ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਰਿਜ੍ਞਾਨਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਦੂਤਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸੁਰਾਧਿਪਮ੍
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣਣ ਲਈ ਦੂਤ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਦੂਤ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਗਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਬਲਾਬਲਮ੍ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਬਲਮੁਦ੍ਯੋਗਂ ਤੁਰਾषਾਡਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੂਤ ਨੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਤਿਆਰੀਆਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਰਾਸਾਢਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵਾਨਚੋਦਯਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਮਾਹੂਯ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚਕਾਰ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਮੁੱਖ ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।
ਉਵਾਚਾਙ੍ਗਿਰਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਮਾਸੀਨਂ ਵਰਾਸਨੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਭੋ ਭੋ ਦੇਵਗੁਰੋ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਅੰਗੀਰਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਰਦ੍ਯ ਨਃ । ਦਾਨਵੋ ਮਹਿषੋ ਨਾਮ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਹੋ। ਦਾਨਵ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋਇਆ ਹੈ,
ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਃ ਸਮਾਯਾਤਿ ਬਹੁਭਿਰ੍ਦਾਨਵੈਰ੍ਵृਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਧੁਨਾ
ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਈ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹੋ, ਹੁਣ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਸੋਚੋ।
ਤੇषਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਵਿਘ੍ਨਹਰ੍ਤਾ ਸੁਸਂਯਤਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤੁਰਾਸਾਹਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੁਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਸੰਯਮੀ, ਸਾਡਾ। ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਤੁਰਾਸਾਢਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਕਾਮਂ ਕਾਰ੍ਯਸਾਧਨਤਤ੍ਪਰਃ । ਗੁਰੁਰੁਵਾਚ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਭਵ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਮਾਰਿष
ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਤੁਸੀਂ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਰੱਖੋ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਫੜੋ।
ਵ੍ਯਸਨੇ ਚ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਨ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਧੈਰ੍ਯਮਾਸ਼ੁ ਵੈ । ਜਯਾਜਯੌ ਸੁਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਦੈਵਾਧੀਨੌ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਉਣ 'ਤੇ ਵੀ ਹੌਸਲਾ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿੱਤ ਤੇ ਹਾਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸਮਤ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾ ਸਦਾ । ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਜਾਨਨ੍ਨੇਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ
ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੌਸਲੇ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ।
ਉਦ੍ਯਮਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਯਥਾਪੌਰੁषਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਮੁਨਯੋऽਪਿ ਹਿ ਮੁਕ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਮੈਕਰਤਾਃ ਸਦਾ
ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਮੁਨੀ ਵੀ, ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਤਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦੈਵਾਧੀਨਂ ਚ ਜਾਨਨ੍ਤੋ ਯੋਗਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਦੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਵ੍ਯਵਹਾਰੋਦਿਤੋਦ੍ਯਮਃ
ਕਿਸਮਤ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਯੋਗ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਮ ਤੇ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖਂ ਭਵਤੁ ਵਾ ਮਾ ਵਾ ਦੈਵੇ ਕਾ ਪਰਿਦੇਵਨਾ । ਵਿਨਾ ਪੁਰੁषਕਾਰੇਣ ਕਦਾਚਿਤ੍ਸਿਦ੍ਧਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਕਿਸਮਤ 'ਤੇ ਰੋਣ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਆਪਣੇ ਯਤਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਧਵਤ੍ਪਙ੍ਗੁਵਤ੍ਕਾਮਂ ਨ ਤਥਾ ਮੁਦਮਾਵਹੇਤ੍ । ਕृਤੇ ਪੁਰੁषਕਾਰੇऽਪਿ ਯਦਿ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਜਾਯਤੇ
ਅੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂ ਲੰਗੜੇ ਵਾਂਗ, ਇੰਝ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਨਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਜੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸਫਲਤਾ ਨਾ ਆਵੇ,
ਨ ਤਤ੍ਰ ਦੂषਣਂ ਤਸ੍ਯ ਦੈਵਾਧੀਨੇ ਸ਼ਰੀਰਿਣਿ । ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਸੈਨ੍ਯੇऽਸ੍ਤਿ ਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰੇ ਨ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਣੇ
ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੀਵ ਕਿਸਮਤ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ। ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਨਾ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨਾ ਮੰਤ੍ਰ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਸਲਾਹ ਵਿੱਚ।
ਨ ਰਥੇ ਨਾਯੁਧੇ ਨੂਨਂ ਦੈਵਾਧੀਨਾ ਸੁਰਾਧਿਪ । ਬਲਵਾਞ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਿਰ੍ਬਲਃ ਸੁਖਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਇਹ ਰਥ ਜਾਂ ਹਥਿਆਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਕਿਸਮਤ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ। ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਉਹ ਆਰਾਮ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਃ ਸ਼ੇਤੇ ਨਿਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਭੋਗਵਾਨ੍ਭਵੇਤ੍ । ਕਾਤਰੋ ਜਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ੂਰੋ ਯਾਤਿ ਪਰਾਜਯਮ੍
ਸਿਆਣਾ ਭੁੱਖਾ ਹੋ ਕੇ ਵਿਛ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੂਰਖ ਆਰਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਡਰਪੋਕ ਜਿੱਤ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੈਵਾਧੀਨੇ ਤੁ ਸਂਸਾਰੇ ਕਾਮਂ ਕਾ ਪਰਿਦੇਵਨਾ । ਉਦ੍ਯਮੇ ਯੋਜਯੇਨ੍ਨੂਨਂ ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਸੁਰਾਧਿਪ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ, ਰੋਣ-ਧੋਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ? ਪਰ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਈ ਜਾਵੇਗਾ।
ਦੁਃਖਦੇ ਸੁਖਦੇ ਵਾਪਿ ਤਤ੍ਰ ਤੌ ਨ ਵਿਚਿਨ੍ਤਯੇਤ੍ । ਦੁਃਖੇ ਦੁਃਖਾਧਿਕਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸੁਖੇ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਸੁਖਾਧਿਕਮ੍
ਚਾਹੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਸੁਖ, ਉਸ ਵਿਚ ਪਿਆ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ। ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ ਜੋ ਹੋਰ ਵੱਧ ਦੁੱਖੀ ਹਨ; ਸੁਖ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ ਜੋ ਹੋਰ ਵੱਧ ਸੁਖੀ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਹਰ੍षਸ਼ੋਕਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭ੍ਯਾਮਿਵ ਨਾਰ੍ਪਯੇਤ੍ । ਧੈਰ੍ਯਮੇਵਾਵਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਹਰ੍षਸ਼ੋਕੋਦ੍ਭਵੇ ਬੁਧੈਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਗਮੀ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਜਿਵੇਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਗਮੀ ਆਵੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਧੀਰਜ ਨੂੰ ਹੀ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ।
ਅਧੈਰ੍ਯਾਦ੍ਯਾਦृਸ਼ਂ ਦੁਃਖਂ ਨ ਤੁ ਧੈਰ੍ਯੇऽਸ੍ਤਿ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍ । ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਸਹਨਤ੍ਵਂ ਵੈ ਸਮਯੇ ਸੁਖਦੁਃਖਯੋਃ
ਅਧੀਰ ਹੋਣ ਨਾਲ ਜੋ ਦੁੱਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧੀਰਜ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਬਹੁਤ ਵਿਰਲ ਹੈ।
ਹਰ੍षਸ਼ੋਕੋਦ੍ਭਵੋ ਯਤ੍ਰ ਨ ਭਵੇਦ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਨਿਸ਼੍ਚਯਾਤ੍ । ਕਿਂ ਦੁਃਖਂ ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਦੁਃਖਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋऽਹਂ ਸਦਾਵ੍ਯਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਪੱਕੀ ਸਮਝ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਗਮੀ ਨਹੀਂ ਉਠਦੀ, ਉਥੇ ਦੁੱਖ ਕਿਸ ਦਾ ਤੇ ਕਿਹੜਾ? ਮੈਂ ਸਦਾ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਾਂ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਾਤਿਰਿਕ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਕਿਂ ਮੇ ਦੁਃਖਂ ਸੁਖਂ ਚ ਕਿਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸੇ ਦ੍ਵੇ ਮਨਸਃ ਸ਼ੋਕਮੂਰ੍ਛਨੇ
ਮੈਂ ਚੌਵੀ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੁੱਖ ਕੀ ਤੇ ਸੁਖ ਕੀ? ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਗਮੀ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਮਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ।
ਜਰਾਮृਤ੍ਯੂ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ षਡੂਰ੍ਮਿਰਹਿਤਃ ਸ਼ਿਵਃ । ਸ਼ੋਕਮੋਹੌ ਸ਼ਰੀਰਸ੍ਯ ਗਣੌ ਕਿਂ ਮੇऽਤ੍ਰ ਚਿਨ੍ਤਨੇ
ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਹਾਂ ਜੋ ਛੇ ਲਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਗਮੀ ਤੇ ਭੁਲਾਵਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਗੁਣ ਹਨ; ਮੇਰਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਰੀਰਂ ਨਾਹਮਥਵਾ ਤਤ੍ਸਮ੍ਬਨ੍ਧੀ ਨ ਚਾਪ੍ਯਹਮ੍ । ਸਪ੍ਤੈਕषੋਡਸ਼ਾਦਿਭ੍ਯੋ ਵਿਭਿਨ੍ਨੋऽਹਂ ਸਦਾ ਸੁਖੀ
ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਸਰੀਰ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ। ਮੈਂ ਸੱਤ, ਇੱਕ, ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਤੱਤਾਂ ਤੋਂ ਸਦਾ ਵੱਖਰਾ ਤੇ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਕृਤਿਰ੍ਵਿਕृਤਿਰ੍ਨਾਹਂ ਕਿਂ ਮੇ ਦੁਃਖਂ ਸਦਾ ਪੁਨਃ । ਇਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਸੁਰੇਸ਼ ਤ੍ਵਂ ਮਨਸਾ ਭਵ ਨਿਰ੍ਮਮਃ
ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਉਸ ਦੀ ਬਦਲੀ ਹੋਈ ਰੂਪ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਦੁੱਖ ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮਨ ਵਿਚ ਮਮਤਾ ਛੱਡ ਦੇ।
ਉਪਾਯਃ ਪ੍ਰਥਮੋऽਯਂ ਤੇ ਦੁਃਖਨਾਸ਼ੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ । ਮਮਤਾ ਪਰਮਂ ਦੁਃਖਂ ਨਿਰ੍ਮਮਤ੍ਵਂ ਪਰਂ ਸੁਖਮ੍
ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਉਪਾਅ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ। ਮਮਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੈ; ਨਿਮਰਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤੋषਾਦਪਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸੁਖਸ੍ਥਾਨਂ ਸ਼ਚੀਪਤੇ । ਅਥਵਾ ਯਦਿ ਨ ਜ੍ਞਾਨਂ ਮਮਤ੍ਵਨਾਸ਼ਨੇ ਕਿਲ
ਸੰਤੋਖ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਖ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ। ਜੇ ਮਮਤਾ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇ,
ਤਤੋ ਵਿਵੇਕਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਭਵਿਤਵ੍ਯੇ ਸੁਰਾਧਿਪ । ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਕਰ੍ਮਣਾਂ ਨਾਸ਼ੋ ਨਾਭੋਗਾਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਕਿਲ
ਤਾਂ ਭਾਵੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਲਈ ਵਿਵੇਕ ਵਰਤਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ। ਜੋ ਕਰਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਰਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੇ।
ਯਦ੍ਭਾਵਿ ਤਦ੍ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਕਾ ਚਿਨ੍ਤਾ ਸੁਖਦੁਃਖਯੋਃ । ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸਹਾਯੈਰ੍ਵਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਾ ਤਵ ਸਤ੍ਤਮ
ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਕਰੀਏ? ਚਾਹੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ।