ਏਕਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਰਣਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇ । ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਤਂ ਵਰਂ ਸਾਧੋ ਯਸ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਰਨ ਦੇ ਇਕ ਹੀ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਦੱਸੋ ਉਹ ਵਰ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਮਹਿष ਉਵਾਚ ਨ ਦੇਵਾਨ੍ਮਾਨੁषਾਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਮਰਣਂ ਮੇ ਪਿਤਾਮਹ । ਪੁਰੁषਾਨ੍ਨ ਚ ਮੇ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਯੋषਾ ਮਾਂ ਕਾ ਹਨਿष੍ਯਤਿ
ਮਹੀਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਨਾ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਨਾ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਹੋਵੇ; ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਤੋਂ—ਇੱਕ ਔਰਤ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਮਰਣਂ ਨੂਨਂ ਕਾਮਿਨ੍ਯਾਃ ਕੁਰੁ ਪਦ੍ਮਜ । ਅਬਲਾ ਹਨ੍ਤ ਮਾਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਦਮਜ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹੀ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਇੱਕ ਕਮਜ਼ੋਰ ਔਰਤ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖਦੀ ਹੋਵੇਗੀ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਯਦਾ ਕਦਾਪਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਮਰਣਂ ਧੁਵਮ੍ । ਨ ਨਰੇਭ੍ਯੋ ਮਹਾਭਾਗ ਮृਤਿਸ੍ਤੇ ਮਹਿषਾਸੁਰ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹੋਵੇਗੀ; ਹੇ ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ, ਤੇਰਾ ਅੰਤ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਯਯੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨਿਜਾਲਯਮ੍ । ਸੋऽਪਿ ਦੈਤ੍ਯਵਰਃ ਪ੍ਰਾਪ ਨਿਜਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਗਿਆ।
ਰਾਜੋਵਾਚ ਮਹਿषਃ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸੌ ਕਥਂ ਜਾਤੋ ਮਹਾਬਲੀ । ਕਥਂ ਚ ਮਾਹਿषਂ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਹੀਸ਼ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਮਹੀਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ?
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਦਨੋਃ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਖ੍ਯਾਤੌ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਣ੍ਡਲੇ । ਰਮ੍ਭਸ਼੍ਚੈਵ ਕਰਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਵਾਸ੍ਤਾਂ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮੌ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਦਨੂ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ, ਰੰਭ ਅਤੇ ਕਰੰਭ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤਾਵਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਤੇਪਤੁਸ੍ਤਪਃ । ਬਹੂਨ੍ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ਕਾਮਂ ਪੁਣ੍ਯੇ ਪਞ੍ਚਨਦੇ ਜਲੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੰਜ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਸਾਲ ਤਕ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਕਰਮ੍ਭਸ੍ਤੁ ਜਲੇ ਮਗ੍ਨਸ਼੍ਚਕਾਰ ਪਰਮਂ ਤਪਃ । ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਰਸਾਲਵਟਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਮ੍ਭੋऽਗ੍ਨਿਮਸੇਵਤ
ਕਰੰਭ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਰੰਭ, ਰਸ ਵਾਲੇ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਞ੍ਚਾਗ੍ਨਿਸਾਧਨਾਸਕ੍ਤਃ ਸ ਰਮ੍ਭਸ੍ਤੁ ਯਦਾਭਵਤ੍ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਚੀਪਤਿਰ੍ਦੁਃਖਮੁਦ੍ਯਯੌ ਦਾਨਵੌ ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦੋਂ ਰੰਭ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਨਦੇ ਤਤ੍ਰ ਗ੍ਰਾਹਰੂਪਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਵਾਸਵਸ੍ਤੁ ਕਰਮ੍ਭਂ ਤਂ ਤਦਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਦਯੋਃ
ਪੰਜ ਨਦੀਆਂ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਮਗਰਮੱਛ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਕਰੰਭ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ।
ਨਿਜਘਾਨ ਚ ਤਂ ਦੁष੍ਟਂ ਕਰਮ੍ਭਂ ਵृਤ੍ਰਸੂਦਨਃ । ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਮ੍ਭਃ ਕੋਪਂ ਪਰਂ ਗਤਃ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਸੂਦਨ ਨੇ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਕਰੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੰਭ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਸ਼ੀਰ੍षਂ ਪਾਵਕੇ ਹੋਤੁਮੈਚ੍ਛਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਰੇਣ ਹ । ਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ੇ ਗਹੀਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਵਾਮੇਨ ਕ੍ਰੋਧਸਂਯੁਤਃ
ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਰੰਭ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਕਰੇਣੋਗ੍ਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਛਿਨਤ੍ਤਿ ਸ਼ੀਰ੍षਂ ਤਤ੍ਤਾਵਦ੍ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਃ
ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਉਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯ ਮੂਰ੍ਖੋऽਸਿ ਸ੍ਵਸ਼ੀਰ੍षਂ ਛੇਤ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਆਤ੍ਮਹਤ੍ਯਾਤਿਦੁਃਸਾਧ੍ਯਾ ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਅੱਗ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਦੈਤਿਆ, ਤੂੰ ਮੂਰਖ ਹੈਂ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ?'
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਸ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਮਾ ਮ੍ਰਿਯਸ੍ਵ ਮृਤੇਨਾਦ੍ਯ ਕਿਂ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਅੱਜ ਮਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਕੀ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ?'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਰਮ੍ਭਃ ਪਾਵਕਸ੍ਯ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍ । ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚੋ ਰਮ੍ਭਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਕਲਾਪਕਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅੱਗ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੰਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ।
ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੇਹਿ ਮੇ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਵਰਮ੍ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯੀ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਃ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ
'ਜੇ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਜੋ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ: ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕੇ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ।'
ਅਜੇਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵਦਾਨਵਮਾਨਵੈਃ । ਕਾਮਰੂਪੀ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਭਿਵਨ੍ਦਿਤਃ
ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਜਿੱਤ ਰਹੇਗਾ; ਜਿਹੜਾ ਚਾਹੇ ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏਗਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਵੇਗਾ।
ਪਾਵਕਸ੍ਤਂ ਤਥੇਤ੍ਯਾਹ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਮਹਾਭਾਗ ਮਰਣਾਦ੍ਵਿਰਮਾਧੁਨਾ
ਅੱਗ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹਦੇ ਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇਗਾ—ਹੁਣ ਮੌਤ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਓ।'
ਯਸ੍ਯਾਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਰਮ੍ਭ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਮਦਾਯਾਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਭਾਗ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਬਲਾਧਿਕਃ
ਹੇ ਰੰਭਾ, ਜਿਸ ਔਰਤ ਉੱਤੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਉਸਦੇ ਪੇਟੋਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਰਮ੍ਭੋ ਵਚਨਂ ਚਿਤ੍ਤਰਞ੍ਜਨਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਹ੍ਨਿਂ ਤਂ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅੱਗ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੰਭਾ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਰੁਖਸਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਯਕ੍ਸ਼ੈਃ ਪਰਿਵृਤਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਰਮਣੀਯਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਕ੍ਰੇ ਤਦਾ ਭਾਵਂ ਮਹਿष੍ਯਾਂ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਃ
ਯਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਥਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਦਾਨਵ ਉਸ ਥਾਂ ਇਕ ਮਹਿਲਾ ਮਹਿਲੀ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਾ ਲਿਆ।
ਮਤ੍ਤਾਯਾਂ ਰੂਪਪੂਰ੍ਣਾਯਾਂ ਵਿਹਾਯਾਨ੍ਯਾਞ੍ਚ ਯੋषਿਤਮ੍ । ਸਾ ਸਮਾਗਾਚ੍ਚ ਤਰਸਾ ਕਾਮਯਨ੍ਤੀ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਜਦ ਉਹ ਮਸਤ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਹੋਰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਈ।
ਰਮ੍ਭੋऽਪਿ ਗਮਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਭਵਿਤਵ੍ਯਪ੍ਰਣੋਦਿਤਃ । ਸਾ ਤੁ ਗਰ੍ਭਵਤੀ ਜਾਤਾ ਮਹਿषੀ ਤਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਤਃ
ਰੰਭਾ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਹਿਲੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਥ ਪਾਤਾਲਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਨੋਹਰਮ੍ । ਮਹਿषੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਪ੍ਰਿਯਾਮਨੁਮਤਾਂ ਕਿਲ
ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮਨਮੋਹਣ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਗਿਆ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ।
ਕਦਾਚਿਨ੍ਮਹਿषਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਃ ਕਾਮਾਰ੍ਤਸ੍ਤਾਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍ । ਸ੍ਵਯਮਾਗਤ੍ਯ ਤਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਦਾਨਵਃ ਸਮੁਪਾਦ੍ਰਵਤ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੋਰ ਮਹਿਸ਼ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ; ਦਾਨਵ ਖੁਦ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ।
ਸ੍ਵਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਮਹਿषਂ ਸਮਤਾਡਯਤ੍ । ਸੋऽਪਿ ਤਂ ਨਿਜਘਾਨਾਸ਼ੁ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਂ ਕਾਮਮੋਹਿਤਃ
ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ; ਪਰ ਉਹ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਮਹਿਸ਼, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਡਿਤਸ੍ਤੇਨ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਂ ਹृਦਯੇ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਭੂਮੌ ਪਪਾਤ ਤਰਸਾ ਮਮਾਰ ਚ ਵਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਮृਤੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਸਾ ਦੀਨਾ ਭਯਾਰ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਰੁਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਸਾ ਵੇਗਾਤ੍ਤਂ ਵਟਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾ
ਪਤੀ ਦੇ ਮਰਨ ਤੇ, ਉਹ ਮਹਿਲੀ ਡਰ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜੀ; ਇਕ ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਕੋਲ ਪਨਾਹ ਲੈ ਲਈ।