ਭਗਵਤੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੋਦ੍ਯੋਗਃ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਸ ਮਹਿषੋ ਨਾਮ ਦਾਨਵੋ ਵਰਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਸ਼ੇ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਿਸ਼ ਨਾਮਕ ਦਾਨਵ, ਰਾਜ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪृਥਿਵੀਂ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਸਾਗਰਾਨ੍ਤਾਂ ਭੁਜਾਰ੍ਜਿਤਾਮ੍ । ਏਕਚ੍ਛਤ੍ਰਾਂ ਨਿਰਾਤਙ੍ਕਾਂ ਵੈਰਿਵਰ੍ਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤੀ ਸੀ, ਇਕ ਛਤਰੀ ਹੇਠ ਇਕਠੀ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਕੀਤੀ।
ਸੇਨਾਨੀਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਦੋਤ੍ਕਟਃ । ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਥਾ ਤਾਮ੍ਰਃ ਸੇਨਾਯੁਤਸਮਾਵृਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਿਪਾਹੀ ਸਿਕਸ਼ੁਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਧਨ ਦਾ ਇਨਚਾਰਜ ਤਾਮਰ ਸੀ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਸਿਲੋਮਾ ਤਥੋਦਰ੍ਕੋ ਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬਾष੍ਕਲਃ । ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੋऽਥ ਤਥਾ ਕਾਲਬਨ੍ਧਕੋ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਅਸੀਲੋਮਾ, ਉਦਰਕ, ਬਿਡਾਲ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਸਕਲ, ਤ੍ਰਿਨੇਤਰ ਅਤੇ ਕਾਲਬੰਧਕ—all ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ—ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਏਤੇ ਸੈਨ੍ਯਯੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਨਵਾ ਮੇਦਿਨੀਂ ਤਦਾ । ਆਵृਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਕਾਮਮृਦ੍ਧਾਂ ਸਾਗਰਮੇਖਲਾਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਕੇ ਵੱਸ ਗਏ।
ਕਰਦਾਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੂਮਿਪਾਲਾਃ ਪੁਰਾਤਨਾਃ । ਨਿਹਤਾ ਯੇ ਬਲੋਦਗ੍ਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਧਰ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਪਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਰਦਾਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਸਨ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵਸ਼ਗਾ ਜਾਤਾ ਯਜ੍ਞਭਾਗਸਮਰ੍ਪਕਾਃ । ਮਹਿषਸ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਨਿਖਿਲੇ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਣ੍ਡਲੇ
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਏਕਾਤਪਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਮਹਿषਾਸੁਰਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਜੇਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਰਦਾਨੇਨ ਗਰ੍ਵਿਤਃ
ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਇਕ ਛਤਰੀ ਹੇਠ ਇਕਠਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਵਰਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਉਸ ਨੇ ਸੁਰਗ ਜਿੱਤਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਣਿਧਿਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਹਯਾਰਿਸ੍ਤੁ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍ । ਸ ਸਨ੍ਦੇਸ਼ਹਰਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਹੂਯੋਵਾਚ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍
ਫਿਰ ਹਯਾਰੀ ਨੇ ਇਕ ਜਾਸੂਸ ਨੂੰ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਨੇਹਾ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਦੂਤ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਵੀਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੂਤਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਮੇऽਨਘ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦਿਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਃ ਸੁਰਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਜਾ, ਹੇ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰਾ ਦੂਤ ਬਣ। ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ।
ਮੁਞ੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਚ੍ਛ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ । ਸੇਵਾਂ ਵਾ ਕੁਰੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੁਰਗ ਛੱਡ ਦੇ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁਂ ਜਾ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਮਹਿਸ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ।
ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਯੇਨ੍ਨੂਨਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ਰਣਮਾਗਤਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਹਿ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਸ਼ਚੀਪਤੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਵੇਂ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਬਚਾਏਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ, ਤੂੰ ਮਹਿਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ।
ਨੋਚੇਦ੍ਵਜ੍ਰਂ ਗਹਾਣਾਸ਼ੁ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਬਲਸੂਦਨ । ਪੂਰ੍ਵੈਰ੍ਜਿਤੋऽਸਿ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਜਾਨਾਮਿ ਤਵ ਪੌਰੁषਮ੍
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹੇ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ। ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਸਾਡੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਅਹਲ੍ਯਾਜਾਰ ਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਬਲਂ ਤੇ ਸੁਰਸਙ੍ਘਪ । ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਵ੍ਰਜ ਵਾ ਕਾਮਂ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਰਮਤੇ ਮਨਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਅਹਲਿਆ ਵਾਲੇ ਮਾਮਲੇ ਤੋਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ। ਲੜ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਚਾਹੇ ਉਥੇ ਚਲਾ ਜਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਉਵਾਚ ਤਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਂ ਵਚਸ੍ਤਦਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਹਸ ਕੇ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਨ ਜਾਨੇऽਹਂ ਸੁਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਨ੍ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਦਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਚਿਕਿਤ੍ਸਾਂ ਸਂਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਰੋਗਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭੋਸ੍ਤਵ
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਮੰਦਬੁੱਧੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਕਿੰਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਇਸ ਰੋਗ ਦੀ ਦਵਾਈ ਮੈਂ ਲੱਭਾਂਗਾ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮੂਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਨਿਮੂਲਨਮ੍ । ਗਚ੍ਛ ਦੂਤ ਤਥਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਮਮ ਭਾषਿਤਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਇਸ ਮੁੱਦੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੀ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਜਾ, ਦੂਤ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖੀਂ।
ਸ਼ਿष੍ਟੈਰ੍ਦੂਤਾ ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸृਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਯੁਦ੍ਧੇਚ੍ਛਾ ਚੇਤ੍ਸਮਾਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਮਹਿषੀਸੁਤ
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੇਰੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਦਾ ਪੁੱਤ।
ਹਯਾਰੇ ਤ੍ਵਦ੍ਬਲਂ ਜ੍ਞਾਤਂ ਤृਣਾਦਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਡਾਕृਤਿਃ । ਸ਼ृਙ੍ਗਯੋਸ੍ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਦृਢਂ ਚ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍
ਤੇਰਾ ਬਲ ਮੈਂ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਹੇ ਮੂਰਖ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆ, ਉਹ ਤਾਂ ਘਾਹ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।
ਦਰ੍ਪਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਬਲਾਤ੍ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਵਿਦਿਤਂ ਕਾਰਣਂ ਮਯਾ । ਵਿषਾਣੇ ਤੇ ਪਰਿਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਸਂਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ ਬਲਮ੍
ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇਰੇ ਸਿੰਗਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਤੇਰੇ ਸਿੰਗ ਵੱਢ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉਹ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਯਦ੍ ਬਲੇਨਾਤਿਪੂਰ੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਾਤੋऽਸਿ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਕੁਸ਼ਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਦਾਘਾਤੇ ਨ ਯੁਦ੍ਧੇ ਮਹਿषਾਧਮ
ਉਸ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਹੀ ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿਚ ਹੀ ਚਤੁਰ ਹੈਂ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਘਟੀਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋऽਸੌ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸ ਦੂਤਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਗਤਃ । ਜਗਾਮ ਮਹਿषਂ ਮਤ੍ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਤ ਤੁਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਮਹਿਸ਼ਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਦੂਤ ਉਵਾਚ ਰਾਜਨ੍ਦੇਵਾਧਿਪਃ ਕਾਮਂ ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਗਣਯਤ੍ਯਸੌ । ਮਨ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਬਲਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਦੇਵਸੈਨ੍ਯਸਮਾਵृਤਃ
ਦੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਗਿਣਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਤੇਨ ਮੂਰ੍ਖੇਣ ਕਥਮਨ੍ਯਦ੍ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍ । ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਭृਤ੍ਯੇਨ ਪੁਰਤਃ ਪ੍ਰਭੋਃ
ਉਸ ਮੂਰਖ ਨੇ ਜੋ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਕਿਵੇਂ ਆਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਅੱਗੇ ਸੱਚ ਤੇ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੀ ਆਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭੋਰਗ੍ਰੇ ਸ਼ੁਭੇਚ੍ਛੁਨਾ । ਇਤਿ ਨੀਤਿਰ੍ਮਹਾਰਾਜ ਜਾਗਰ੍ਤਿ ਸ਼ੁਭਕਾਰਿਣੀ
ਜੋ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਲਕ ਅੱਗੇ ਸੱਚ ਤੇ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੀ ਆਖਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਇਹੀ ਨੀਤੀ ਹੈ ਜੋ ਚੰਗਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਕੇਵਲਂ ਚੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ਨ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਪਰੁषਂ ਚ ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਦਾਚਿਚ੍ਛੁਭਮਿਚ੍ਛਤਾ ॥ ੨੬ ਯਥਾ ਰਿਪੁਮੁਖਾਦ੍ਵਾਚਃ ਪ੍ਰਸਰਨ੍ਤਿ ਵਿषੋਪਮਾਃ । ਤਥਾ ਭृਤ੍ਯਮੁਖਾਨ੍ਨਾਥ ਨਿਃਸਰਨ੍ਤਿ ਕਥਂ ਗਿਰਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਸਿਰਫ ਚੰਗੀ ਲੱਗਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਆਖੇ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਬਣੇਗਾ। ਤੇ ਜੋ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਰੁੱਖੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਆਖਦਾ। ਜਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਜ਼ਹਿਰ ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਨੌਕਰਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਗੱਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਨਿਕਲਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਨਾਥ?
ਯਾਦृਸ਼ਾਨੀਹ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਤੇਨੋਕ੍ਤਾਨਿ ਮਹੀਪਤੇ । ਤਾਦृਸ਼ਾਨਿ ਨ ਮੇ ਜਿਹ੍ਵਾ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖੀਆਂ, ਉਹ ਜਿਹੀਆਂ ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਖ ਸਕਦੀ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਹੇਤੁਗਰ੍ਭਂ ਤृਣਾਸ਼ਨਃ । ਭृਸ਼ਂ ਕੋਪਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਬਭੂਵ ਮਹਿषਾਸੁਰਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਕਾਰਨ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਘਾਹ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਸਮਾਹੂਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ । ਲਾਙ੍ਗੂਲਂ ਪृष੍ਠਦੇਸ਼ੇ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੂਤ੍ਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਪੁੱਛ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਭੋ ਭੋ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਸੌ ਯੁਦ੍ਧਕਾਮੋऽਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਥਾ । ਬਲੋਦ੍ਯੋਗਂ ਕੁਰੁਧ੍ਵਂ ਵੈ ਜੇਤਵ੍ਯੋऽਸੌ ਸੁਰਾਧਮਃ
"ਓ ਦੈਤਿਓ! ਉਹ ਇੰਦਰ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਲੜਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਵੋ, ਉਸ ਨਿਕੰਮੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।"