ਯਦ੍ ਬਲੇਨਾਤਿਪੂਰ੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਾਤੋऽਸਿ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਕੁਸ਼ਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਦਾਘਾਤੇ ਨ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਹਿषਾਧਮ
ਉਸ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਹੀ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿਚ ਹੀ ਚਤੁਰ ਹੈਂ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਘਟੀਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਸੌ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸ ਦੂਤਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਗਤਃ । ਜਗਾਮ ਮਹਿषਂ ਮਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਤ ਤੁਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਮਹਿਸ਼ਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਦੂਤ ਉਵਾਚ ਰਾਜਨ੍ਦੇਵਾਧਿਪਃ ਕਾਮਂ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਗਣਯਤ੍ਯਸੌ । ਮਨ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਬਲਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਸਮਾਵृਤਃ
ਦੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਗਿਣਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਤੇਨ ਮੂਰ੍ਖੇਣ ਕਥਮਨ੍ਯਦ੍ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍ । ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭृਤ੍ਯੇਨ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਭੋਃ
ਉਸ ਮੂਰਖ ਨੇ ਜੋ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਵੇਂ ਆਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਅੱਗੇ ਸੱਚ ਤੇ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੀ ਆਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭੋਰਗ੍ਰੇ ਸ਼ੁਭੇਚ੍ਛੁਨਾ । ਇਤਿ ਨੀਤਿਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਜਾਗਰ੍ਤਿ ਸ਼ੁਭਕਾਰਿਣੀ
ਜੋ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਲਕ ਅੱਗੇ ਸੱਚ ਤੇ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੀ ਆਖਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਇਹੀ ਨੀਤੀ ਹੈ ਜੋ ਚੰਗਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕੇਵਲਂ ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ਨ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਪਰੁषਂ ਚ ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਿਚ੍ਛੁਭਮਿਚ੍ਛਤਾ ॥ ੨੬ ਯਥਾ ਰਿਪੁਮੁਖਾਦ੍ਵਾਚਃ ਪ੍ਰਸਰਨ੍ਤਿ ਵਿषੋਪਮਾਃ । ਤਥਾ ਭृਤ੍ਯਮੁਖਾਨ੍ਨਾਥ ਨਿਃਸਰਨ੍ਤਿ ਕਥਂ ਗਿਰਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਸਿਰਫ ਚੰਗੀ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਬਣੇਗਾ। ਤੇ ਜੋ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਰੁੱਖੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਆਖਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਗੱਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਨਿਕਲਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਨਾਥ?
ਯਾਦृਸ਼ਾਨੀਹ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਤੇਨੋਕ੍ਤਾਨਿ ਮਹੀਪਤੇ । ਤਾਦृਸ਼ਾਨਿ ਨ ਮੇ ਜਿਹ੍ਵਾ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖੀਆਂ, ਉਹ ਜਿਹੀਆਂ ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਖ ਸਕਦੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਹੇਤੁਗਰ੍ਭਂ ਤृਣਾਸ਼ਨਃ । ਭृਸ਼ਂ ਕੋਪਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਬਭੂਵ ਮਹਿषਾਸੁਰਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਕਾਰਨ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਘਾਹ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸਮਾਹੂਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਪृष੍ਠਦੇਸ਼ੇ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੂਤ੍ਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਪੁੱਛ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਭੋ ਭੋ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਸੌ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮੋऽਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਬਲੋਦ੍ਯੋਗਂ ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਵੈ ਜੇਤਵ੍ਯੋऽਸੌ ਸੁਰਾਧਮਃ
"ਓ ਦੈਤਿਓ! ਉਹ ਇੰਦਰ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਲੜਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਵੋ, ਉਸ ਨਿਕੰਮੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।"
ਮਦਗ੍ਰੇ ਕੋ ਭਵੇਚ੍ਛੂਰਃ ਕੋਟਿਸ਼ਸ਼੍ਚੇਤ੍ਤਥਾਵਿਧਾਃ । ਨ ਬਿਭੇਮ੍ਯੇਕਤਃ ਕਾਮਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਥਾ
"ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੌਣ ਵੀਰ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਲੱਖਾਂ ਹੋਣ? ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ, ਚਾਹੇ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਹੋਵਾ। ਅੱਜ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ।"
ਸ਼ਰਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇष੍ਵਸੌ ਨੂਨਂ ਤਪਸ੍ਵਿषੁ ਬਲਾਧਿਕਃ । ਬਲਕਰ੍ਤਾ ਹਿ ਕੁਹਕੋ ਲਮ੍ਪਟਃ ਪਰਦਾਰਹृਤ੍
"ਉਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਤਪੱਸੀਆਂ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਹੀ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਉਹ ਧੋਖੇਬਾਜ਼, ਬਦਮਾਸ਼ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।"
ਅਪ੍ਸਰੋਬਲਸਮ੍ਮਤ੍ਤਸ੍ਤਪੋਵਿਘ੍ਨਕਰਃ ਖਲਃ । ਛਿਦ੍ਰਪ੍ਰਹਰਣਃ ਪਾਪੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਘਾਤਕਃ
ਉਹ ਮਾੜਾ ਹੈ, ਅਪਸਰਾ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਲੜਕੀਆਂ ਦੇ ਹੂਣ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ, ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਪੀ ਹੈ, ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰੋਸਾ ਤੋੜਦਾ ਹੈ।
ਨਮੁਚਿਰ੍ਨਿਹਤੋ ਯੇਨ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਨ੍ਧਿਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਸ਼ਪਥਾਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨਾਦੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੀਤੇਨ ਛਦ੍ਮਨਾ
ਜਿਸ ਨੇ ਨਮੁਚੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਡਰ ਕੇ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਕਈ ਕਸਮਾਂ ਖਾ ਕੇ ਸਾਂਝ ਪੱਕੀ ਕੀਤੀ ਸੀ—
ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤੁ ਕਪਟਾਚਾਰ੍ਯਃ ਕੁਹਕਃ ਸ਼ਪਥਾਕਰਃ । ਨਾਨਾਰੂਪਧਰਃ ਕਾਮਂ ਬਲਕृਦ੍ਦਮ੍ਭਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਠੱਗੀ ਸਿਖਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਦੂਗਰ, ਕਸਮਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ੀ ਵਿਚ ਹੋਸ਼ਿਆਰ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਕੋਲਾਕृਤਿਂ ਯੇਨ ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਪਾਤਿਤਃ । ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੁਰ੍ਯੇਨ ਨृਸਿਂਹੇਨ ਚ ਘਾਤਿਤਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਸੂਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਨਰਸਿੰਘ ਬਣ ਕੇ ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ—
ਨਾਹਂ ਤਦ੍ਵਸ਼ਗੋ ਨੂਨਂ ਭਵੇਯਂ ਦਨੁਨਨ੍ਦਨਾਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਂ ਨੈਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕੁਤ੍ਰ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤੋ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ 'ਤੇ ਕਦੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਥਾਂ।
ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਮੇ ਵਿष੍ਣੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਾ ਬਲਵਤ੍ਤਰਃ । ਰੁਦ੍ਰੋ ਵਾਪਿ ਨ ਮੇ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਤੁਂ ਰਣਾਙ੍ਗਣੇ
ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਂ ਇੰਦਰ, ਚਾਹੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਣ, ਕੀ ਕਰ ਲੈਣਗੇ? ਰੁਦ੍ਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ ਟੱਕਰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।
ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਂ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਜਿਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਰੁਣਂ ਯਮਮ੍ । ਧਨਦਂ ਪਾਵਕਂ ਚੈਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸੂਰ੍ਯੌ ਵਿਜਿਤ੍ਯ ਚ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ, ਯਮ, ਕੁਬੇਰ, ਅੱਗ ਤੇ ਚੰਦ-ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਰਾਜਗਦੀ ਹਥਿਆ ਲਵਾਂਗਾ।
ਯਜ੍ਞਭਾਗਭੁਜਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭਵਿष੍ਯਾਮੋऽਦ੍ਯ ਸੋਮਪਾਃ । ਜਿਤ੍ਵਾ ਦੇਵਸਮੂਹਞ੍ਚ ਵਿਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਵੈਃ
ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਯਜਨ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਬਣਾਂਗੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਰਸ ਕਰਾਂਗਾ।
ਨ ਮੇ ਭਯਂ ਸੁਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਰਦਾਨੇਨ ਦਾਨਵਾਃ । ਮਰਣਂ ਨ ਨਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਨਾਰੀ ਕਿਂ ਮੇ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਦਾਨਵੋ, ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੀ ਵਰਦਾਨ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੌਤ ਦਾ; ਇਕ ਔਰਤ ਮੇਰਾ ਕੀ ਬਿਗਾੜ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਪਾਤਾਲਪਰ੍ਵਤੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਮਾਹੂਯ ਵਰਾਨ੍ਵਰਾਨ੍ । ਦਾਨਵਾਨ੍ਮਮ ਸੈਨ੍ਯੇਸ਼ਾਨ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਰਿਤਾਸ਼੍ਚਰਾਃ
ਪਾਤਾਲ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰਦਾਨ ਮੰਗੋ, ਤੇ ਚਲਾਕ ਦਾਨਵ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਬਣ ਜਾਣ।
ਏਕੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵੇਸ਼ਾਨ੍ਵਿਜੇਤੁਂ ਦਾਨਵਾਃ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਸ਼ੋਭਾਰ੍ਥਂ ਵਃ ਸਮਾਹੂਯ ਨਯਾਮਿ ਸੁਰਸਙ੍ਗਮੇ
ਦਾਨਵੋ, ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਜੋਗਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੋਭਾ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਖੁਰਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਹਨਿष੍ਯੇऽਹਂ ਸੁਰਾਨ੍ਕਿਲ । ਨ ਮੇ ਭਯਂ ਸੁਰੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਰਦਾਨਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਤੇ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਵਰਦਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੈ।
ਅਵਧ੍ਯੋऽਹਂ ਸੁਰਗਣੈਰਸੁਰੈਰ੍ਮਾਨਵੈਸ੍ਤਥਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਜ੍ਜਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਦੇਵਲੋਕਜਯਾਯ ਵੈ
ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਮਰ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਅੱਜ ਦੇਵਲੋਕ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ।
ਜਿਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਲਯਂ ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਿਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨਨ੍ਦਨੇ । ਮਨ੍ਦਾਰਕੁਸੁਮਾਪੀਡਾ ਦੇਵਯੋषਿਤ੍ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਦੈਤਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਮੈਂ ਨੰਦਨ ਬਾਗ ਵਿਚ ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਲੜਕੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਸ ਕਰਾਂਗਾ।
ਕਾਮਧੇਨੁਪਯੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤਾਃ ਸੁਧਾਪਾਨਪ੍ਰਮੋਦਿਤਾਃ । ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗੀਤਾਦਿਨृਤ੍ਯਲਾਸ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਕਾਮਧੇਨੂ ਦੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤ-ਨਾਚ ਨਾਲ ਰਸ ਕਰਾਂਗਾ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀ ਮੇਨਕਾ ਰਮ੍ਭਾ ਘृਤਾਚੀ ਚ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾ । ਪ੍ਰਮਦ੍ਵਰਾ ਮਹਾਸੇਨਾ ਮਿਸ਼੍ਰਕੇਸ਼ੀ ਮਦੋਤ੍ਕਟਾ
ਉਰਵਸ਼ੀ, ਮੇਨਕਾ, ਰੰਭਾ, ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਤਿਲੋਤਮਾ, ਪ੍ਰਮਦਵਰਾ, ਮਹਾਸੇਨਾ, ਮਿਸ਼ਰਕੇਸ਼ੀ ਤੇ ਮਦੋਤਕਟਾ—
ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਿਪ੍ਰਭृਤਯੋ ਨृਤ੍ਯਗੀਤਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ । ਰਞ੍ਜਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਨਾਨਾਸਵਨਿषੇਵਣੈਃ
ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਆਦਿ, ਜੋ ਨਾਚ-ਗੀਤ ਵਿਚ ਮਾਹਰ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਰਾਬਾਂ ਦੀ ਰਸ ਮਾਣਣ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਕਰਣਗੇ।
ਸਰ੍ਵੇ ਸਜ੍ਜਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਰੋਚਤਾਂ ਗਮਨਂ ਦਿਵਿ । ਸਂਗ੍ਰਾਮਾਰ੍ਥਂ ਸੁਰੈਃ ਸਾਰ੍ਧਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਙ੍ਗਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਭ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਓ, ਅੱਜ ਸਵਰਗ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਗਲ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ।