ਸ ਤਂ ਮਣਿਂ ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰਾਯ ਕ੍ਰੀਡਨਾਰ੍ਥਮਦਾਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ । ਅਥ ਚਿਕ੍ਰੀਡ ਬਾਲੋऽਪਿ ਮਣਿਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਾਸ੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਖੇਡਣ ਲਈ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਬੱਚਾ ਚਮਕਦਾ ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਸੇਨੇऽਨਾਗਤੇ ਚਾਥ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ੍ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਤ । ਨ ਜਾਨੇ ਕੇਨ ਨਿਹਤਃ ਪ੍ਰਸੇਨੋ ਮਣਿਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਜਦ ਪ੍ਰਸੇਨ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਕੌਣ ਮਣੀ ਦੀ ਚਾਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਗਿਆ।'
ਅਥ ਲੋਕਮੁਖੋਦ੍ਗੀਰ੍ਣਾ ਕਿਂਵਦਨ੍ਤੀ ਪੁਰੇऽਭਵਤ੍ । ਕृष੍ਣੇਨ ਨਿਹਤੋ ਨੂਨਂ ਪ੍ਰਸੇਨੋ ਮਣਿਲਿਪ੍ਸੁਨਾ
ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲ ਫੈਲ ਗਈ: 'ਪੱਕਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਮਣੀ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਸ ਤਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਕृष੍ਣੋਪਿ ਦੁਰ੍ਯਸ਼ੋ ਲਿਪ੍ਤਮਾਤ੍ਮਨਿ । ਮਾਰ੍ष੍ਟੁਂ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਪਦਵੀਂ ਪੁਰੌਕੋਭਿਃ ਸਹਾਗਮਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਉਸਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਉੱਤੇ ਦਾਗ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਸਾਫ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਰਾਹੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿਪਿਨੇऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਸੇਨਂ ਹਰਿਣਾ ਹਤਮ੍ । ਯਯੌ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਮਨ੍ਵਿष੍ਯਨ੍ਨਸृਗ੍ਬਿਂਦ੍ਵਂਕਿਤਾਧ੍ਵਨਾ
ਉਹ ਜਦ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਸਿੰਘ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਖੂਨ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਪਏ ਸਨ, ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਥ ਕृष੍ਣੋ ਹਤਂ ਸਿਂਹਂ ਬਿਲਦ੍ਵਾਰਿ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਚ । ਉਵਾਚ ਭਗਵਾਨ੍ਵਾਚਂ ਕृਪਯਾ ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਯੂਯਮਤ੍ਰੈਵ ਯਾਵਦਾਗਮਨਂ ਮਮ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮਿ ਬਿਲਂ ਤ੍ਵੇਤਨ੍ਮਣਿਹਾਰਕਲਬ੍ਧਯੇ
ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆਵਾਂ। ਮੈਂ ਇਹ ਮਣੀ ਚੋਰ ਕੋਲੋਂ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਲਈ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇ ਤਸ੍ਥੁਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਦ੍ਵਾਰਕੌਕਸਃ । ਜਗਾਮਾਂਤਰ੍ਬਿਲਂ ਕृष੍ਣੋ ਯਤ੍ਰ ਜਾਮ੍ਬਵਤੋ ਗृਹਮ੍
ਉਹ ਲੋਕ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਮਬਵਾਨ ਦਾ ਘਰ ਸੀ।
ऋਕ੍ਸ਼ਰਾਜਸੁਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕृष੍ਣੋ ਮਣਿਧਰਂ ਤਦਾ । ਹਰ੍ਤੁਮੈਚ੍ਛਨ੍ਮਣਿਂ ਤਾਵਦ੍ਧਾਤ੍ਰੀ ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਭੀਤਵਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਰੀਛਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਮਣੀ ਫੜਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਮਣੀ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਨੌਕਰਾਣੀ ਡਰ ਕੇ ਚੀਕ ਪਈ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਾਤ੍ਰੀਰਵਂ ਸਦ੍ਯਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯਰ੍ਥਕ੍ਸ਼ਰਾਟ੍ ਤਦਾ । ਯੁਯੁਧੇ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਸਾਕਮਵਿਸ਼੍ਰਾਮਮਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍
ਨੌਕਰਾਣੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਰੀਛਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ, ਬਿਨਾਂ ਥੱਕੇ।
ਏਵਂ ਤ੍ਰਿਨਵਰਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਤ੍ਤਯੋਃ । ਕृष੍ਣਾਗਮਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤੇ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਦ੍ਵਾਰਿ ਪੁਰੌਕਸਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕਵੀਹ ਦਿਨ ਤੱਕ ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਲੜਾਈ ਹੋਈ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹਂ ਤਤੋ ਭੀਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਿਜਾਲਯਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਕਥਯਾਮਾਸੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾਂਤਂ ਸਰ੍ਵਮਾਦਿਤਃ
ਫਿਰ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨ ਬਾਅਦ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਅਖੀਰ ਤੱਕ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਸਤ੍ਰਾਜਿਤਂ ਸ਼ਪਂਤਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ੋਕਾਕੁਲਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਾਂ ਕਥਾਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬੈਠੇ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ, ਜਦ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਹੋਈ ਇਹ ਘਟਨਾ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ
ਮੁਮੋਹ ਸਪਰੀਵਾਰਸ੍ਤਦਾ ਪਰਮਯਾ ਸ਼ੁਚਾ । ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਬਹੁਧਾ ਕਥਂ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭਵੇਨ੍ਮਮ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ੍ਹ ਵਿਚ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਜਗਾਮ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਰ੍षਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਤਃ । ਉਤ੍ਥਾਯ ਤਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਸੌ ਵਸੁਦੇਵੋऽਭ੍ਯਪੂਜਯਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਭਗਵਾਨ ਨਾਰਦ ਜੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਤੋਂ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਉੱਠ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਰਦੋऽਨਾਮਯਂ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਮਹਾਮਤਿਮ੍ । ਪ੍ਰਪਚ੍ਛ ਚ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕਿਂ ਚਿਤਯਸਿ ਤਦ੍ਵਦ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ, ਦੱਸੋ।"
ਵਸੁਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਪੁਤ੍ਰੋ ਮੇऽਤਿਪ੍ਰਿਯਃ ਕृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਸੇਨਾਨ੍ਵੇषਣਾਯ ਤੁ । ਪੌਰੈਃ ਸਾਕਂ ਵਨਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਹਤਂ ਤਂ ਤਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਮਰਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।"
ਪ੍ਰਸੇਨਘਾਤਕਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਿਲਦ੍ਵਾਰੇ ਮृਤਂ ਹਰਿਮ੍ । ਦ੍ਵਾਰਿ ਪੌਰਾਨਧਿष੍ਠਾਯ ਬਿਲਾਂਤਰ੍ਗਤਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦ ਪ੍ਰਸੇਨ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਗੁਫਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ ਮਰਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਬਾਹਰ ਖੜੇ ਰਹਿ ਗਏ ਤੇ ਉਹ ਆਪ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਬਹਵੋ ਦਿਵਸਾ ਯਾਤਾ ਨਾਯਾਤ੍ਯਦ੍ਯਾਪਿ ਮੇ ਸੁਤਃ । ਅਤਃ ਸ਼ੋਚਾਮਿ ਤਦ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯੇਨ ਲਪ੍ਸ੍ਯੇ ਸੁਤਂ ਮੁਨੇ
ਕਈ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮੂਨਿ, ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ। ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯੈ ਯਦੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਦੇਵੀਮਾਰਾਧਯਾਂਬਿਕਾਮ੍ । ਤਸ੍ਯਾ ਆਰਾਧਨੇਨੈਵ ਸਦ੍ਯਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਹ੍ਯਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਅੰਬਿਕਾ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੋ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਚੰਗਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ।"
ਵਸੁਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਭਗਵਨ੍ਕਾ ਹਿ ਸਾ ਦੇਵੀ ਕਿਂਪ੍ਰਭਾਵਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ । ਕਥਮਾਰਾਧਨਂ ਤਸ੍ਯਾ ਦੇਵਰ੍षੇ ਕृਪਯਾ ਵਦ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇਹ ਮਾਤਾ ਕੌਣ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕੀ ਹੈ? ਹੇ ਦੇਵਰਿਸ਼ਿ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਦੀ ਹੈ।"
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ। ਵਸੁਦੇਵ ਮਹਾਭਾਗ ਸ਼ृਣੁ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤੋ ਮਮ । ਦੇਵ੍ਯਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਤੁਲਂ ਕੋ ਵਕ੍ਤੁਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਃ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣੋ। ਮਾਤਾ ਦੇ ਅਤੁੱਲ ਮਹਾਤਮ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਕੌਣ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?"
ਯਾ ਸਾ ਭਗਵਤੀ ਨਿਤ੍ਯਾ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣੀ । ਪਰਾਤ੍ਪਰਤਰਾ ਦੇਵੀ ਯਯਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਜਗਤ੍
ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਸੱਚ-ਚੇਤਨ-ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਵਿਆਪਕ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯਦਾਰਾਧਨਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸृਜਤੀਦਂ ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਯਾਂ ਚ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਮਧੁਕੈਟਭਜਾਦ੍ਭਯਾਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਇਹ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਰਚਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਧੁ ਤੇ ਕੈਟਭ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯਤ੍ਕृਪਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਭਗਵਾਨਿਦਮ੍ । ਰੁਦ੍ਰਃ ਸਂਹਰਤੇ ਯਸ੍ਯਾਃ ਕृਪਾਪਾਂਗਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਰੁਦਰ ਜੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੰਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਤਾਰਬਂਧਹੇਤੁਰ੍ਯਾ ਸੈਵ ਮੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ । ਸਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਪਰਮਾ ਦੇਵੀ ਸੈਵ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਉਹੀ ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗਿਆਨ ਰੂਪ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਨਵਰਾਤ੍ਰਵਿਧਾਨੇਨ ਸਮ੍ਪੂਜ੍ਯ ਜਗਦਂਬਿਕਾਮ੍ । ਨਵਾਹੋਭਿਃ ਪੁਰਾਣਂ ਚ ਦੇਵ੍ਯਾ ਭਾਗਵਤਂ ਸ਼ृਣੁ
ਨਵਰਾਤ੍ਰ ਦੇ ਵਿਧਾਨ ਨਾਲ ਜਗਦੰਬਾ ਦੀ ਉਚਿਤ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਨੌਂ ਦਿਨ ਤੱਕ ਮਾਤਾ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਭਾਗਵਤ ਸੁਣੋ।
ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਸਦ੍ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ । ਭੁਕ੍ਤਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਦੂਰਸ੍ਥਾ ਪਠਤਾਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਨृਣਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ਼ ਸ੍ਰਵਣ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੋ ਪੜ੍ਹਦੇ ਜਾਂ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਨਾਰਦੇਨਾਸੌ ਵਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਮ੍ । ਉਵਾਚ ਪਰਯਾ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਨਾਰਦਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਰਦ ਜੀ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਾਲ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਸੁਦੇਵ ਉਵਾਚ। ਭਗਵਂਸ੍ਤਵ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਸਂਸ੍ਮृਤਂ ਵृਤ੍ਤਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਤਚ੍ਚ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੇਵੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਸਂਭਵਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਯਾਦ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਮਾਤਾ ਦੇ ਮਹਾਤਮ ਦਾ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।"