ਪृष੍ਠਤਸ੍ਤੁ ਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਿषਃ ਕਾਮਪੀਡਿਤਃ । ਕਾਮਯਾਨਸ੍ਤੁ ਤਾਂ ਕਾਮੀ ਬਲਵੀਰ੍ਯਮਦੋਦ੍ਧਤਃ
ਪਰ ਮਹਿਸ਼, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਪਾਗਲ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਤਲਬ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰੁਦਤੀ ਸਾ ਭृਸ਼ਂ ਦੀਨਾ ਦृष੍ਟਾ ਯਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਭਯਾਤੁਰਾ । ਧਾਵਮਾਨਂ ਚ ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਸਮਾਯਯੁਃ
ਉਹ ਮਹਿਲੀ, ਰੋ ਰਹੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੇ ਡਰ ਵਿਚ ਵੇਖੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆ ਗਏ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਦ੍ ਘੋਰਂ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਚ ਹਯਾਰਿਣਾ । ਸ਼ਰੇਣ ਤਾਡਿਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ; ਤੀਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਮृਤਂ ਰਮ੍ਭਂ ਸਮਾਨੀਯ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਚਿਤਾਯਾਂ ਰੋਪਯਾਮਾਸੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਅੱਗ ਦਿਤੀ।
ਮਹਿषੀ ਸਾ ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਤਾਯਾਂ ਰੋਪਿਤਂ ਤਦਾ । ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਸਾ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਤਿਨਾ ਸਹ ਪਾਵਕਮ੍
ਮਹਿਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਪਿ ਯਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ । ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਕੁਲਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪਤਿਮਾਦਾਯ ਵਲ੍ਲਭਮ੍
ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕੀ ਜਾ ਰਹੀ, ਉਹ ਸਚੀ ਪਤਨੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਈ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਿਚ ਘਿਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ।
ਮਹਿषਸ੍ਤੁ ਚਿਤਾਮਧ੍ਯਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਮਹਾਬਲਃ । ਰਮ੍ਭੋऽਪ੍ਯਨ੍ਯਦ੍ਵਪੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਃਸृਤਃ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲਃ
ਮਹਾਬਲੀ ਮਹਿਸ਼ ਨੇ ਚਿਤਾ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਰੰਭਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਇਆ।
ਰਕ੍ਤਬੀਜੋऽਪ੍ਯਸੌ ਜਾਤੋ ਮਹਿषੋऽਪਿ ਮਹਾਬਲਃ । ਅਭਿषਿਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜ੍ਯੇऽਸੌ ਹਯਾਰਿਰਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਉਹੀ ਰਕਤਬੀਜ ਵੀ ਜਨਮਿਆ, ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਮਹਿਸ਼ ਵੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਵਾਲੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵਲੋਂ ਰਾਜ ਤਿਲਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਸ ਮਹਿषੋ ਜਾਤੋ ਰਕ੍ਤਬੀਜਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਅਵਧ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸੁਰੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਮਾਨਵੈਸ਼੍ਚ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸ਼ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਰਕਤਬੀਜ ਜਨਮੇ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅਜੇਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਜਨ੍ਮ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਞ੍ਚ ਤਥਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਜਨਮ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਵਰਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਭਗਵਤੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੋਦ੍ਯੋਗਃ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਸ ਮਹਿषੋ ਨਾਮ ਦਾਨਵੋ ਵਰਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਸ਼ੇ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਿਸ਼ ਨਾਮਕ ਦਾਨਵ, ਰਾਜ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪृਥਿਵੀਂ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਸਾਗਰਾਨ੍ਤਾਂ ਭੁਜਾਰ੍ਜਿਤਾਮ੍ । ਏਕਚ੍ਛਤ੍ਰਾਂ ਨਿਰਾਤਙ੍ਕਾਂ ਵੈਰਿਵਰ੍ਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤੀ ਸੀ, ਇਕ ਛਤਰੀ ਹੇਠ ਇਕਠੀ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਕੀਤੀ।
ਸੇਨਾਨੀਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਦੋਤ੍ਕਟਃ । ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਥਾ ਤਾਮ੍ਰਃ ਸੇਨਾਯੁਤਸਮਾਵृਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਿਪਾਹੀ ਸਿਕਸ਼ੁਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਧਨ ਦਾ ਇਨਚਾਰਜ ਤਾਮਰ ਸੀ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਸਿਲੋਮਾ ਤਥੋਦਰ੍ਕੋ ਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬਾष੍ਕਲਃ । ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੋऽਥ ਤਥਾ ਕਾਲਬਨ੍ਧਕੋ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਅਸੀਲੋਮਾ, ਉਦਰਕ, ਬਿਡਾਲ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਸਕਲ, ਤ੍ਰਿਨੇਤਰ ਅਤੇ ਕਾਲਬੰਧਕ—all ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ—ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਏਤੇ ਸੈਨ੍ਯਯੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਨਵਾ ਮੇਦਿਨੀਂ ਤਦਾ । ਆਵृਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਕਾਮਮृਦ੍ਧਾਂ ਸਾਗਰਮੇਖਲਾਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਕੇ ਵੱਸ ਗਏ।
ਕਰਦਾਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੂਮਿਪਾਲਾਃ ਪੁਰਾਤਨਾਃ । ਨਿਹਤਾ ਯੇ ਬਲੋਦਗ੍ਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਧਰ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਪਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਰਦਾਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਸਨ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵਸ਼ਗਾ ਜਾਤਾ ਯਜ੍ਞਭਾਗਸਮਰ੍ਪਕਾਃ । ਮਹਿषਸ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਨਿਖਿਲੇ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਣ੍ਡਲੇ
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਏਕਾਤਪਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਮਹਿषਾਸੁਰਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਜੇਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਰਦਾਨੇਨ ਗਰ੍ਵਿਤਃ
ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਇਕ ਛਤਰੀ ਹੇਠ ਇਕਠਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਵਰਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਉਸ ਨੇ ਸੁਰਗ ਜਿੱਤਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਣਿਧਿਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਹਯਾਰਿਸ੍ਤੁ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍ । ਸ ਸਨ੍ਦੇਸ਼ਹਰਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਹੂਯੋਵਾਚ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍
ਫਿਰ ਹਯਾਰੀ ਨੇ ਇਕ ਜਾਸੂਸ ਨੂੰ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਨੇਹਾ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਦੂਤ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਵੀਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੂਤਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਮੇऽਨਘ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦਿਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਃ ਸੁਰਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਜਾ, ਹੇ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰਾ ਦੂਤ ਬਣ। ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ।
ਮੁਞ੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਯਥੇष੍ਟਂ ਗਚ੍ਛ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ । ਸੇਵਾਂ ਵਾ ਕੁਰੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੁਰਗ ਛੱਡ ਦੇ ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁਂ ਜਾ, ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ। ਜਾਂ ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਮਹਿਸ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ।
ਸ ਤ੍ਵਾਂ ਸਂਰਕ੍ਸ਼ਯੇਨ੍ਨੂਨਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ਰਣਮਾਗਤਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਹਿ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਸ਼ਚੀਪਤੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਵੇਂ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਬਚਾਏਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ, ਤੂੰ ਮਹਿਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ।
ਨੋਚੇਦ੍ਵਜ੍ਰਂ ਗਹਾਣਾਸ਼ੁ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਬਲਸੂਦਨ । ਪੂਰ੍ਵੈਰ੍ਜਿਤੋऽਸਿ ਚਾਸ੍ਮਾਕਂ ਜਾਨਾਮਿ ਤਵ ਪੌਰੁषਮ੍
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹੇ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਵਜਰ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾ। ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਸਾਡੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ।
ਅਹਲ੍ਯਾਜਾਰ ਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਬਲਂ ਤੇ ਸੁਰਸਙ੍ਘਪ । ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵ ਵ੍ਰਜ ਵਾ ਕਾਮਂ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਰਮਤੇ ਮਨਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਅਹਲਿਆ ਵਾਲੇ ਮਾਮਲੇ ਤੋਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ। ਲੜ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਚਾਹੇ ਉਥੇ ਚਲਾ ਜਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਉਵਾਚ ਤਂ ਨृਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਂ ਵਚਸ੍ਤਦਾ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਹਸ ਕੇ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਨ ਜਾਨੇऽਹਂ ਸੁਮਨ੍ਦਾਤ੍ਮਨ੍ ਯਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਦਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਚਿਕਿਤ੍ਸਾਂ ਸਂਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਰੋਗਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭੋਸ੍ਤਵ
ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਮੰਦਬੁੱਧੀ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਕਿੰਨਾ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਇਸ ਰੋਗ ਦੀ ਦਵਾਈ ਮੈਂ ਲੱਭਾਂਗਾ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਮੂਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਨਿਮੂਲਨਮ੍ । ਗਚ੍ਛ ਦੂਤ ਤਥਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਮਮ ਭਾषਿਤਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਇਸ ਮੁੱਦੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੀ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਜਾ, ਦੂਤ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖੀਂ।
ਸ਼ਿष੍ਟੈਰ੍ਦੂਤਾ ਨ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸृਜਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਯੁਦ੍ਧੇਚ੍ਛਾ ਚੇਤ੍ਸਮਾਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਮਹਿषੀਸੁਤ
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭੇਜੇ ਹੋਏ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਤੇਰੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਦਾ ਪੁੱਤ।
ਹਯਾਰੇ ਤ੍ਵਦ੍ਬਲਂ ਜ੍ਞਾਤਂ ਤृਣਾਦਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਡਾਕृਤਿਃ । ਸ਼ृਙ੍ਗਯੋਸ੍ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਦृਢਂ ਚ ਸ਼ਰਾਸਨਮ੍
ਤੇਰਾ ਬਲ ਮੈਂ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਹੇ ਮੂਰਖ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆ, ਉਹ ਤਾਂ ਘਾਹ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਨੁਸ਼ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।
ਦਰ੍ਪਃ ਸ਼ृਙ੍ਗਬਲਾਤ੍ਤੇऽਸ੍ਤਿ ਵਿਦਿਤਂ ਕਾਰਣਂ ਮਯਾ । ਵਿषਾਣੇ ਤੇ ਪਰਿਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਸਂਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ ਬਲਮ੍
ਤੇਰਾ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇਰੇ ਸਿੰਗਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ ਹੈ, ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਤੇਰੇ ਸਿੰਗ ਵੱਢ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉਹ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।