ਯਥਾ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਭਵਂ ਕਰ੍ਮ ਤੇषਾਂ ਤਥਾ ਤਥਾ । ਪ੍ਰੇਰਯਤ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਮਾਯਾ ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ
ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਹਨ, ਮਾਇਆ, ਜੋ ਪਰਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਵਰੂਪ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਵੈषਮ੍ਯਂ ਨ ਨੈਰ੍ਘृਣ੍ਯਂ ਭਗਵਤ੍ਯਾਂ ਕਦਾਚਨ । ਕੇਵਲਂ ਜੀਵਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਯਤਤੇ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਦੇਵੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਪੱਖਪਾਤ ਜਾਂ ਨਿਰਦਯਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਭੂਵਨ ਦੀ ਮਾਲਕ ਸਿਰਫ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਸਾ ਨੈਵ ਸृਜ੍ਯੇਤ ਜਗਦੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਤਦਾ ਮਾਯਾਂ ਵਿਨਾ ਭੂਤਂ ਜਡਂ ਸ੍ਯਾਦੇਵ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਜੇ ਉਹ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਨਾਂ ਬਣਾਏ, ਤਾਂ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾਰਾ ਜੀਵ-ਜਗਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਮੂੜ੍ਹ ਹੀ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰੁਣ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਜਗਜ੍ਜੀਵਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍ । ਕਰੋਤਿ ਸਤਤਂ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰੇਰਯਤ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਚ ਤਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਦਇਆ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਦੇਵੀ ਸਦਾ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਗਤ ਤੱਕ ਬਣਾਉਂਦੀ ਤੇ ਚਲਾਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਮੋਹੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਂਸ਼ਯੋ ਨ ਹਿ । ਮਾਯਾਨ੍ਤਃਪਾਤਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਯਾਧੀਨਾਃ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ।
ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾ ਸੈਵ ਦੇਵੇਸ਼ੀ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਚਾਰਵਿਹਾਰਿਣੀ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਰਾਜਨ੍ ਸੇਵਨੀਯਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਮਹਿਲਾ, ਆਪ ਹੀ ਸੁਤੰਤਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦਧਿਕਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ । ਏਤਦ੍ਧਿ ਜਨ੍ਮਸਾਫਲ੍ਯਂ ਪਰਾਸ਼ਕ੍ਤੇਃ ਪਦਸ੍ਮृਤਿਃ
ਤਿੰਨ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੇ ਉੱਚੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ; ਜਨਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਤਾਂ ਪਰਾਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਹੀ ਹੈ।
ਮਾਭੂਤ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਲੇ ਜਨ੍ਮ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੀ ਨ ਦੈਵਤਮ੍ । ਅਹਂ ਦੇਵੀ ਨ ਚਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵਾਹਂ ਨ ਸ਼ੋਕਭਾਕ੍
ਉਸ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਨਾ ਹੋਵੇ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਮੈਂ ਹੀ ਦੇਵੀ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ—ਮੈਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ, ਦੁਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਇਤ੍ਯਭੇਦੇਨ ਤਾਂ ਨਿਤ੍ਯਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯੇਜ੍ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਮੁਖਾਦੇਨਾਂ ਵੇਦਾਨ੍ਤਸ਼੍ਰਵਣਾਦਿਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਗਤ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤਿਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਆਦਿ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਸੁਣ ਕੇ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਮੇਕਾਗ੍ਰਮਨਸਾ ਭਾਵਯੇਦਾਤ੍ਮਰੂਪਿਣੀਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਤੇਨਾਸ਼ੁ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਮਕੋਟਿਭਿਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਲੱਖਾਂ ਕਰਮ ਕਰ ਲੈਏ, ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਤਰਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ऋषਯੋ ਨਿਰ੍ਮਲਾਸ਼ਯਾਃ । ਆਤ੍ਮਰੂਪਾਂ ਹृਦਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾ ਭਵਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦਯਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ ਗੌਰੀਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਦਯਸ੍ਤਥਾ । ਤਾਮੇਵ ਸਮੁਪਾਸਨ੍ਤੇ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੌਰੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵੀਆਂ, ਸਿਰਫ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਤ, ਚਿਤ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਯਦ੍ਯਤ੍ਪੁष੍ਟਂ ਤ੍ਵਯਾਨਘ । ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਤਾਪਤ੍ਰਸ੍ਤੇਨ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਦੁੱਖਾਂ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਮਯਾਖ੍ਯਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪੁੰਨ ਵਾਲੀ, ਅਚੰਭਤ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਹੈ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਵੇਦਸਮ੍ਮਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵੀਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ, ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਏਤਨ੍ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵ੍ਯਾਸਾਤ੍ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ । ਪੁਰਾਣਂ ਪਞ੍ਚਮਂ ਨੂਨਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਾਭਿਧਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਮੈਂ ਵਿਆਸ ਜੀ ਤੋਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਪੰਜਵਾਂ ਪੁਰਾਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋਗਮਾਯਾਪ੍ਰਭਾਵਵਰ੍ਣਨਮ੍ ऋषਯ ਊਚੁਃ ਭਵਤਾ ਕਥਿਤਂ ਸੂਤ ਮਹਦਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਯੋਗਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸੂਤ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਕਰਤਬ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਨ੍ਦੇਹੋऽਤ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਵਾਸੁਦੇਵਕਥਾਨਕੇ । ਜਾਯਤੇ ਨਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਮਾਨੇ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਮਹਾਮਤੇ
ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਕਥਾ ਜਦੋਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ, ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਦੇਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ।
ਵਨੇ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਦੁष੍ਕਰਮ੍ । ਵਿष੍ਣੋਰਂਸ਼ਾਵਤਾਰੇਣ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਰਾਧਨਂ ਕृਤਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪੁਨਃ । ਜਗਨ੍ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਣਾਯਾਃ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯਾ ਅਂਸ਼ਭੂਤਯਾ
ਮਾਤਾ ਪਾਰਵਤੀ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੀ ਪੂਰਨ ਮਾਂ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵੀ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ।
ਈਸ਼੍ਵਰੇਣਾਪਿ ਕृष੍ਣੇਨ ਕੁਤਸ੍ਤੌ ਸਮ੍ਪ੍ਰਪੂਜਿਤੌ । ਨ੍ਯੂਨਤਾ ਵਾ ਕਿਮਸ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਤਦੇਵਂ ਸਂਸ਼ਯੋ ਮਮ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ—ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਕੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਘਾਟ ਹੈ? ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਤਤ੍ਰ ਮਯਾ ਵ੍ਯਾਸਸ਼੍ਰੁਤਞ੍ਚ ਯਤ੍ । ਪ੍ਰਬ੍ਰਵੀਮਿ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਕਥਾਂ ਕृष੍ਣਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਵਿਆਸ ਜੀ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ; ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਵ੍ਯਾਸਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵੈਰਾਟੀਸੁਤਜਸ੍ਤਦਾ । ਪੁਨਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਮੇਧਾਵੀ ਸਨ੍ਦੇਹਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਤੋਂ ਵ੍ਰਿਤਾਂਤ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਰਾਟੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸੀ, ਫਿਰ ਗਹਿਰੀ ਸੰਦੇਹ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਾ।
ਜਨਮੇਜਯ ਉਵਾਚ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੂਨੋ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪਰਮਕਾਰਣਮ੍ । ਤਥਾਪਿ ਮਨਸੋ ਵृਤ੍ਤਿਃ ਸਂਸ਼ਯਂ ਨ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤਿ
ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਸੱਚਾ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਕਾਰਨ ਸੁਣਿਆ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਮਨ ਦੀ ਵਿਰਤੀ ਸੰਦੇਹ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ।
ਕृष੍ਣੇਨਾਰਾਧਿਤਃ ਸ਼ਮ੍ਭੁਸ੍ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ । ਵਿਸ੍ਮਯੋऽਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਕੇ; ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇਵ ਦੇ ਲਈ।
ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾਪਿ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਸ ਕਥਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਘੋਰਂ ਤਪਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਵਦ੍ਧਰਿਃ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ—ਹਰੀ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਘੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ?
ਜਗਤ੍ਕਰ੍ਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਥਾ ਪਾਲਯਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਸਂਹਰ੍ਤੁਮਪਿ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸ ਦਾਰੁਣਂ ਤਪ ਆਚਰਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜੀ ਦੁਨੀਆ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਸ ਲਈ ਇੰਨਾ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ?
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਸਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਜਨ੍ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਦੇਵਾਨਾਂ ਦੈਤ੍ਯਸੂਦਨਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਚ ਕਿਹਾ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਹੈ।
ਤਥਾਪਿ ਮਾਨੁषਂ ਦੇਹਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਕृਤਵਾਨ੍ਮਾਨੁषਾਨ੍ਭਾਵਾਨ੍ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਤੀ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ।
ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪੂਜਨਂ ਚੈਵ ਗੁਰੁਪਾਦਾਭਿਵਨ੍ਦਨਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਤਥਾ ਸੇਵਾ ਦੇਵਤਾਰਾਧਨਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵੀ ਕੀਤੀ।