ਉਦ੍ਯਮਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਯਥਾਪੌਰੁषਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਮੁਨਯੋऽਪਿ ਹਿ ਮੁਕ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਮੈਕਰਤਾਃ ਸਦਾ
ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੁਨੀ ਵੀ, ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਤਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦੈਵਾਧੀਨਂ ਚ ਜਾਨਨ੍ਤੋ ਯੋਗਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਦੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵ੍ਯਵਹਾਰੋਦਿਤੋਦ੍ਯਮਃ
ਕਿਸਮਤ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਯੋਗ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਮ ਤੇ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਂ ਭਵਤੁ ਵਾ ਮਾ ਵਾ ਦੈਵੇ ਕਾ ਪਰਿਦੇਵਨਾ । ਵਿਨਾ ਪੁਰੁषਕਾਰੇਣ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਕਿਸਮਤ 'ਤੇ ਰੋਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਆਪਣੇ ਯਤਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਧਵਤ੍ਪਙ੍ਗੁਵਤ੍ਕਾਮਂ ਨ ਤਥਾ ਮੁਦਮਾਵਹੇਤ੍ । ਕृਤੇ ਪੁਰੁषਕਾਰੇऽਪਿ ਯਦਿ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਜਾਯਤੇ
ਅੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂ ਲੰਗੜੇ ਵਾਂਗ, ਇੰਝ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਨਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸਫਲਤਾ ਨਾ ਆਵੇ,
ਨ ਤਤ੍ਰ ਦੂषਣਂ ਤਸ੍ਯ ਦੈਵਾਧੀਨੇ ਸ਼ਰੀਰਿਣਿ । ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਸੈਨ੍ਯੇऽਸ੍ਤਿ ਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਨ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਣੇ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵ ਕਿਸਮਤ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ। ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨਾ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨਾ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਸਲਾਹ ਵਿੱਚ।
ਨ ਰਥੇ ਨਾਯੁਧੇ ਨੂਨਂ ਦੈਵਾਧੀਨਾ ਸੁਰਾਧਿਪ । ਬਲਵਾਞ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿਰ੍ਬਲਃ ਸੁਖਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਇਹ ਰਥ ਜਾਂ ਹਥਿਆਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਕਿਸਮਤ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ। ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਆਰਾਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਃ ਸ਼ੇਤੇ ਨਿਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭੋਗਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍ । ਕਾਤਰੋ ਜਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ੂਰੋ ਯਾਤਿ ਪਰਾਜਯਮ੍
ਸਿਆਣਾ ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਵਿਛ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੂਰਖ ਆਰਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਡਰਪੋਕ ਜਿੱਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੈਵਾਧੀਨੇ ਤੁ ਸਂਸਾਰੇ ਕਾਮਂ ਕਾ ਪਰਿਦੇਵਨਾ । ਉਦ੍ਯਮੇ ਯੋਜਯੇਨ੍ਨੂਨਂ ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਸੁਰਾਧਿਪ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ, ਰੋਣ-ਧੋਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ? ਪਰ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਦੁਃਖਦੇ ਸੁਖਦੇ ਵਾਪਿ ਤਤ੍ਰ ਤੌ ਨ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍ । ਦੁਃਖੇ ਦੁਃਖਾਧਿਕਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸੁਖੇ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸੁਖਾਧਿਕਮ੍
ਚਾਹੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਸੁਖ, ਉਸ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ। ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ ਜੋ ਹੋਰ ਵੱਧ ਦੁੱਖੀ ਹਨ; ਸੁਖ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ ਜੋ ਹੋਰ ਵੱਧ ਸੁਖੀ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਹਰ੍षਸ਼ੋਕਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭ੍ਯਾਮਿਵ ਨਾਰ੍ਪਯੇਤ੍ । ਧੈਰ੍ਯਮੇਵਾਵਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹਰ੍षਸ਼ੋਕੋਦ੍ਭਵੇ ਬੁਧੈਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਗਮੀ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਗਮੀ ਆਵੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਧੀਰਜ ਨੂੰ ਹੀ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ।
ਅਧੈਰ੍ਯਾਦ੍ਯਾਦृਸ਼ਂ ਦੁਃਖਂ ਨ ਤੁ ਧੈਰ੍ਯੇऽਸ੍ਤਿ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍ । ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਸਹਨਤ੍ਵਂ ਵੈ ਸਮਯੇ ਸੁਖਦੁਃਖਯੋਃ
ਅਧੀਰ ਹੋਣ ਨਾਲ ਜੋ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧੀਰਜ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲ ਹੈ।
ਹਰ੍षਸ਼ੋਕੋਦ੍ਭਵੋ ਯਤ੍ਰ ਨ ਭਵੇਦ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਨਿਸ਼੍ਚਯਾਤ੍ । ਕਿਂ ਦੁਃਖਂ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਦੁਃਖਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋऽਹਂ ਸਦਾਵ੍ਯਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਪੱਕੀ ਸਮਝ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਗਮੀ ਨਹੀਂ ਉਠਦੀ, ਉਥੇ ਦੁੱਖ ਕਿਸ ਦਾ ਤੇ ਕਿਹੜਾ? ਮੈਂ ਸਦਾ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਾਂ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਾਤਿਰਿਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਕਿਂ ਮੇ ਦੁਃਖਂ ਸੁਖਂ ਚ ਕਿਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸੇ ਦ੍ਵੇ ਮਨਸਃ ਸ਼ੋਕਮੂਰ੍ਛਨੇ
ਮੈਂ ਚੌਵੀ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੁੱਖ ਕੀ ਤੇ ਸੁਖ ਕੀ? ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਗਮੀ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਮਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ।
ਜਰਾਮृਤ੍ਯੂ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ षਡੂਰ੍ਮਿਰਹਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ । ਸ਼ੋਕਮੋਹੌ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਗਣੌ ਕਿਂ ਮੇऽਤ੍ਰ ਚਿਨ੍ਤਨੇ
ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ ਜੋ ਛੇ ਲਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਗਮੀ ਤੇ ਭੁਲਾਵਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਗੁਣ ਹਨ; ਮੇਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਨਾਹਮਥਵਾ ਤਤ੍ਸਮ੍ਬਨ੍ਧੀ ਨ ਚਾਪ੍ਯਹਮ੍ । ਸਪ੍ਤੈਕषੋਡਸ਼ਾਦਿਭ੍ਯੋ ਵਿਭਿਨ੍ਨੋऽਹਂ ਸਦਾ ਸੁਖੀ
ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ। ਮੈਂ ਸੱਤ, ਇੱਕ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਸਦਾ ਵੱਖਰਾ ਤੇ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਵਿਕृਤਿਰ੍ਨਾਹਂ ਕਿਂ ਮੇ ਦੁਃਖਂ ਸਦਾ ਪੁਨਃ । ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਸੁਰੇਸ਼ ਤ੍ਵਂ ਮਨਸਾ ਭਵ ਨਿਰ੍ਮਮਃ
ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਉਸ ਦੀ ਬਦਲੀ ਹੋਈ ਰੂਪ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੁੱਖ ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮਨ ਵਿਚ ਮਮਤਾ ਛੱਡ ਦੇ।
ਉਪਾਯਃ ਪ੍ਰਥਮੋऽਯਂ ਤੇ ਦੁਃਖਨਾਸ਼ੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ । ਮਮਤਾ ਪਰਮਂ ਦੁਃਖਂ ਨਿਰ੍ਮਮਤ੍ਵਂ ਪਰਂ ਸੁਖਮ੍
ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਉਪਾਅ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ। ਮਮਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ; ਨਿਮਰਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤੋषਾਦਪਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸੁਖਸ੍ਥਾਨਂ ਸ਼ਚੀਪਤੇ । ਅਥਵਾ ਯਦਿ ਨ ਜ੍ਞਾਨਂ ਮਮਤ੍ਵਨਾਸ਼ਨੇ ਕਿਲ
ਸੰਤੋਖ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਖ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ। ਜੇ ਮਮਤਾ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇ,
ਤਤੋ ਵਿਵੇਕਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਭਵਿਤਵ੍ਯੇ ਸੁਰਾਧਿਪ । ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਕਰ੍ਮਣਾਂ ਨਾਸ਼ੋ ਨਾਭੋਗਾਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਕਿਲ
ਤਾਂ ਭਾਵੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਲਈ ਵਿਵੇਕ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ। ਜੋ ਕਰਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਰਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੇ।
ਯਦ੍ਭਾਵਿ ਤਦ੍ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਸੁਖਦੁਃਖਯੋਃ । ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹਾਯੈਰ੍ਵਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਾ ਤਵ ਸਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਕਰੀਏ? ਚਾਹੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਸੁਖਂ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਦੁਃਖਂ ਪਾਪਸ੍ਯ ਮਾਰਿष । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਖਕ੍ਸ਼ਯੇ ਹਰ੍षਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਬੁਧੈਃ
ਸੁਖ ਪੂਣ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਦੁੱਖ ਪਾਪ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਹੇ ਮਹਾਤਮਾ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਸੁਖ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਿਤ੍ਵਾਦ੍ਯ ਕੁਰੁ ਯਤ੍ਨਂ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਕृਤੇ ਯਤ੍ਨੇ ਮਹਾਰਾਜ ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜਾਂ, ਅੱਜ ਸਲਾਹ ਕਰ ਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰ। ਜਦੋਂ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯਪਰਾਜਯਃ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁਨਰਾਹ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਮ੍ । ਯੁਦ੍ਧੋਦ੍ਯੋਗਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਹਯਾਰੇਰ੍ਨਾਸ਼ਨਾਯ ਵੈ
ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਹਾਰ ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਹਸਰਾਖ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਯਾਗ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ।
ਨੋਦ੍ਯਮੇਨ ਵਿਨਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨ ਸੁਖਂ ਨ ਚ ਵੈ ਯਸ਼ਃ । ਨਿਰੁਦ੍ਯਮਂ ਨ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਕਾਤਰਾ ਨ ਚ ਸੋਦ੍ਯਮਾਃ
ਮਿਹਨਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਾ ਰਾਜ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਸੁਖ, ਨਾ ਹੀ ਇਜ਼ਤ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਮਿਹਨਤ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਵਡਿਆਈ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਡਰਪੋਕਾਂ ਦੀ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਮਿਹਨਤੀ ਦੀ।
ਯਤੀਨਾਂ ਭੂषਣਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਨ੍ਤੋषੋ ਹਿ ਦ੍ਵਿਜਨ੍ਮਨਾਮ੍ । ਉਦ੍ਯਮਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨਨਂ ਭੂषਣਂ ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍
ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਲਈ ਗਿਆਨ ਹੀ ਸੌਂਦਰਿਆ ਹੈ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸੰਤੋਖ ਹੀ ਸੱਜਣਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉੱਦਮ ਹੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਗਹਿਣਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਯਮੇਨ ਹਤਸ੍ਤ੍ਵਾष੍ਟ੍ਰੋ ਨਮੁਚਿਰ੍ਬਲ ਏਵ ਚ । ਤਥੈਨਂ ਨਿਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਮਹਿषਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਹੀ ਤਵਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਨਾਮੁਚਿ ਵਰਗੇ ਬਲਵਾਨ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ। ਐ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗੀ।
ਬਲਂ ਦੇਵਗੁਰੁਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਵਜ੍ਰਮਾਯੁਧਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਹਾਯਸ੍ਤੁ ਹਰਿਰ੍ਨੂਨਂ ਤਥੋਮਾਪਤਿਰਵ੍ਯਯਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਵਜਰ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਹੈ। ਹਰੀ ਮੇਰਾ ਸਾਥੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਮਾਪਤੀ ਸ਼ਿਵ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹਨ।
ਰਕ੍ਸ਼ੋਘ੍ਨਾਨ੍ਪਠ ਮੇ ਸਾਧੋ ਕਰੋਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਯਮਮ੍ । ਸ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਭਿਨਿਵੇਸ਼ਞ੍ਚ ਮਹਿषਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਾਨਦ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਠ ਸੁਣਾਓ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਉੱਦਮ ਕਰਾਂਗੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਮਹਿਸ਼ ਵਿਰੁੱਧ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਹੇ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵਰਾਜੇਨ ਵਾਚਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਹ । ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯੁਦ੍ਧਸਂਰਕ੍ਤਂ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਂ ਵਚਸ੍ਤਦਾ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੁਵਾਚ ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਿ ਨ ਚਾਹਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨ ਚ ਨਿਰ੍ਵਾਰਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਸਨ੍ਦਿਗ੍ਧੇऽਤ੍ਰ ਜਯੇ ਕਾਮਂ ਯੁਧ੍ਯਤਸ਼੍ਚ ਪਰਾਜਯੇ
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਨਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਰੋਕਦਾ ਹਾਂ। ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ, ਜਿਹੋ ਜਿਹਾ ਮਨ ਕਰੇ, ਲੜ ਲੈ।