ਮਹਿषਾਸੁਰੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਃ ਰਾਜੋਵਾਚ ਯੋਗੇਸ਼੍ਵਰ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਭਾਵੋऽਯਂ ਕਥਿਤਸ਼੍ਚਾਤਿਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍ । ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਚ੍ਚਰਿਤਂ ਸ੍ਵਾਮਿਞ੍ਛ੍ਰੋਤੁਂ ਕੌਤੂਹਲਂ ਮਮ
ਮਹਿਸਾਸੁਰ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਕਥਾ।
ਮਹਾਦੇਵੀਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵੈ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਕੋ ਨਾਭਿਵਾਞ੍ਛਤਿ । ਯੋ ਜਾਨਾਤਿ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਦੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ, ਮਹਾਦੇਵੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ?
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਮਹਾਮਤੇ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਾਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਯ ਨ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਸ ਤੁ ਮਨ੍ਦਧੀਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਪੁਰਾ ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ ਘੋਰਂ ਦੇਵਦਾਨਵਸੇਨਯੋਃ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਮਹਿषਾਖ੍ਯੇ ਮਹੀਪਤੌ
ਇਕ ਵਾਰੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਹਿਸਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਮਹਿषੋ ਨਾਮ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਚਕਾਰ ਤਪ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਹੇਮਗਿਰੌ ਚੋਗ੍ਰਂ ਦੇਵਵਿਸ੍ਮਯਕਾਰਕਮ੍
ਮਹਿਸਾ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਤਨਾ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਵਰ੍षਾਣਾਮਯੁਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਹृਦਿ ਦੇਵਤਾਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋ ਮਹਾਰਾਜ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕੀਤਾ; ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਗਤ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਹਂਸਾਰੂਢਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਮੁਖਃ । ਵਰਂ ਵਰਯ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨ੍ਦਦਾਮਿ ਤਵ ਵਾਚ੍ਛਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਹੰਸ ਤੇ ਸਵਾਰ ਚਾਰ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲਾ ਆਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ: ਧਰਮਵਾਨ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਮੰਗ ਲੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੋ ਚਾਹੀਦਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਮਹਿष ਉਵਾਚ ਅਮਰਤ੍ਵਂ ਦੇਵਦੇਵ ਵਾਞ੍ਛਾਮਿ ਦ੍ਰੁਹਿਣ ਪ੍ਰਭੋ । ਯਥਾ ਮृਤ੍ਯੁ ਭਯਂ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਪਿਤਾਮਹ
ਮਹਿਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਦ੍ਰੁਹਿਨਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਅਮਰ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਪਿਤਾਮਾ, ਐਸਾ ਕਰ ਕਿ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਨਾ ਰਹੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਉਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਧ੍ਰੁਵਂ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਧ੍ਰੁਵਂ ਜਨ੍ਮ ਮृਤਸ੍ਯ ਚ । ਸਰ੍ਵਥਾ ਮਰਣੋਤ੍ਪਤ੍ਤੀ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਕਿਲ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਪੱਕੀ ਹੈ; ਜੋ ਮਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਜਨਮ ਪੱਕਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਜਨਮ ਤੇ ਮੌਤ ਆਉਣੇ ਹੀ ਹਨ।
ਨਾਸ਼ਃ ਕਾਲੇਨ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਪੁਙ੍ਗਵ । ਮਹਾਮਹੀਧਰਾਣਾਂ ਚ ਸਮੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਚ ਸਰ੍ਵਥਾ
ਕਾਲ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦਾ ਵੀ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਰਣਸ੍ਯ ਮਹੀਪਤੇ । ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਤਂ ਵਰਂ ਸਾਧੋ ਯਸ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਰਨ ਦੇ ਇਕ ਹੀ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਦੱਸੋ ਉਹ ਵਰ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਮਹਿष ਉਵਾਚ ਨ ਦੇਵਾਨ੍ਮਾਨੁषਾਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਮਰਣਂ ਮੇ ਪਿਤਾਮਹ । ਪੁਰੁषਾਨ੍ਨ ਚ ਮੇ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਯੋषਾ ਮਾਂ ਕਾ ਹਨਿष੍ਯਤਿ
ਮਹੀਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਨਾ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਨਾ ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਹੋਵੇ; ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਤੋਂ—ਇੱਕ ਔਰਤ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੇ ਮਰਣਂ ਨੂਨਂ ਕਾਮਿਨ੍ਯਾਃ ਕੁਰੁ ਪਦ੍ਮਜ । ਅਬਲਾ ਹਨ੍ਤ ਮਾਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਕਥਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਦਮਜ, ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹੀ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਇੱਕ ਕਮਜ਼ੋਰ ਔਰਤ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖਦੀ ਹੋਵੇਗੀ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਵਾਚ ਯਦਾ ਕਦਾਪਿ ਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਮਰਣਂ ਧੁਵਮ੍ । ਨ ਨਰੇਭ੍ਯੋ ਮਹਾਭਾਗ ਮृਤਿਸ੍ਤੇ ਮਹਿषਾਸੁਰ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹੋਵੇਗੀ; ਹੇ ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ, ਤੇਰਾ ਅੰਤ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਏਵਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਤਸ੍ਮੈ ਯਯੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨਿਜਾਲਯਮ੍ । ਸੋऽਪਿ ਦੈਤ੍ਯਵਰਃ ਪ੍ਰਾਪ ਨਿਜਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਗਿਆ।
ਰਾਜੋਵਾਚ ਮਹਿषਃ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸੌ ਕਥਂ ਜਾਤੋ ਮਹਾਬਲੀ । ਕਥਂ ਚ ਮਾਹਿषਂ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਹੀਸ਼ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਮਹੀਸ਼ ਦਾ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ?
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਦਨੋਃ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਖ੍ਯਾਤੌ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਣ੍ਡਲੇ । ਰਮ੍ਭਸ਼੍ਚੈਵ ਕਰਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਵਾਸ੍ਤਾਂ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮੌ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਦਨੂ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਏ, ਰੰਭ ਅਤੇ ਕਰੰਭ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਤਾਵਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਰਾਜ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਤੇਪਤੁਸ੍ਤਪਃ । ਬਹੂਨ੍ਵਰ੍षਗਣਾਨ੍ਕਾਮਂ ਪੁਣ੍ਯੇ ਪਞ੍ਚਨਦੇ ਜਲੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੰਜ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਸਾਲ ਤਕ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਕਰਮ੍ਭਸ੍ਤੁ ਜਲੇ ਮਗ੍ਨਸ਼੍ਚਕਾਰ ਪਰਮਂ ਤਪਃ । ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਰਸਾਲਵਟਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਮ੍ਭੋऽਗ੍ਨਿਮਸੇਵਤ
ਕਰੰਭ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਰੰਭ, ਰਸ ਵਾਲੇ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਞ੍ਚਾਗ੍ਨਿਸਾਧਨਾਸਕ੍ਤਃ ਸ ਰਮ੍ਭਸ੍ਤੁ ਯਦਾਭਵਤ੍ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ਚੀਪਤਿਰ੍ਦੁਃਖਮੁਦ੍ਯਯੌ ਦਾਨਵੌ ਪ੍ਰਤਿ
ਜਦੋਂ ਰੰਭ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚਨਦੇ ਤਤ੍ਰ ਗ੍ਰਾਹਰੂਪਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਵਾਸਵਸ੍ਤੁ ਕਰਮ੍ਭਂ ਤਂ ਤਦਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਾਦਯੋਃ
ਪੰਜ ਨਦੀਆਂ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਵਾਸਵ ਨੇ ਮਗਰਮੱਛ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਕਰੰਭ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ।
ਨਿਜਘਾਨ ਚ ਤਂ ਦੁष੍ਟਂ ਕਰਮ੍ਭਂ ਵृਤ੍ਰਸੂਦਨਃ । ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਨਿਹਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਮ੍ਭਃ ਕੋਪਂ ਪਰਂ ਗਤਃ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਸੂਦਨ ਨੇ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਕਰੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਭਰਾ ਦੀ ਮੌਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੰਭ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਸ਼ੀਰ੍षਂ ਪਾਵਕੇ ਹੋਤੁਮੈਚ੍ਛਚ੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਰੇਣ ਹ । ਕੇਸ਼ਪਾਸ਼ੇ ਗਹੀਤ੍ਵਾਸ਼ੁ ਵਾਮੇਨ ਕ੍ਰੋਧਸਂਯੁਤਃ
ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਰੰਭ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਕਰੇਣੋਗ੍ਰਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਖਡ੍ਗਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਛਿਨਤ੍ਤਿ ਸ਼ੀਰ੍षਂ ਤਤ੍ਤਾਵਦ੍ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਪ੍ਰਤਿਬੋਧਿਤਃ
ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤਿੱਖੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਲੱਗਾ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਗ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਉਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਦੈਤ੍ਯ ਮੂਰ੍ਖੋऽਸਿ ਸ੍ਵਸ਼ੀਰ੍षਂ ਛੇਤ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਆਤ੍ਮਹਤ੍ਯਾਤਿਦੁਃਸਾਧ੍ਯਾ ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਅੱਗ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਦੈਤਿਆ, ਤੂੰ ਮੂਰਖ ਹੈਂ, ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਕੱਟਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ?'
ਵਰਂ ਵਰਯ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਯਸ੍ਤੇ ਮਨਸਿ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਮਾ ਮ੍ਰਿਯਸ੍ਵ ਮृਤੇਨਾਦ੍ਯ ਕਿਂ ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
'ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਅੱਜ ਮਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਕੀ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ?'
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਰਮ੍ਭਃ ਪਾਵਕਸ੍ਯ ਸੁਭਾषਿਤਮ੍ । ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚੋ ਰਮ੍ਭਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੇਸ਼ਕਲਾਪਕਮ੍
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅੱਗ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੰਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੀ।
ਯਦਿ ਤੁष੍ਟੋऽਸਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਦੇਹਿ ਮੇ ਵਾਞ੍ਛਿਤਂ ਵਰਮ੍ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਜਯੀ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਃ ਪਰਬਲਾਰ੍ਦਨਃ
'ਜੇ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਜੋ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ: ਸਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕੇ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ।'
ਅਜੇਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦੇਵਦਾਨਵਮਾਨਵੈਃ । ਕਾਮਰੂਪੀ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਭਿਵਨ੍ਦਿਤਃ
ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਜਿੱਤ ਰਹੇਗਾ; ਜਿਹੜਾ ਚਾਹੇ ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏਗਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਵੇਗਾ।
ਪਾਵਕਸ੍ਤਂ ਤਥੇਤ੍ਯਾਹ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਵ ਮਹਾਭਾਗ ਮਰਣਾਦ੍ਵਿਰਮਾਧੁਨਾ
ਅੱਗ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹਦੇ ਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇਗਾ—ਹੁਣ ਮੌਤ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਓ।'