ਗਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਨਦੇ ਤਤ੍ਰ ਗ੍ਰਾਹਰੂਪਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਵਾਸਵਸ੍ਤੁ ਕਰਮ੍ਭਂ ਤਂ ਤਦਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਦਯੋਃ
ਪੰਜ ਨਦੀਆਂ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਮਗਰਮੱਛ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਕਰੰਭ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ।
ਨਿਜਘਾਨ ਚ ਤਂ ਦੁष੍ਟਂ ਕਰਮ੍ਭਂ ਵृਤ੍ਰਸੂਦਨਃ । ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਮ੍ਭਃ ਕੋਪਂ ਪਰਂ ਗਤਃ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਸੂਦਨ ਨੇ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਕਰੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੰਭ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਸ਼ੀਰ੍षਂ ਪਾਵਕੇ ਹੋਤੁਮੈਚ੍ਛਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਰੇਣ ਹ । ਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ੇ ਗਹੀਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਵਾਮੇਨ ਕ੍ਰੋਧਸਂਯੁਤਃ
ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਰੰਭ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਕਰੇਣੋਗ੍ਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਛਿਨਤ੍ਤਿ ਸ਼ੀਰ੍षਂ ਤਤ੍ਤਾਵਦ੍ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਃ
ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਉਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯ ਮੂਰ੍ਖੋऽਸਿ ਸ੍ਵਸ਼ੀਰ੍षਂ ਛੇਤ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਆਤ੍ਮਹਤ੍ਯਾਤਿਦੁਃਸਾਧ੍ਯਾ ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਅੱਗ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਦੈਤਿਆ, ਤੂੰ ਮੂਰਖ ਹੈਂ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ?'
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਸ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਮਾ ਮ੍ਰਿਯਸ੍ਵ ਮृਤੇਨਾਦ੍ਯ ਕਿਂ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਅੱਜ ਮਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਕੀ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ?'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਰਮ੍ਭਃ ਪਾਵਕਸ੍ਯ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍ । ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚੋ ਰਮ੍ਭਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਕਲਾਪਕਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅੱਗ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੰਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ।
ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੇਹਿ ਮੇ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਵਰਮ੍ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯੀ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਃ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ
'ਜੇ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਜੋ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ: ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕੇ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ।'
ਅਜੇਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵਦਾਨਵਮਾਨਵੈਃ । ਕਾਮਰੂਪੀ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਭਿਵਨ੍ਦਿਤਃ
ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਜਿੱਤ ਰਹੇਗਾ; ਜਿਹੜਾ ਚਾਹੇ ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏਗਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਵੇਗਾ।
ਪਾਵਕਸ੍ਤਂ ਤਥੇਤ੍ਯਾਹ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਮਹਾਭਾਗ ਮਰਣਾਦ੍ਵਿਰਮਾਧੁਨਾ
ਅੱਗ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹਦੇ ਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇਗਾ—ਹੁਣ ਮੌਤ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਓ।'
ਯਸ੍ਯਾਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਰਮ੍ਭ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਮਦਾਯਾਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਭਾਗ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਬਲਾਧਿਕਃ
ਹੇ ਰੰਭਾ, ਜਿਸ ਔਰਤ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਉਸਦੇ ਪੇਟੋਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਰਮ੍ਭੋ ਵਚਨਂ ਚਿਤ੍ਤਰਞ੍ਜਨਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਹ੍ਨਿਂ ਤਂ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅੱਗ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੰਭਾ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਰੁਖਸਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਯਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪਰਿਵृਤਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਰਮਣੀਯਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇ ਤਦਾ ਭਾਵਂ ਮਹਿष੍ਯਾਂ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਃ
ਯਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਥਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਦਾਨਵ ਉਸ ਥਾਂ ਇਕ ਮਹਿਲਾ ਮਹਿਲੀ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਾ ਲਿਆ।
ਮਤ੍ਤਾਯਾਂ ਰੂਪਪੂਰ੍ਣਾਯਾਂ ਵਿਹਾਯਾਨ੍ਯਾਞ੍ਚ ਯੋषਿਤਮ੍ । ਸਾ ਸਮਾਗਾਚ੍ਚ ਤਰਸਾ ਕਾਮਯਨ੍ਤੀ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਜਦ ਉਹ ਮਸਤ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਹੋਰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ।
ਰਮ੍ਭੋऽਪਿ ਗਮਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਭਵਿਤਵ੍ਯਪ੍ਰਣੋਦਿਤਃ । ਸਾ ਤੁ ਗਰ੍ਭਵਤੀ ਜਾਤਾ ਮਹਿषੀ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਤਃ
ਰੰਭਾ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਹਿਲੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਥ ਪਾਤਾਲਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਮਹਿषੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਮਨੁਮਤਾਂ ਕਿਲ
ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮਨਮੋਹਣ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ।
ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਹਿषਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਃ ਕਾਮਾਰ੍ਤਸ੍ਤਾਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍ । ਸ੍ਵਯਮਾਗਤ੍ਯ ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਦਾਨਵਃ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੋਰ ਮਹਿਸ਼ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ; ਦਾਨਵ ਖੁਦ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ।
ਸ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਮਹਿषਂ ਸਮਤਾਡਯਤ੍ । ਸੋऽਪਿ ਤਂ ਨਿਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਂ ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ
ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਪਰ ਉਹ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਮਹਿਸ਼, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਡਿਤਸ੍ਤੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਂ ਹृਦਯੇ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਭੂਮੌ ਪਪਾਤ ਤਰਸਾ ਮਮਾਰ ਚ ਵਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਮृਤੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਸਾ ਦੀਨਾ ਭਯਾਰ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਸਾ ਵੇਗਾਤ੍ਤਂ ਵਟਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ
ਪਤੀ ਦੇ ਮਰਨ ਤੇ, ਉਹ ਮਹਿਲੀ ਡਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜੀ; ਇਕ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਕੋਲ ਪਨਾਹ ਲੈ ਲਈ।
ਪृष੍ਠਤਸ੍ਤੁ ਗਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਿषਃ ਕਾਮਪੀਡਿਤਃ । ਕਾਮਯਾਨਸ੍ਤੁ ਤਾਂ ਕਾਮੀ ਬਲਵੀਰ੍ਯਮਦੋਦ੍ਧਤਃ
ਪਰ ਮਹਿਸ਼, ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਪਾਗਲ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਤਲਬ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਰੁਦਤੀ ਸਾ ਭृਸ਼ਂ ਦੀਨਾ ਦृष੍ਟਾ ਯਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ਭਯਾਤੁਰਾ । ਧਾਵਮਾਨਂ ਚ ਤਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਤੁਂ ਸਮਾਯਯੁਃ
ਉਹ ਮਹਿਲੀ, ਰੋ ਰਹੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੇ ਡਰ ਵਿਚ ਵੇਖੀ; ਉਸ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆ ਗਏ।
ਯੁਦ੍ਧਂ ਸਮਭਵਦ੍ ਘੋਰਂ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਚ ਹਯਾਰਿਣਾ । ਸ਼ਰੇਣ ਤਾਡਿਤਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਪਾਤ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਯਕਸ਼ਾਂ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ; ਤੀਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।
ਮृਤਂ ਰਮ੍ਭਂ ਸਮਾਨੀਯ ਯਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਪਰਮਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍ । ਚਿਤਾਯਾਂ ਰੋਪਯਾਮਾਸੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਸ੍ਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ
ਮਰੇ ਹੋਏ ਰੰਭਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਯਕਸ਼ਾਂ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਅੱਗ ਦਿਤੀ।
ਮਹਿषੀ ਸਾ ਪਤਿਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਤਾਯਾਂ ਰੋਪਿਤਂ ਤਦਾ । ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਂ ਸਾ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪਤਿਨਾ ਸਹ ਪਾਵਕਮ੍
ਮਹਿਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਵਾਰ੍ਯਮਾਣਾਪਿ ਯਕ੍ਸ਼ੈਃ ਸਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍ । ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਕੁਲਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪਤਿਮਾਦਾਯ ਵਲ੍ਲਭਮ੍
ਯਕਸ਼ਾਂ ਵਲੋਂ ਰੋਕੀ ਜਾ ਰਹੀ, ਉਹ ਸਚੀ ਪਤਨੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਈ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਵਿਚ ਘਿਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਲਗਾ ਕੇ।
ਮਹਿषਸ੍ਤੁ ਚਿਤਾਮਧ੍ਯਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਮਹਾਬਲਃ । ਰਮ੍ਭੋऽਪ੍ਯਨ੍ਯਦ੍ਵਪੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਃਸृਤਃ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ਸਲਃ
ਮਹਾਬਲੀ ਮਹਿਸ਼ ਨੇ ਚਿਤਾ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਰੰਭਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਇਆ।
ਰਕ੍ਤਬੀਜੋऽਪ੍ਯਸੌ ਜਾਤੋ ਮਹਿषੋऽਪਿ ਮਹਾਬਲਃ । ਅਭਿषਿਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜ੍ਯੇऽਸੌ ਹਯਾਰਿਰਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਉਹੀ ਰਕਤਬੀਜ ਵੀ ਜਨਮਿਆ, ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਮਹਿਸ਼ ਵੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਵਾਲੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਵਲੋਂ ਰਾਜ ਤਿਲਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਸ ਮਹਿषੋ ਜਾਤੋ ਰਕ੍ਤਬੀਜਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ । ਅਵਧ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸੁਰੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯੈਰ੍ਮਾਨਵੈਸ਼੍ਚ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸ਼ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਰਕਤਬੀਜ ਜਨਮੇ। ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ, ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅਜੇਹਾ ਸੀ ਕਿ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਜਨ੍ਮ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਞ੍ਚ ਤਥਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਾ ਜਨਮ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲੇ ਵਰਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।