸ੍ਤੋਦ੍ਯਤੇਨ ਚ । ਨ ਚਚਾਲ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਙ੍ਗਣਤਸ੍ਤਦਾ
ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਦੰਡ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤਾਮਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤਾਮਰ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਚਾਪਮਾਕृष੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੀਵ੍ਰਾਞ੍ਛਿਲੀਮੁਖਾਨ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦੀਨਹਨਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਾਮ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਤਾਮਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਤੇ ਉਸ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਰੰਤ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤੇऽਪਿ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ । ਨਿਜਘ੍ਨੁਰ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚੁਕੁਸ਼ੁਃ
ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ 'ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ' ਚੀਕਦੇ ਰਹੇ।
ਨਿਹਤਸ੍ਤੈਃ ਸੁਰੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਾਪ ਰਣਾਙ੍ਗਣੇ । ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੇ ਭਯਾਤੁਰੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਉਹ ਦੈਤ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ 'ਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਪੈ ਗਿਆ। ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਹੜ੍ਹ-ਪੁਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ।
ਮਹਿषਾਸੁਰਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਦੇਵੈਃ ਸਹ ਯੁਦ੍ਧਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਾਮ੍ਰੇऽਥ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਮਹਿषਃ ਕ੍ਰੋਧਸਂਯੁਤਃ । ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਗਦਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀਂ ਦੇਵਾਨੁਪਜਗਾਮ ਹ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤ ਬੇਹੋਸ਼ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਹਿਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਹਨ੍ਮ੍ਯਹਂ ਗਦਯਾ ਕਿਲ । ਸਰ੍ਵੇ ਬਲਿਭੁਜਃ ਕਾਮਂ ਬਲਹੀਨਾਃ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਅੱਜ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਖੜੇ ਰਹੋ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਚਾਹੁਣ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੇਬਸ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸੌ ਗਜਾਰੂਢਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਃ । ਜਘਾਨ ਗਦਯਾ ਤੂਰ੍ਣਂ ਬਾਹੁਮੂਲੇ ਮਹਾਭੁਜਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੱਦੇ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਬਾਂਹ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੋऽਪਿ ਵਜ੍ਰੇਣ ਘੋਰੇਣ ਚਿਚ੍ਛੇਦਾਸ਼ੁ ਗਦਾਞ੍ਚ ਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਹਰ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਜਗਾਮ ਮਹਿषਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਸ ਗਦਾ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਮਹਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਹਯਾਰਿਰਪਿ ਕੋਪੇਨ ਖਡ੍ਗਮਾਦਾਯ ਸੁਪ੍ਰਭਮ੍ । ਯਯਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਨ੍ਨਿਵਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
ਘੋੜੇ-ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਾਰਨ ਲਈ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਚ ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਭਯਾਵਹਮ੍ । ਆਯੁਧੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੁਨਿਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਐਸਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਇਆ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਗਿਆ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਹੋਈ, ਜਿਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮੁਨੀ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਾਯਾਂ ਮੋਹਕਰੀਂ ਕਿਲ । ਸ਼ਾਮ੍ਬਰੀਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਘ੍ਨੀਂ ਮੁਨੀਨਾਮਪਿ ਮੋਹਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੈਤ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇੱਕ ਐਸਾ ਜਾਦੂ ਕੀਤਾ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸ਼ਾਂਬਰੀ ਮਾਇਆ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭੁਲਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਕੋਟਿਸ਼ੋ ਮਹਿषਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਦ੍ਰੂਪਾਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਕ੍ਰਮਾਃ । ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਾਯੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਦੇਵਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਉੱਥੇ ਲੱਖਾਂ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਰੂਪ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਦਿੱਸ ਪਏ।
ਮਘਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਂ ਦੈਤ੍ਯਨਿਰ੍ਮਿਤਾਮ੍ । ਬਭੂਵਾਤਿਭਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨੋ ਮਾਯਾਂ ਮੋਹਕਰੀਂ ਕਿਲ
ਮਘਵਾਨ ਨੇ, ਦੈਤ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਮਾਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਭੁਲਾਵੇ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਡਰ ਗਿਆ।
ਵਰੁਣੋऽਪਿ ਸੁਸਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਤਥੈਵ ਧਨਨਾਯਕਃ । ਯਮੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸ਼ੀਤਰਸ਼੍ਮਿਰ੍ਭਯਾਤੁਰਃ
ਵਰੁਣ ਵੀ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਿਆ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਯਮ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਨਣੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਡਰ ਵਿਚ ਫਸ ਗਏ।
ਪਲਾਯਨਪਰਾ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਰ੍ਮੋਹਿਤਾਃ ਸੁਰਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣਮਹੇਸ਼ਾਨਾਂ ਸ੍ਮਰਣਂ ਚਕ੍ਰੁਰੁਦ੍ਯਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਯਾਦ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।