ਯਸ੍ਯਾਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਰਮ੍ਭ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਮਦਾਯਾਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਭਾਗ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਬਲਾਧਿਕਃ
ਹੇ ਰੰਭਾ, ਜਿਸ ਔਰਤ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਉਸਦੇ ਪੇਟੋਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਰਮ੍ਭੋ ਵਚਨਂ ਚਿਤ੍ਤਰਞ੍ਜਨਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਹ੍ਨਿਂ ਤਂ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅੱਗ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੰਭਾ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਰੁਖਸਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਯਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪਰਿਵृਤਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਰਮਣੀਯਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇ ਤਦਾ ਭਾਵਂ ਮਹਿष੍ਯਾਂ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਃ
ਯਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਥਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਦਾਨਵ ਉਸ ਥਾਂ ਇਕ ਮਹਿਲਾ ਮਹਿਲੀ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਾ ਲਿਆ।
ਮਤ੍ਤਾਯਾਂ ਰੂਪਪੂਰ੍ਣਾਯਾਂ ਵਿਹਾਯਾਨ੍ਯਾਞ੍ਚ ਯੋषਿਤਮ੍ । ਸਾ ਸਮਾਗਾਚ੍ਚ ਤਰਸਾ ਕਾਮਯਨ੍ਤੀ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਜਦ ਉਹ ਮਸਤ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਹੋਰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ।
ਰਮ੍ਭੋऽਪਿ ਗਮਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਭਵਿਤਵ੍ਯਪ੍ਰਣੋਦਿਤਃ । ਸਾ ਤੁ ਗਰ੍ਭਵਤੀ ਜਾਤਾ ਮਹਿषੀ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਤਃ
ਰੰਭਾ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਹਿਲੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਥ ਪਾਤਾਲਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਮਹਿषੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਮਨੁਮਤਾਂ ਕਿਲ
ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮਨਮੋਹਣ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ।
ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਹਿषਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਃ ਕਾਮਾਰ੍ਤਸ੍ਤਾਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍ । ਸ੍ਵਯਮਾਗਤ੍ਯ ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਦਾਨਵਃ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੋਰ ਮਹਿਸ਼ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ; ਦਾਨਵ ਖੁਦ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ।
ਸ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਮਹਿषਂ ਸਮਤਾਡਯਤ੍ । ਸੋऽਪਿ ਤਂ ਨਿਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਂ ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ
ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਪਰ ਉਹ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਮਹਿਸ਼, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਡਿਤਸ੍ਤੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਂ ਹृਦਯੇ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਭੂਮੌ ਪਪਾਤ ਤਰਸਾ ਮਮਾਰ ਚ ਵਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਮृਤੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਸਾ ਦੀਨਾ ਭਯਾਰ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਸਾ ਵੇਗਾਤ੍ਤਂ ਵਟਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ
ਪਤੀ ਦੇ ਮਰਨ ਤੇ, ਉਹ ਮਹਿਲੀ ਡਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜੀ; ਇਕ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਕੋਲ ਪਨਾਹ ਲੈ ਲਈ।
ਪृष੍ਠਤਸ੍ਤੁ ਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਿषਃ ਕਾਮਪੀਡਿਤਃ । ਕਾਮਯਾਨਸ੍ਤੁ ਤਾਂ ਕਾਮੀ ਬਲਵੀਰ੍ਯਮਦੋਦ੍ਧਤਃ
ਪਰ ਮਹਿਸ਼, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਪਾਗਲ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਤਲਬ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰੁਦਤੀ ਸਾ ਭृਸ਼ਂ ਦੀਨਾ ਦृष੍ਟਾ ਯਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਭਯਾਤੁਰਾ । ਧਾਵਮਾਨਂ ਚ ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਸਮਾਯਯੁਃ
ਉਹ ਮਹਿਲੀ, ਰੋ ਰਹੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੇ ਡਰ ਵਿਚ ਵੇਖੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆ ਗਏ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਦ੍ ਘੋਰਂ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਚ ਹਯਾਰਿਣਾ । ਸ਼ਰੇਣ ਤਾਡਿਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ; ਤੀਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਮृਤਂ ਰਮ੍ਭਂ ਸਮਾਨੀਯ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਚਿਤਾਯਾਂ ਰੋਪਯਾਮਾਸੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਅੱਗ ਦਿਤੀ।
ਮਹਿषੀ ਸਾ ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਤਾਯਾਂ ਰੋਪਿਤਂ ਤਦਾ । ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਸਾ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਤਿਨਾ ਸਹ ਪਾਵਕਮ੍
ਮਹਿਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਪਿ ਯਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ । ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਕੁਲਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪਤਿਮਾਦਾਯ ਵਲ੍ਲਭਮ੍
ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕੀ ਜਾ ਰਹੀ, ਉਹ ਸਚੀ ਪਤਨੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਈ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਿਚ ਘਿਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ।
ਮਹਿषਸ੍ਤੁ ਚਿਤਾਮਧ੍ਯਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਮਹਾਬਲਃ । ਰਮ੍ਭੋऽਪ੍ਯਨ੍ਯਦ੍ਵਪੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਃਸृਤਃ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲਃ
ਮਹਾਬਲੀ ਮਹਿਸ਼ ਨੇ ਚਿਤਾ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਰੰਭਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਇਆ।
ਰਕ੍ਤਬੀਜੋऽਪ੍ਯਸੌ ਜਾਤੋ ਮਹਿषੋऽਪਿ ਮਹਾਬਲਃ । ਅਭਿषਿਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜ੍ਯੇऽਸੌ ਹਯਾਰਿਰਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਉਹੀ ਰਕਤਬੀਜ ਵੀ ਜਨਮਿਆ, ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਮਹਿਸ਼ ਵੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਵਾਲੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵਲੋਂ ਰਾਜ ਤਿਲਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਸ ਮਹਿषੋ ਜਾਤੋ ਰਕ੍ਤਬੀਜਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਅਵਧ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸੁਰੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਮਾਨਵੈਸ਼੍ਚ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸ਼ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਰਕਤਬੀਜ ਜਨਮੇ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅਜੇਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਜਨ੍ਮ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਞ੍ਚ ਤਥਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਜਨਮ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਵਰਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਭਗਵਤੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਦੈਤ੍ਯਸੈਨ੍ਯੋਦ੍ਯੋਗਃ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਸ ਮਹਿषੋ ਨਾਮ ਦਾਨਵੋ ਵਰਦਰ੍ਪਿਤਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਸ਼ੇ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਬਲਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮਹਿਸ਼ ਨਾਮਕ ਦਾਨਵ, ਰਾਜ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪृਥਿਵੀਂ ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਸਾਗਰਾਨ੍ਤਾਂ ਭੁਜਾਰ੍ਜਿਤਾਮ੍ । ਏਕਚ੍ਛਤ੍ਰਾਂ ਨਿਰਾਤਙ੍ਕਾਂ ਵੈਰਿਵਰ੍ਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤੀ ਸੀ, ਇਕ ਛਤਰੀ ਹੇਠ ਇਕਠੀ, ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਕੀਤੀ।
ਸੇਨਾਨੀਸ਼੍ਚਿਕ੍ਸ਼ੁਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਦੋਤ੍ਕਟਃ । ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਥਾ ਤਾਮ੍ਰਃ ਸੇਨਾਯੁਤਸਮਾਵृਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਿਪਾਹੀ ਸਿਕਸ਼ੁਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਧਨ ਦਾ ਇਨਚਾਰਜ ਤਾਮਰ ਸੀ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਸਿਲੋਮਾ ਤਥੋਦਰ੍ਕੋ ਬਿਡਾਲਾਖ੍ਯਸ਼੍ਚ ਬਾष੍ਕਲਃ । ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰੋऽਥ ਤਥਾ ਕਾਲਬਨ੍ਧਕੋ ਬਲਦਰ੍ਪਿਤਃ
ਅਸੀਲੋਮਾ, ਉਦਰਕ, ਬਿਡਾਲ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਸਕਲ, ਤ੍ਰਿਨੇਤਰ ਅਤੇ ਕਾਲਬੰਧਕ—all ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ—ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਏਤੇ ਸੈਨ੍ਯਯੁਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਾਨਵਾ ਮੇਦਿਨੀਂ ਤਦਾ । ਆਵृਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ ਕਾਮਮृਦ੍ਧਾਂ ਸਾਗਰਮੇਖਲਾਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਕੇ ਵੱਸ ਗਏ।
ਕਰਦਾਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੂਮਿਪਾਲਾਃ ਪੁਰਾਤਨਾਃ । ਨਿਹਤਾ ਯੇ ਬਲੋਦਗ੍ਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਧਰ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਪੁਰਾਣੇ ਭੂਮਿਪਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਰਦਾਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਸਨ, ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵਸ਼ਗਾ ਜਾਤਾ ਯਜ੍ਞਭਾਗਸਮਰ੍ਪਕਾਃ । ਮਹਿषਸ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਨਿਖਿਲੇ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਣ੍ਡਲੇ
ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਸ਼ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਏਕਾਤਪਤ੍ਰਂ ਤਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਮਹਿषਾਸੁਰਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਜੇਤੁਂ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਵਰਦਾਨੇਨ ਗਰ੍ਵਿਤਃ
ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਇਕ ਛਤਰੀ ਹੇਠ ਇਕਠਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਵਰਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਉਸ ਨੇ ਸੁਰਗ ਜਿੱਤਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਣਿਧਿਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਹਯਾਰਿਸ੍ਤੁ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍ । ਸ ਸਨ੍ਦੇਸ਼ਹਰਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਹੂਯੋਵਾਚ ਦੈਤ੍ਯਰਾਟ੍
ਫਿਰ ਹਯਾਰੀ ਨੇ ਇਕ ਜਾਸੂਸ ਨੂੰ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੁਨੇਹਾ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਦੂਤ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ।
ਗਚ੍ਛ ਵੀਰ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦੂਤਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਮੇऽਨਘ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਦਿਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਃਸ਼ਙ੍ਕਃ ਸੁਰਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਜਾ, ਹੇ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੇਰਾ ਦੂਤ ਬਣ। ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਸੁਰਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ।