ਨ ਤੇऽਤ੍ਰ ਦੂषਣਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਭਵਿਤਵ੍ਯੇ ਸ਼ਚੀਪਤੇ । ਸੁਖਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਦੁਃਖਂ ਵਿਹਿਤਂ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ, ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਆਵੇ ਜਾਂ ਦੁੱਖ, ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਨ ਮਯਾ ਤਤ੍ਪਰਿਜ੍ਞਾਤਂ ਭਾਵਿ ਦੁਃਖਂ ਸੁਖਂ ਤਥਾ । ਯਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾਹਰਣੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪੁਰਾ ਵਾਸਵ ਵੇਤ੍ਸਿ ਹਿ
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸੁਖ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਕੀ ਆਉਣਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਲੈ ਗਈ ਸੀ, ਹੇ ਵਾਸਵ।
ਸ਼ਸ਼ਿਨਾ ਮੇ ਹृਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਿਤ੍ਰੇਣਾਮਿਤ੍ਰਕਰ੍ਸ਼ਨ । ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਸ੍ਥੇਨ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੁਃਖਂ ਸਰ੍ਵਸੁਖਾਪਹਮ੍
ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਲੋਂ ਲੈ ਲਈ ਗਈ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਦੁੱਖ ਆਇਆ ਜੋ ਸਾਰਾ ਸੁਖ ਖੋਹ ਲੈ ਗਿਆ।
ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਸਰ੍ਵਲੋਕੇषੁ ਵਿਦਿਤੋऽਹਂ ਸੁਰਾਧਿਪ । ਕ੍ਵ ਮੇ ਗਤਾ ਤਦਾ ਵੁਦ੍ਧਿਰ੍ਯਦਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਹृਤਾ ਬਲਾਤ੍
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਮਝਦਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਪਰ ਜਦ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਗਈ, ਮੇਰੀ ਅਕਲ ਕਿੱਥੇ ਗਈ ਸੀ?
ਤਸ੍ਮਾਦੁਪਾਯਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਦ੍ਭਿਃ ਸਦਾ ਨਰੈਃ । ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸਦਾ ਨੂਨਂ ਦੈਵਾਧੀਨਾ ਸੁਰਾਧਿਪ
ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੋਈ ਰਾਹ ਕੱਢਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਗ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਗੁਰੋਃ ਸਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਤ੍ਵਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਤੇ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੇ ਨਮ ਸਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਪਿਤਾਮਹ ਸੁਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਦੈਤ੍ਯੋ ਮਹਿषਸਂਜ੍ਞਕਃ । ਗ੍ਰਹੀਤੁਕਾਮਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮੇ ਬਲੋਦ੍ਯੋਗਂ ਕਰੋਤ੍ਯਲਮ੍
ਪਿਤਾਮਹ ਜੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹਿਸ਼ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਮੇਰਾ ਸਵਰਗ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਉੱਦਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਾ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਤੇਨਾਹਂ ਭੀਤਭੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਮਿਹਾਗਤਃ । ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਮਹਾਨ ਗਿਆਨੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਦਦ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵਾਦ੍ਯ ਕੈਲਾਸਂ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਵਯਮ੍ । ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਆਓ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਅੱਜ ਹੀ ਜਲਦੀ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੱਲੀਏ। ਅੱਗੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਤੇ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਣੂ ਜੀ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਲਵਾਨ ਹਨ।
ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰਗਣੈਃ ਸਹ । ਮਿਲਿਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਾਧਾਯ ਦੇਸ਼ਂ ਕਾਲਂ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਲਾਹ ਕਰ ਕੇ, ਥਾਂ ਤੇ ਸਮਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਜੰਗ ਕਰਣਗੇ।
ਬਲਾਬਲਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਵਿਵੇਕਮਪਹਾਯ ਚ । ਸਾਹਸਂ ਤੁ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਨਰਃ ਪਤਨਮृਚ੍ਛਤਿ
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਬੇਸਮਝੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕੈਲਾਸਂ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਹ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਲੋਕਪਾਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਕੈਲਾਸ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵੇਦਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਪੁਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ਰ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਚਾਤ੍ਮਨਃ । ਮਹਿषਾਤ੍ਤਦ੍ਭਯਂ ਚੋਗ੍ਰਂ ਵਰਦਾਨਮਦੋਦ੍ਧਤਾਤ੍
ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ—ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਡਰ ਦੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਿਲੇ ਵਰ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਸੀ।
ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਭਯਂ ਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦੇਵਾਨੁਵਾਚ ਹ । ਕਰਿष੍ਯਾਮੋ ਵਯਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਸ੍ਤੁ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍
ਉਹ ਡਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗੇ, ਤੇ ਉਸ ਅਜਿੱਤ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗੇ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਤੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਹਰੀਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਸ੍ਵਾਨਿ ਸ੍ਵਾਨਿ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਵਾਹਨਾਨਿ ਯਯੁਃ ਸੁਰਾਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਹਰਾ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਰ ਪਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਹਂਸਸਮਾਰੂਢੋ ਵਿष੍ਣਰ੍ਗਰੁਡਵਾਹਨਃ । ਸ਼ਙ੍ਕਰੋ ਵृषਭਾਰੂਢੋ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਗਜਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੰਸ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਗਰੁੜ ਤੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਬਲਦ ਤੇ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਸੰਘਾਰੀ ਹਾਥੀ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ।
ਮਯੂਰਵਾਹਨਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦੋ ਯਮੋ ਮਹਿषਵਾਹਨਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਸਮਾਯੋਗਂ ਯਾਵਤ੍ਤੇ ਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਸੁਰਾਃ
ਸਕੰਦ ਮੋਰ ਤੇ, ਯਮ ਮਹਿਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ। ਫੌਜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਤਾਵਦ੍ਦੈਤ੍ਯਬਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦृਪ੍ਤਂ ਮਹਿषਪਾਲਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਭੂਤ੍ਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦੇਵਦਾਨਵਸੈਨ੍ਯਯੋਃ
ਉਦਰੋਂ ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਆ ਗਈ। ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਪਈ।
ਬਾਣੈਃ ਖਡ੍ਗੈਸ੍ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਸੈਰ੍ਮੁਸਲੈਸ਼੍ਚ ਪਰਸ਼੍ਵਧੈਃ । ਗਦਾਭਿਃ ਪਟ੍ਟਿਸ਼ੈਃ ਸ਼ੂਲੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋਮਰੈਃ
ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ, ਕੁਹਾਡਿਆਂ, ਮੁਗਦਰਾਂ, ਪੱਟਿਆਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ, ਚੱਕਰਾਂ, ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੇ ਤੋਮਰਾਂ ਨਾਲ,
ਮੁਦ੍ਗਰੈਰ੍ਭਿਨ੍ਦਿਪਾਲੈਸ਼੍ਚ ਹਲੈਸ਼੍ਚੈਵਾਤਿਦਾਰੁਣੈਃ । ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧੈਰਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਨਿਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਮੁਗਦਰ, ਭਿੰਡੀਪਾਲ, ਡਰਾਉਣੇ ਹਲ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸੇਨਾਨੀਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਜਾਰੂਢੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਮਘਵਨ੍ਤਂ ਪਞ੍ਚਭਿਸ੍ਤੈਃ ਸਾਯਕੈਃ ਸਮਤਾਡਯਤ੍
ਉਸ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਚਿਕਸ਼ੁਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤੁਰਾषਾਡਪਿ ਤਾਂਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਾਣੈਰ੍ਬਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਹृਦਯੇ ਚਾਰ੍ਧਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਤਂ ਕृਤੀ
ਪਰ ਤੁਰਾਸ਼ਾਢ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਕੇ, ਅਰਧਚੰਦਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਘਾ ਲਾਇਆ।
ਬਾਣਾਹਤਸ੍ਤੁ ਸੇਨਾਨੀਃ ਪ੍ਰਾਪ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾਂ ਗਜੋਪਰਿ । ਕਰਿਣਂ ਵਜ੍ਰਘਾਤੇਨ ਸ ਜਘਾਨ ਕਰੇ ਤਤਃ
ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਉਹ ਸੈਨਾਪਤੀ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਤਦ੍ਵਜ੍ਰਾਭਿਹਤੋ ਨਾਗੋ ਭਗ੍ਨਃ ਸੈਨ੍ਯਂ ਜਗਾਮ ਹ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍ ਕੁਦ੍ਧੋ ਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਡਿੱਗ ਕੇ ਫੌਜ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਬਿਡਾਲ ਨਾਂ ਦੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ:
ਗਚ੍ਛ ਵੀਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਜਹੀਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਦਗਰ੍ਵਿਤਮ੍ । ਵਰੁਣਾਦੀਨ੍ਪਰਾਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਹਤ੍ਵਾऽऽਗਚ੍ਛ ਮਮਾਨ੍ਤਿਕਮ੍
'ਜਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀਰ, ਮੱਦੇ ਚੜ੍ਹੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਵਰੁਣ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਾਰ ਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ।'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਆਰੁਹ੍ਯ ਵਾਰਣਂ ਮਤ੍ਤਂ ਜਗਾਮ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਧਿਪਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਿਡਾਲ ਨਾਂ ਦਾ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਦੈਤ, ਮੱਦੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਵਾਸਵਸ੍ਤਂ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਜਘਾਨ ਵਿਸ਼ਿਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼ੌਰਾਸ਼ੀਵਿषਸਮਪ੍ਰਭੈਃ
ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਸਵ (ਇੰਦਰ) ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਤੁ ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਰਾਂਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸ੍ਵਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚਾਪਨਿਃਸृਤੈਃ । ਪਞ੍ਚਾਸ਼ਦ੍ਭਿਰ੍ਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਵਾਸਵਞ੍ਚ ਸ਼ਿਲੀਮੁਖੈਃ
ਪਰ ਉਹ, ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਤੁਰੰਤ ਕੱਟ ਕੇ, ਪੰਜਾਹ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਸਵ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਵੱਜਿਆ।