ਤਾਸੁ ਪੁਤ੍ਰਾ ਦਸ਼ ਦਸ਼ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵੋਪਰਰਾਮਾਸ਼ੁ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਦਸ-ਦਸ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਿਆਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਉਵਾਚ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਣਤਂ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰਾਧਿਪ
ਫਿਰ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ—'
ਗृਹਸ੍ਥਪ੍ਰਵਰੋ ਲੋਕੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਭਵਾਨਿਹ । ਤਤੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਸ਼ਾਪਾਜ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨ
'ਇਥੇ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘਰ-ਵਾਲਾ ਬਣੇਗਾ, ਭਾਵਾ। ਪਰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ—'
ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਭਵਿਤਾ ਤੇ ਕੁਲਕ੍ਸ਼ਯਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਨਿਹਤ੍ਯਾਜੌ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਾਪਮੋਹਿਤਾਃ
'ਤੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ।'
ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਦਵਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾਪਰੇ । ਸਾਨੁਜਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਵੈ ਦਿਵਮ੍
'ਉਹ ਸਾਰੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵ ਵੀ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ, ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਸ਼ੋਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਵਸ਼੍ਯਮ੍ਭਾਵਿਭਾਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
'ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪ੍ਰਭੂ; ਜੋ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ।'
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੋਕੋ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਨੂਨਂ ਮਮ ਮਤਂ ਸਦਾ । ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪੇਨ ਭਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ
'ਇਸ ਲਈ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾ ਮਤ ਹੈ। ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤੇਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ—'
ਚੌਰੇਭ੍ਯੋ ਗ੍ਰਹਣਂ ਕृष੍ਣ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮृਤੇ ਤ੍ਵਯਿ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਸ਼ਮ੍ਭੁਃ ਸੋਮਃ ਸਸੁਰਮਣ੍ਡਲਃ
'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇਰੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਫੜ ਲਈਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ।' ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਸੋਮ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਸਮੇਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਪਮਨ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਥ ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਯਯੌ । ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਰਾਜਨ੍ ਸਨ੍ਤਿ ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਧੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਉਪਮਨਯੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ ਦੁਵਾਰਕਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਜਨ, ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਸਵਾਮੀ ਵੀ ਹਨ—
ਤਥਾਪਿ ਮਾਯਾਕਲ੍ਲੋਲਯੋਗਸਂਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਨ੍ਤਰਾਃ । ਤਦਧੀਨਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾष੍ਠਪੁਤ੍ਤਲਿਕੋਪਮਾਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮਾਇਆ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਗੁੱਡੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਭਵਂ ਕਰ੍ਮ ਤੇषਾਂ ਤਥਾ ਤਥਾ । ਪ੍ਰੇਰਯਤ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਮਾਯਾ ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ
ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਹਨ, ਮਾਇਆ, ਜੋ ਪਰਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਵਰੂਪ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਵੈषਮ੍ਯਂ ਨ ਨੈਰ੍ਘृਣ੍ਯਂ ਭਗਵਤ੍ਯਾਂ ਕਦਾਚਨ । ਕੇਵਲਂ ਜੀਵਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਯਤਤੇ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਦੇਵੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਪੱਖਪਾਤ ਜਾਂ ਨਿਰਦਯਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਭੂਵਨ ਦੀ ਮਾਲਕ ਸਿਰਫ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਸਾ ਨੈਵ ਸृਜ੍ਯੇਤ ਜਗਦੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਤਦਾ ਮਾਯਾਂ ਵਿਨਾ ਭੂਤਂ ਜਡਂ ਸ੍ਯਾਦੇਵ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਜੇ ਉਹ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਨਾਂ ਬਣਾਏ, ਤਾਂ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾਰਾ ਜੀਵ-ਜਗਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਮੂੜ੍ਹ ਹੀ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰੁਣ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਜਗਜ੍ਜੀਵਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍ । ਕਰੋਤਿ ਸਤਤਂ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰੇਰਯਤ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਚ ਤਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਦਇਆ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਦੇਵੀ ਸਦਾ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਗਤ ਤੱਕ ਬਣਾਉਂਦੀ ਤੇ ਚਲਾਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਮੋਹੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਂਸ਼ਯੋ ਨ ਹਿ । ਮਾਯਾਨ੍ਤਃਪਾਤਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਯਾਧੀਨਾਃ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ।
ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾ ਸੈਵ ਦੇਵੇਸ਼ੀ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਚਾਰਵਿਹਾਰਿਣੀ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਰਾਜਨ੍ ਸੇਵਨੀਯਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਮਹਿਲਾ, ਆਪ ਹੀ ਸੁਤੰਤਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦਧਿਕਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ । ਏਤਦ੍ਧਿ ਜਨ੍ਮਸਾਫਲ੍ਯਂ ਪਰਾਸ਼ਕ੍ਤੇਃ ਪਦਸ੍ਮृਤਿਃ
ਤਿੰਨ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੇ ਉੱਚੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ; ਜਨਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਤਾਂ ਪਰਾਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਹੀ ਹੈ।
ਮਾਭੂਤ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਲੇ ਜਨ੍ਮ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੀ ਨ ਦੈਵਤਮ੍ । ਅਹਂ ਦੇਵੀ ਨ ਚਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵਾਹਂ ਨ ਸ਼ੋਕਭਾਕ੍
ਉਸ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਨਾ ਹੋਵੇ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਮੈਂ ਹੀ ਦੇਵੀ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ—ਮੈਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ, ਦੁਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਇਤ੍ਯਭੇਦੇਨ ਤਾਂ ਨਿਤ੍ਯਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯੇਜ੍ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਮੁਖਾਦੇਨਾਂ ਵੇਦਾਨ੍ਤਸ਼੍ਰਵਣਾਦਿਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਗਤ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤਿਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਆਦਿ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਸੁਣ ਕੇ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਮੇਕਾਗ੍ਰਮਨਸਾ ਭਾਵਯੇਦਾਤ੍ਮਰੂਪਿਣੀਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਤੇਨਾਸ਼ੁ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਮਕੋਟਿਭਿਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਲੱਖਾਂ ਕਰਮ ਕਰ ਲੈਏ, ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਤਰਾਦਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ऋषਯੋ ਨਿਰ੍ਮਲਾਸ਼ਯਾਃ । ਆਤ੍ਮਰੂਪਾਂ ਹृਦਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਵਿਮੁਕ੍ਤਾ ਭਵਬਨ੍ਧਨਾਤ੍
ਸ਼੍ਵੇਤਾਸ਼੍ਵਤਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੀਅਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵਾਦਯਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ ਗੌਰੀਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਦਯਸ੍ਤਥਾ । ਤਾਮੇਵ ਸਮੁਪਾਸਨ੍ਤੇ ਸਚ੍ਚਿਦਾਨਨ੍ਦਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਗੌਰੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵੀਆਂ, ਸਿਰਫ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਤ, ਚਿਤ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਯਦ੍ਯਤ੍ਪੁष੍ਟਂ ਤ੍ਵਯਾਨਘ । ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਤਾਪਤ੍ਰਸ੍ਤੇਨ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਸੰਸਾਰਿਕ ਦੁੱਖਾਂ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਏਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਮਯਾਖ੍ਯਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪੁੰਨ ਵਾਲੀ, ਅਚੰਭਤ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਹੈ।
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਰਾਣਂ ਵੇਦਸਮ੍ਮਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਦੇਵੀਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਪੁਰਾਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੈ, ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਏਤਨ੍ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵ੍ਯਾਸਾਤ੍ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਸਵਿਸ੍ਤਰਮ੍ । ਪੁਰਾਣਂ ਪਞ੍ਚਮਂ ਨੂਨਂ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਾਗਵਤਾਭਿਧਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਮੈਂ ਵਿਆਸ ਜੀ ਤੋਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਪੰਜਵਾਂ ਪੁਰਾਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਾਗਵਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋਗਮਾਯਾਪ੍ਰਭਾਵਵਰ੍ਣਨਮ੍ ऋषਯ ਊਚੁਃ ਭਵਤਾ ਕਥਿਤਂ ਸੂਤ ਮਹਦਾਖ੍ਯਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਚਰਿਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਯੋਗਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਸੂਤ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਕਥਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਕਰਤਬ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਨ੍ਦੇਹੋऽਤ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਵਾਸੁਦੇਵਕਥਾਨਕੇ । ਜਾਯਤੇ ਨਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਮਾਨੇ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਮਹਾਮਤੇ
ਹੇ ਭਾਗਵਾਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਕਥਾ ਜਦੋਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ, ਸਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਦੇਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ।
ਵਨੇ ਗਤ੍ਵਾ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਦੁष੍ਕਰਮ੍ । ਵਿष੍ਣੋਰਂਸ਼ਾਵਤਾਰੇਣ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯਾਰਾਧਨਂ ਕृਤਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ।
ਵਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਚ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪੁਨਃ । ਜਗਨ੍ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਣਾਯਾਃ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯਾ ਅਂਸ਼ਭੂਤਯਾ
ਮਾਤਾ ਪਾਰਵਤੀ, ਜੋ ਜਗਤ ਦੀ ਪੂਰਨ ਮਾਂ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੀਦੇਵੀ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ।