ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰਗਣੈਃ ਸਹ । ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਾਧਾਯ ਦੇਸ਼ਂ ਕਾਲਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਲਾਹ ਕਰ ਕੇ, ਥਾਂ ਤੇ ਸਮਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਜੰਗ ਕਰਣਗੇ।
ਬਲਾਬਲਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਵਿਵੇਕਮਪਹਾਯ ਚ । ਸਾਹਸਂ ਤੁ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਨਰਃ ਪਤਨਮृਚ੍ਛਤਿ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਬੇਸਮਝੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕੈਲਾਸਂ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਹ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਲੋਕਪਾਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਕੈਲਾਸ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਰ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਚਾਤ੍ਮਨਃ । ਮਹਿषਾਤ੍ਤਦ੍ਭਯਂ ਚੋਗ੍ਰਂ ਵਰਦਾਨਮਦੋਦ੍ਧਤਾਤ੍
ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ—ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਡਰ ਦੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਿਲੇ ਵਰ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਸੀ।
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਭਯਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਵਾਨੁਵਾਚ ਹ । ਕਰਿष੍ਯਾਮੋ ਵਯਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍
ਉਹ ਡਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗੇ, ਤੇ ਉਸ ਅਜਿੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੇ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਹਰੀਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਵਾਨਿ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਾਹਨਾਨਿ ਯਯੁਃ ਸੁਰਾਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਹਰਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਰ ਪਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹਂਸਸਮਾਰੂਢੋ ਵਿष੍ਣਰ੍ਗਰੁਡਵਾਹਨਃ । ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਵृषਭਾਰੂਢੋ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਗਜਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੰਸ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਤੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਬਲਦ ਤੇ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਸੰਘਾਰੀ ਹਾਥੀ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ।
ਮਯੂਰਵਾਹਨਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦੋ ਯਮੋ ਮਹਿषਵਾਹਨਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਸਮਾਯੋਗਂ ਯਾਵਤ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਸੁਰਾਃ
ਸਕੰਦ ਮੋਰ ਤੇ, ਯਮ ਮਹਿਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ। ਫੌਜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਾਵਦ੍ਦੈਤ੍ਯਬਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦृਪ੍ਤਂ ਮਹਿषਪਾਲਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਭੂਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵਦਾਨਵਸੈਨ੍ਯਯੋਃ
ਉਦਰੋਂ ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਆ ਗਈ। ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਪਈ।
ਬਾਣੈਃ ਖਡ੍ਗੈਸ੍ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਸੈਰ੍ਮੁਸਲੈਸ਼੍ਚ ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ । ਗਦਾਭਿਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ ਸ਼ੂਲੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰੈਃ
ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ, ਕੁਹਾਡਿਆਂ, ਮੁਗਦਰਾਂ, ਪੱਟਿਆਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ, ਚੱਕਰਾਂ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੇ ਤੋਮਰਾਂ ਨਾਲ,
ਮੁਦ੍ਗਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਹਲੈਸ਼੍ਚੈਵਾਤਿਦਾਰੁਣੈਃ । ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨਿਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਮੁਗਦਰ, ਭਿੰਡੀਪਾਲ, ਡਰਾਉਣੇ ਹਲ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸੇਨਾਨੀਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਜਾਰੂਢੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਮਘਵਨ੍ਤਂ ਪਞ੍ਚਭਿਸ੍ਤੈਃ ਸਾਯਕੈਃ ਸਮਤਾਡਯਤ੍
ਉਸ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਚਿਕਸ਼ੁਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤੁਰਾषਾਡਪਿ ਤਾਂਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣੈਰ੍ਬਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਹृਦਯੇ ਚਾਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਤਂ ਕृਤੀ
ਪਰ ਤੁਰਾਸ਼ਾਢ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਕੇ, ਅਰਧਚੰਦਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਘਾ ਲਾਇਆ।
ਬਾਣਾਹਤਸ੍ਤੁ ਸੇਨਾਨੀਃ ਪ੍ਰਾਪ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਗਜੋਪਰਿ । ਕਰਿਣਂ ਵਜ੍ਰਘਾਤੇਨ ਸ ਜਘਾਨ ਕਰੇ ਤਤਃ
ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਉਹ ਸੈਨਾਪਤੀ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤਦ੍ਵਜ੍ਰਾਭਿਹਤੋ ਨਾਗੋ ਭਗ੍ਨਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਜਗਾਮ ਹ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍ ਕੁਦ੍ਧੋ ਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਡਿੱਗ ਕੇ ਫੌਜ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬਿਡਾਲ ਨਾਂ ਦੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ:
ਗਚ੍ਛ ਵੀਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਜਹੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਮ੍ । ਵਰੁਣਾਦੀਨ੍ਪਰਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾऽऽਗਚ੍ਛ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
'ਜਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀਰ, ਮੱਦੇ ਚੜ੍ਹੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਵਰੁਣ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਆਰੁਹ੍ਯ ਵਾਰਣਂ ਮਤ੍ਤਂ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਿਡਾਲ ਨਾਂ ਦਾ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਦੈਤ, ਮੱਦੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਵਾਸਵਸ੍ਤਂ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਜਘਾਨ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼ੌਰਾਸ਼ੀਵਿषਸਮਪ੍ਰਭੈਃ
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਤੁ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਾਪਨਿਃਸृਤੈਃ । ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਭਿਰ੍ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਵਾਸਵਞ੍ਚ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ
ਪਰ ਉਹ, ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਕੇ, ਪੰਜਾਹ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵੱਜਿਆ।
ਤਥੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਚ ਤਾਨ੍ਬਾਣਾਂਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕੋਪਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਜਘਾਨ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਾਸ਼ੀਵਿषਸਮਪ੍ਰਭੈਃ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਤੁ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਾਪਨਿਃਸृਤੈਃ । ਗਦਯਾ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਗਜਂ ਤਸ੍ਯ ਕਰੋਪਰਿ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਤੀਰ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹਾਥ ਉੱਤੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਸ੍ਵਕਰੇ ਨਿਹਤੋ ਨਾਗਸ਼੍ਚਕਾਰਾਰ੍ਤਸ੍ਵਰਂ ਮੁਹੁਃ । ਪਰਿਵृਤ੍ਯ ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਂ ਭਯਾਤੁਰਮ੍
ਹਾਥੀ, ਜਦ ਆਪਣੇ ਸੂੰਡ 'ਤੇ ਚੋਟ ਲੱਗੀ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਦਰਦ ਨਾਲ ਚੀਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਮੁੜ ਕੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਾਨਵਸ੍ਤੁ ਗਜਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਰਾਵृਤ੍ਯ ਗਤਂ ਰਣਾਤ੍ । ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਰਥੇ ਰਮ੍ਯੇ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸੁਰਾਨ੍ ਰਣੇ
ਪਰ ਦੈਤ ਨੇ ਜਦ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਮੁੜਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ 'ਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧ ਗਿਆ।
ਤੁਰਾषਾਡਪਿ ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਥਸ੍ਥਂ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍ । ਅਹਨਦ੍ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਰਾਸ਼ੀਵਿषਸਮਪ੍ਰਭੈਃ
ਤੁਰਾਸ਼ਦ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਫੇਰ ਸੱਪ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸੋऽਪਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ਼੍ਚਕਾਰੋਗ੍ਰਾਂ ਬਾਣਵृष੍ਟਿਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਬਭੂਵ ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਤਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਜਯੈषਿਣੋਃ
ਉਹ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਭਾਰੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਦੋਵੇਂ ਜਿੱਤ ਲਈ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਬਲਿਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੋਪੇਨਾਕੁਲਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਜਯਨ੍ਤਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਯੁਧੇ ਤੇਨ ਸਂਯੁਤਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜਦ ਉਸ ਬਲਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇੰਦਰੀਆਂ ਉਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖ ਸਕਿਆ, ਜਯੰਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਜਯਨ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਸ੍ਤਂ ਜਘਾਨ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ਤਰੇ । ਪਞ੍ਚਭਿਃ ਪ੍ਰਬਲਾਕृष੍ਟੈਰਸੁਰਂ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਮ੍
ਜਯੰਤ ਨੇ ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਸਤ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸ ਬਾਣਾਭਿਹਤਸ੍ਤਾਵਨ੍ਨਿਪਪਾਤ ਰਥੋਪਰਿ । ਅਤਿਵਾਹ੍ਯ ਰਥਂ ਸੂਤੋ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਰਣਾਜਿਰਾਤ੍
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਰਥਵਾਨ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਚਲਾਇਆ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤੇ ਦੈਤ੍ਯੇ ਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯੇऽਥ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੇ । ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਨਾਸੀਦੁਨ੍ਦੁਭੀਨਾਂ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਬਿਡਾਲ ਨਾਂ ਦਾ ਦੈਤ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਗਿਆ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜਿੱਤ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।