ਬਾਣੈਃ ਖਡ੍ਗੈਸ੍ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਸੈਰ੍ਮੁਸਲੈਸ਼੍ਚ ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ । ਗਦਾਭਿਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ ਸ਼ੂਲੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰੈਃ
ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ, ਕੁਹਾਡਿਆਂ, ਮੁਗਦਰਾਂ, ਪੱਟਿਆਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ, ਚੱਕਰਾਂ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੇ ਤੋਮਰਾਂ ਨਾਲ,
ਮੁਦ੍ਗਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਹਲੈਸ਼੍ਚੈਵਾਤਿਦਾਰੁਣੈਃ । ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨਿਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਮੁਗਦਰ, ਭਿੰਡੀਪਾਲ, ਡਰਾਉਣੇ ਹਲ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸੇਨਾਨੀਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਜਾਰੂਢੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਮਘਵਨ੍ਤਂ ਪਞ੍ਚਭਿਸ੍ਤੈਃ ਸਾਯਕੈਃ ਸਮਤਾਡਯਤ੍
ਉਸ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਚਿਕਸ਼ੁਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤੁਰਾषਾਡਪਿ ਤਾਂਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣੈਰ੍ਬਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਹृਦਯੇ ਚਾਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਤਂ ਕृਤੀ
ਪਰ ਤੁਰਾਸ਼ਾਢ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਕੇ, ਅਰਧਚੰਦਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਘਾ ਲਾਇਆ।
ਬਾਣਾਹਤਸ੍ਤੁ ਸੇਨਾਨੀਃ ਪ੍ਰਾਪ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਗਜੋਪਰਿ । ਕਰਿਣਂ ਵਜ੍ਰਘਾਤੇਨ ਸ ਜਘਾਨ ਕਰੇ ਤਤਃ
ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਉਹ ਸੈਨਾਪਤੀ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤਦ੍ਵਜ੍ਰਾਭਿਹਤੋ ਨਾਗੋ ਭਗ੍ਨਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਜਗਾਮ ਹ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍ ਕੁਦ੍ਧੋ ਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਡਿੱਗ ਕੇ ਫੌਜ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬਿਡਾਲ ਨਾਂ ਦੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ:
ਗਚ੍ਛ ਵੀਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਜਹੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਮ੍ । ਵਰੁਣਾਦੀਨ੍ਪਰਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾऽऽਗਚ੍ਛ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
'ਜਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀਰ, ਮੱਦੇ ਚੜ੍ਹੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਵਰੁਣ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਆਰੁਹ੍ਯ ਵਾਰਣਂ ਮਤ੍ਤਂ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਿਡਾਲ ਨਾਂ ਦਾ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਦੈਤ, ਮੱਦੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਵਾਸਵਸ੍ਤਂ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਜਘਾਨ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼ੌਰਾਸ਼ੀਵਿषਸਮਪ੍ਰਭੈਃ
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਤੁ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਾਪਨਿਃਸृਤੈਃ । ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਭਿਰ੍ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਵਾਸਵਞ੍ਚ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ
ਪਰ ਉਹ, ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਕੇ, ਪੰਜਾਹ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵੱਜਿਆ।
ਤਥੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਚ ਤਾਨ੍ਬਾਣਾਂਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਜਘਾਨ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਾਸ਼ੀਵਿषਸਮਪ੍ਰਭੈਃ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤੁ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਾਪਨਿਃਸृਤੈਃ । ਗਦਯਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਗਜਂ ਤਸ੍ਯ ਕਰੋਪਰਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਤੀਰ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹਾਥ ਉੱਤੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸ੍ਵਕਰੇ ਨਿਹਤੋ ਨਾਗਸ਼੍ਚਕਾਰਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਮੁਹੁਃ । ਪਰਿਵृਤ੍ਯ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਂ ਭਯਾਤੁਰਮ੍
ਹਾਥੀ, ਜਦ ਆਪਣੇ ਸੂੰਡ 'ਤੇ ਚੋਟ ਲੱਗੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਦਰਦ ਨਾਲ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਮੁੜ ਕੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਾਨਵਸ੍ਤੁ ਗਜਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਗਤਂ ਰਣਾਤ੍ । ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਰਥੇ ਰਮ੍ਯੇ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸੁਰਾਨ੍ ਰਣੇ
ਪਰ ਦੈਤ ਨੇ ਜਦ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁੜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ 'ਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧ ਗਿਆ।
ਤੁਰਾषਾਡਪਿ ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਥਸ੍ਥਂ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍ । ਅਹਨਦ੍ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਾਸ਼ੀਵਿषਸਮਪ੍ਰਭੈਃ
ਤੁਰਾਸ਼ਦ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਫੇਰ ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੋऽਪਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਕਾਰੋਗ੍ਰਾਂ ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਯੈषਿਣੋਃ
ਉਹ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਬਲਿਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੋਪੇਨਾਕੁਲਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਜਯਨ੍ਤਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਯੁਧੇ ਤੇਨ ਸਂਯੁਤਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜਦ ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰੀਆਂ ਉਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖ ਸਕਿਆ, ਜਯੰਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਜਯਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤਂ ਜਘਾਨ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ । ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਪ੍ਰਬਲਾਕृष੍ਟੈਰਸੁਰਂ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਮ੍
ਜਯੰਤ ਨੇ ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਸਤ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਬਾਣਾਭਿਹਤਸ੍ਤਾਵਨ੍ਨਿਪਪਾਤ ਰਥੋਪਰਿ । ਅਤਿਵਾਹ੍ਯ ਰਥਂ ਸੂਤੋ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਰਣਾਜਿਰਾਤ੍
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਰਥਵਾਨ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਚਲਾਇਆ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯੇऽਥ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੇ । ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦੁਨ੍ਦੁਭੀਨਾਂ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਬਿਡਾਲ ਨਾਂ ਦਾ ਦੈਤ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਗਿਆ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜਿੱਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸੁਰਾਃ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍ । ਜਗੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਪਤਯੋ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ; ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।
ਚੁਕੋਪ ਮਹਿषਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦਂ ਸੁਰੈਃ ਕृਤਮ੍ । ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਤਤ੍ਰੈਵ ਤਾਮ੍ਰਂ ਪਰਮਦਾਪਹਮ੍
ਜਦ ਮਹੀਸ਼ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈ ਜਿੱਤ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤਾਮਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਮ੍ਰਸ੍ਤੁ ਬਹੁਭਿਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਰਣਾਜਿਰੇ । ਸ਼ਰਵृष੍ਟਿਂ ਚਕਾਰਾਸ਼ੁ ਤਡਿਤ੍ਵਾਨਿਵ ਸਾਗਰੇ
ਤਾਮਰ ਨੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਵਰੁਣਃ ਪਾਸ਼ਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤਸ੍ਤਦਾ । ਯਮਸ਼੍ਚ ਮਹਿषਾਰੂਢੋ ਦਣ੍ਡਮਾਦਾਯ ਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫੰਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਜਲਦੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਤੇ ਯਮ, ਮਹੀਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਲਾਠੀ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ ਘੋਰਂ ਦੇਵਦਾਨਵਯੋਰ੍ਮਿਥਃ । ਬਾਣੈਃ ਖਡ੍ਗੈਸ਼੍ਚ ਮੁਸਲੈਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਸ਼੍ਚ ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ
ਉਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾਂ, ਭਾਲੇ ਤੇ ਕੁਹਾੜੀਆਂ ਵਰਤੀ ਗਈਆਂ।
ਦਣ੍ਡੇਨ ਨਿਹਤਸ੍ਤਾਮ੍ਰੋ ਯਮਹਸ੍ਤੋਦ੍ਯਤੇਨ ਚ । ਨ ਚਚਾਲ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਙ੍ਗਣਤਸ੍ਤਦਾ
ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਦੰਡ ਚੁੱਕ ਕੇ ਤਾਮਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤਾਮਰ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਹਿਲਿਆ ਨਹੀਂ।
ਚਾਪਮਾਕृष੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੀਵ੍ਰਾਞ੍ਛਿਲੀਮੁਖਾਨ੍। ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦੀਨਹਨਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਤਾਮ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਤਾਮਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ ਤੇ ਉਸ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕਾਂ ਉੱਤੇ ਤੁਰੰਤ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤੇऽਪਿ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਰੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਲਾਸ਼ਿਤੈਃ । ਨਿਜਘ੍ਨੁਰ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਸ੍ਤਿष੍ਠ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚੁਕੁਸ਼ੁਃ
ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਤੀਰਾਂ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਤੇ 'ਰੁਕੋ, ਰੁਕੋ' ਚੀਕਦੇ ਰਹੇ।
ਨਿਹਤਸ੍ਤੈਃ ਸੁਰੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਮਾਪ ਰਣਾਙ੍ਗਣੇ । ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦ੍ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੇ ਭਯਾਤੁਰੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਉਹ ਦੈਤ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ 'ਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਪੈ ਗਿਆ। ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਹੜ੍ਹ-ਪੁਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ।
ਮਹਿषਾਸੁਰਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਦੇਵੈਃ ਸਹ ਯੁਦ੍ਧਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਾਮ੍ਰੇऽਥ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਮਹਿषਃ ਕ੍ਰੋਧਸਂਯੁਤਃ । ਸਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਗਦਾਂ ਗੁਰ੍ਵੀਂ ਦੇਵਾਨੁਪਜਗਾਮ ਹ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤ ਬੇਹੋਸ਼ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਹਿਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।