ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਭਾਰ੍ਗਵਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਮਾਹੂਯ ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਯਜ੍ਞੇ ਗੁਰੁਂ ਪਰਮ੍
ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਰਗਵ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਗੁਰੂ ਬਣਾਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸਨ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਮਹਿषਃ ਪਾਪਧੀਸ੍ਤਦਾ । ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਭਵਨਂ ਸ੍ਵਂ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਿਸ਼ਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬੁਰਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਭਯਾਤੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਦੇਵੈਃ ਸੁਰਗੁਰੁਣਾ ਸਹ ਪਰਾਮਰ੍ਸ਼ਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਗਤੇ ਦੂਤੇ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਪਿ ਸਮਾਹੂਯ ਸੁਰਾਨਥ । ਯਮਵਾਯੁਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਵਰੁਣਾਨਿਦਮੂਚਿਵਾਨ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੂਤ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਯਮ, ਵਾਯੂ, ਧਨਾਦਾ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਮਹਿषੋ ਨਾਮ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਮ੍ਭਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਵਰਦਰ੍ਪਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਮਾਯਾਸ਼ਤਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਮਹਿਸ਼ਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰੰਭਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਵਰਾਂ ਦੇ ਅਭਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੈ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਪਾਗਲ ਹੈ ਅਤੇ ਸੌ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਦੂਤੋऽਦ੍ਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰੇषਿਤਸ੍ਤੇਨ ਭੋਃ ਸੁਰਾਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਕਾਮੇਨ ਲੁਬ੍ਧੇਨ ਮਾਮੁਵਾਚੇਦृਸ਼ਂ ਵਚਃ
ਅੱਜ, ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਹੋਇਆ ਦੂਤ ਆਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਗਿਆ।
ਤ੍ਯਜ ਦੇਵਾਲਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਯਥੇਚ੍ਛਂ ਵ੍ਰਜ ਵਾਸਵ । ਸੇਵਾਂ ਵਾ ਕੁਰੁ ਦੈਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ ਉਥੇ ਚਲਾ ਜਾ, ਹੇ ਵਾਸਵ; ਜਾਂ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ।
ਦਯਾਵਾਨ੍ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਸੌ ਸ ਤੇ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ । ਨਤੇषੁ ਭृਤ੍ਯਭੂਤੇषੁ ਨ ਕੁਪ੍ਯਤਿ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਦਯਾਲੂ ਹੈ; ਉਹ ਤੇਰੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕਰੇਗਾ। ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਨੌਕਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਨੋਚੇਦ੍ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਦੇਵੇਸ਼ ਸੇਨੋਦ੍ਯੋਗਂ ਕੁਰੁ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਗਤੇ ਮਯਿ ਸ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਃ ਸਮੁਪੇष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਫੌਜ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ; ਜਦ ਮੈਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਗਤੋ ਦੂਤੋ ਦਾਨਵਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ । ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਤਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚਿਨ੍ਤਯਧ੍ਵਂ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਬੁਰੇ ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਦੂਤ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ, ਹੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸੋਚੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਬਲੋऽਪਿ ਨ ਚੋਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਬਲਵਤਾ ਸੁਰਾਃ । ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸਦੋਦ੍ਯੋਗੀ ਬਲਵਾਨ੍ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਅਭਿਮਾਨੀ ਹੋਵੇ।
ਉਦ੍ਯਮਃ ਕਿਲ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਯਥਾਬੁਦ੍ਧਿ ਯਥਾਬਲਮ੍ । ਦੈਵਾਧੀਨੋ ਭਵੇਨ੍ਨੂਨਂ ਜਯੋ ਵਾਥ ਪਰਾਜਯਃ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਤੇ ਤਾਕਤ ਮੁਤਾਬਕ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਿੱਤ ਜਾਂ ਹਾਰ ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ 'ਤੇ ਹੀ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਸਨ੍ਧਿਯੋਗੋ ਨ ਚਾਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਖਲੇ ਸਨ੍ਧਿਰ੍ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ । ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਾਧੁਭਿਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਬੇਫ਼ਾਇਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੰਮ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਾਨਮਪ੍ਯਧੁਨਾ ਨੈਵ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸਹਸਾ ਪੁਨਃ । ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾਃ ਪ੍ਰੇषਣੀਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾਃ ਸੁਪ੍ਰਵੇਸ਼ਕਾਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਕੋਈ ਤੁਰੰਤ ਯਾਤਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਤੁਰ ਜਾਸੂਸ ਭੇਜੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਜੋ ਹਾਲਾਤ ਵੇਖਣ।
ਇਙ੍ਗਿਤਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਨਿਃਸਙ੍ਗਾ ਨਿਃਸ੍ਪृਹਾਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ । ਸੇਨਾਭਿਯੋਗਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਂ ਬਲਸਂਖ੍ਯਾਂ ਯਥਾਰ੍ਥਤਃ
ਉਹ ਜਾਸੂਸ ਚਤੁਰ, ਨਿਰਪੱਖ, ਲੋਭ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ; ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਤਿਆਰੀ, ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਅਤੇ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ।
ਵੀਰਾਣਾਂ ਚ ਪਰਿਜ੍ਞਾਨਂ ਕृਤ੍ਵਾਯਾਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੈਤ੍ਯਪਤੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸੈਨ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਬਲਾਬਲਮ੍
ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਜਾਸੂਸ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਣ।
ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਯਾਨਂ ਵਾ ਦੁਰ੍ਗਸਂਗ੍ਰਹਮ੍ । ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਖਲੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾ ਸਦਾ । ਸਹਸਾ ਵਿਹਿਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੁਃਖਦਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਫੌਜੀ ਯਾਤਰਾ ਜਾਂ ਕਿਲਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੁਰੰਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਖ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਖਦਂ ਸਰ੍ਵਥਾ ਬੁਧੈਃ । ਨਾਤ੍ਰ ਭੇਦਵਿਧਿਰ੍ਨ੍ਯਾਯ੍ਯੋ ਦਾਨਵੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੁਖ ਮਿਲੇ। ਇੱਥੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ।
ਏਕਚਿਤ੍ਤੇषੁ ਕਾਰ੍ਯੇऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਾਰਾ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤੁ ਵੈ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਬਲਾਬਲਂ ਤੇषਾਂ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨੀਤਿਰ੍ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਜਾਸੂਸ ਭੇਜੇ ਜਾਣ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਫਿਰ ਰਣਨੀਤੀ ਸੋਚੀ ਜਾਵੇ।
ਵਿਧੇਯਾ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਜ੍ਜ੍ਞੈਸ੍ਤੇषੁ ਕਾਰ੍ਯਪਰੇषੁ ਚ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਵਿਹਿਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਪਰੀਤਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੰਮ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੰਮ ਗਲਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਲਟ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਤਦ੍ਭਵੇਨ੍ਨੂਨਮਜ੍ਞਾਤਮੌषਧਂ ਯਥਾ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਣਿਧਿਂ ਕਾਰ੍ਯਵੇਦਿਨਮ੍
ਇਹ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਣਜਾਣ ਦਵਾਈ। ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਕੰਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਰਿਜ੍ਞਾਨਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਦੂਤਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸੁਰਾਧਿਪਮ੍
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣਣ ਲਈ ਦੂਤ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਦੂਤ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਗਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।
ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਬਲਾਬਲਮ੍ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤਦ੍ਬਲਮੁਦ੍ਯੋਗਂ ਤੁਰਾषਾਡਤਿਵਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੂਤ ਨੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਤਿਆਰੀਆਂ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੁਰਾਸਾਢਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵਾਨਚੋਦਯਤ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਮਾਹੂਯ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍ । ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚਕਾਰ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਮੁੱਖ ਪੂਜਾਰੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।
ਉਵਾਚਾਙ੍ਗਿਰਸਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਮਾਸੀਨਂ ਵਰਾਸਨੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਭੋ ਭੋ ਦੇਵਗੁਰੋ ਵਿਦ੍ਵਨ੍ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਅੰਗੀਰਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਜ੍ਞੋऽਸਿ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਰਦ੍ਯ ਨਃ । ਦਾਨਵੋ ਮਹਿषੋ ਨਾਮ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਹੋ। ਦਾਨਵ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਸਤ ਹੋਇਆ ਹੈ,
ਯੋਦ੍ਧੁਕਾਮਃ ਸਮਾਯਾਤਿ ਬਹੁਭਿਰ੍ਦਾਨਵੈਰ੍ਵृਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦਾਧੁਨਾ
ਲੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਈ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹੋ, ਹੁਣ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਸੋਚੋ।
ਤੇषਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਵਿਘ੍ਨਹਰ੍ਤਾ ਸੁਸਂਯਤਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤੁਰਾਸਾਹਂ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੁਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਸੰਯਮੀ, ਸਾਡਾ। ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਤੁਰਾਸਾਢਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਕਾਮਂ ਕਾਰ੍ਯਸਾਧਨਤਤ੍ਪਰਃ । ਗੁਰੁਰੁਵਾਚ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਭਵ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਮਾਰਿष
ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਤੁਸੀਂ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਰੱਖੋ ਤੇ ਹੌਸਲਾ ਫੜੋ।
ਵ੍ਯਸਨੇ ਚ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇ ਨ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਧੈਰ੍ਯਮਾਸ਼ੁ ਵੈ । ਜਯਾਜਯੌ ਸੁਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ ਦੈਵਾਧੀਨੌ ਸਦੈਵ ਹਿ
ਮੁਸ਼ਕਲ ਆਉਣ 'ਤੇ ਵੀ ਹੌਸਲਾ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿੱਤ ਤੇ ਹਾਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸਮਤ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾ ਸਦਾ । ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਜਾਨਨ੍ਨੇਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ
ਇਸ ਲਈ, ਸਮਝਦਾਰ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੌਸਲੇ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ।