ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਪੁष੍ਟਮਪਿ ਚ ਧਰ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਾਪਰੇਣ ਚ । ਉਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਦਾਸਤ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵਦਾ ਮਯਾ
ਰਾਜ ਭਾਵੇਂ ਖੂਬ ਫਲ-ਫੂਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਰਾਜਾਸੌ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਵੈ ਕृਤੋ ਨਃ ਪੂਰ੍ਵਜੈਃ ਕਿਲ । ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਂ ਦੁਃਖਦਂ ਸ਼ਮ੍ਭੋ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਸ਼੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਖਣ੍ਡਨਮ੍
ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਔਰਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆਉਣ ਨਾਲ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰਤਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਂ ਸਦਾ ਬਨ੍ਧਮੋਕ੍ਸ਼ਵਾਰ੍ਤਾਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲਭਾ । ਰੁਕ੍ਯਿਣ੍ਯਾਸ੍ਤਨਯਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਮਮ
ਪਰਾਧੀਨਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੰਧਨ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਜਾਮਬਵਤੀ—
ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਤਪਸੇ ਮਦਨਾਨ੍ਤਕ । ਸਕਾਮੇਨ ਮਯਾ ਤਪ੍ਤਂ ਤਪਃ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮਦ੍ਯ ਵੈ
ਹੇ ਮਦਨ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ। ਮੈਂ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਤਪ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਲਜ੍ਜਾ ਭਵਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਯਾਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ । ਕਸ੍ਤ੍ਵਾਮਾਰਾਧ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਮੰਗਣ ਵਿੱਚ ਲੱਜਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਯਾਚਤੇ ਮੂਢਃ ਫਲਂ ਤੁਚ੍ਛਂ ਵਿਨਾਸ਼ਿ ਯਤ੍ । ਸੋऽਯਂ ਮਾਯਾਵਿਮੂਢਾਤ੍ਮਾ ਯਾਚੇ ਪੁਤ੍ਰਸੁਖਂ ਵਿਭੋ
—ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ, ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਛੋਟਾ ਫਲ ਮੰਗਦਾ ਹੈ? ਪਰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਕਾਮਿਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਸ਼ਮ੍ਭੋ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਤ੍ਵਾਂ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਜਾਨਾਮਿ ਦੁਃਖਦਂ ਸ਼ਮ੍ਭੋ ਸਂਸਾਰਂ ਦੁਃਖਸਾਧਨਮ੍
ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਔਰਤ ਦੀ ਉਕਸਾਹਟ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ।
ਅਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਸ਼ਧਰ੍ਮਾਣਂ ਤਥਾਪਿ ਵਿਰਤਿਰ੍ਨ ਮੇ । ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣਾਂਸ਼ੋऽਹਂ ਜਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਣ੍ਡਲੇ
ਇਹ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੈਰਾਗ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਬਹੁਤਰਂ ਦੁਃਖਂ ਮਾਯਾਪਾਸ਼ੇਨ ਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਫਸ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਭੋਗਿਆ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਝ ਆਖਣ ਵਾਲੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਹਵਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿषੂਦਨ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ षੋਡਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ਤਾਰ੍ਧਕਮ੍
ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ। ਤੇਰੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਇੱਕ ਸੌ ਔਰਤਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।
ਤਾਸੁ ਪੁਤ੍ਰਾ ਦਸ਼ ਦਸ਼ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਹਾਬਲਾਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵੋਪਰਰਾਮਾਸ਼ੁ ਸ਼ਙ੍ਕਰਃ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਦਸ-ਦਸ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਿਆਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਉਵਾਚ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਣਤਂ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍ । ਕृष੍ਣ ਕृष੍ਣ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰਾਧਿਪ
ਫਿਰ ਗਿਰਿਜਾ ਦੇਵੀ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ—'
ਗृਹਸ੍ਥਪ੍ਰਵਰੋ ਲੋਕੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਭਵਾਨਿਹ । ਤਤੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨ੍ਤੇ ਤੁ ਦ੍ਵਿਜਸ਼ਾਪਾਜ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨ
'ਇਥੇ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਘਰ-ਵਾਲਾ ਬਣੇਗਾ, ਭਾਵਾ। ਪਰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਨਾਰਦਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ—'
ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ਭਵਿਤਾ ਤੇ ਕੁਲਕ੍ਸ਼ਯਃ । ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਨਿਹਤ੍ਯਾਜੌ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਾਪਮੋਹਿਤਾਃ
'ਤੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਵੀ, ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ; ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ।'
ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਦਵਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾਪਰੇ । ਸਾਨੁਜਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਦੇਹਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਸ੍ਯਸਿ ਵੈ ਦਿਵਮ੍
'ਉਹ ਸਾਰੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਯਾਦਵ ਵੀ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ, ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ।'
ਸ਼ੋਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਵਸ਼੍ਯਮ੍ਭਾਵਿਭਾਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਰੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
'ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪ੍ਰਭੂ; ਜੋ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ।'
ਤਤ੍ਰ ਸ਼ੋਕੋ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਨੂਨਂ ਮਮ ਮਤਂ ਸਦਾ । ਅष੍ਟਾਵਕ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਪੇਨ ਭਾਰ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ
'ਇਸ ਲਈ, ਉਥੇ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾ ਮਤ ਹੈ। ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ, ਮਧੁਸੂਦਨ, ਤੇਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ—'
ਚੌਰੇਭ੍ਯੋ ਗ੍ਰਹਣਂ ਕृष੍ਣ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮृਤੇ ਤ੍ਵਯਿ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਸ਼ਮ੍ਭੁਃ ਸੋਮਃ ਸਸੁਰਮਣ੍ਡਲਃ
'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਤੇਰੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਫੜ ਲਈਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ।' ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੰਭੂ ਸੋਮ ਤੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਸਮੇਤ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਪਮਨ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯਾਥ ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਯਯੌ । ਯਸ੍ਮਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਰਾਜਨ੍ ਸਨ੍ਤਿ ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਧੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਉਪਮਨਯੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵੀ ਦੁਵਾਰਕਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਜਨ, ਭਾਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਸਵਾਮੀ ਵੀ ਹਨ—
ਤਥਾਪਿ ਮਾਯਾਕਲ੍ਲੋਲਯੋਗਸਂਕ੍ਸ਼ੁਭਿਤਾਨ੍ਤਰਾਃ । ਤਦਧੀਨਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਾष੍ਠਪੁਤ੍ਤਲਿਕੋਪਮਾਃ
ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮਾਇਆ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਲੱਕੜ ਦੀਆਂ ਗੁੱਡੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਭਵਂ ਕਰ੍ਮ ਤੇषਾਂ ਤਥਾ ਤਥਾ । ਪ੍ਰੇਰਯਤ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਮਾਯਾ ਪਰਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀ
ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਹਨ, ਮਾਇਆ, ਜੋ ਪਰਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਵਰੂਪ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਵੈषਮ੍ਯਂ ਨ ਨੈਰ੍ਘृਣ੍ਯਂ ਭਗਵਤ੍ਯਾਂ ਕਦਾਚਨ । ਕੇਵਲਂ ਜੀਵਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਯਤਤੇ ਭੁਵਨੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਦੇਵੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਪੱਖਪਾਤ ਜਾਂ ਨਿਰਦਯਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਭੂਵਨ ਦੀ ਮਾਲਕ ਸਿਰਫ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਸਾ ਨੈਵ ਸृਜ੍ਯੇਤ ਜਗਦੇਤਚ੍ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਤਦਾ ਮਾਯਾਂ ਵਿਨਾ ਭੂਤਂ ਜਡਂ ਸ੍ਯਾਦੇਵ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਜੇ ਉਹ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ, ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ, ਨਾਂ ਬਣਾਏ, ਤਾਂ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾਰਾ ਜੀਵ-ਜਗਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਮੂੜ੍ਹ ਹੀ ਰਹੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਾਰੁਣ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਜਗਜ੍ਜੀਵਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍ । ਕਰੋਤਿ ਸਤਤਂ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰੇਰਯਤ੍ਯਨਿਸ਼ਂ ਚ ਤਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਦਇਆ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਦੇਵੀ ਸਦਾ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਗਤ ਤੱਕ ਬਣਾਉਂਦੀ ਤੇ ਚਲਾਉਂਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਮੋਹੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਸਂਸ਼ਯੋ ਨ ਹਿ । ਮਾਯਾਨ੍ਤਃਪਾਤਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਾਯਾਧੀਨਾਃ ਸੁਰਾਸੁਰਾਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੀ ਮੋਹ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਸਾਰੇ ਦੇਵ ਤੇ ਅਸੁਰ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਉਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ।
ਸ੍ਵਤਨ੍ਤ੍ਰਾ ਸੈਵ ਦੇਵੇਸ਼ੀ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਾਚਾਰਵਿਹਾਰਿਣੀ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਰਾਜਨ੍ ਸੇਵਨੀਯਾ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਮਹਿਲਾ, ਆਪ ਹੀ ਸੁਤੰਤਰ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦਧਿਕਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ । ਏਤਦ੍ਧਿ ਜਨ੍ਮਸਾਫਲ੍ਯਂ ਪਰਾਸ਼ਕ੍ਤੇਃ ਪਦਸ੍ਮृਤਿਃ
ਤਿੰਨ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤੇ ਉੱਚੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ; ਜਨਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਤਾਂ ਪਰਾਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਹੀ ਹੈ।
ਮਾਭੂਤ੍ਤਤ੍ਰ ਕੁਲੇ ਜਨ੍ਮ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੀ ਨ ਦੈਵਤਮ੍ । ਅਹਂ ਦੇਵੀ ਨ ਚਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵਾਹਂ ਨ ਸ਼ੋਕਭਾਕ੍
ਉਸ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਨਾ ਹੋਵੇ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਮੈਂ ਹੀ ਦੇਵੀ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ—ਮੈਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਹਾਂ, ਦੁਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ।
ਇਤ੍ਯਭੇਦੇਨ ਤਾਂ ਨਿਤ੍ਯਾਂ ਚਿਨ੍ਤਯੇਜ੍ਜਗਦਮ੍ਬਿਕਾਮ੍ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਮੁਖਾਦੇਨਾਂ ਵੇਦਾਨ੍ਤਸ਼੍ਰਵਣਾਦਿਭਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਗਤ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤਿਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂਤ ਆਦਿ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਸੁਣ ਕੇ ਸਮਝ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਮੇਕਾਗ੍ਰਮਨਸਾ ਭਾਵਯੇਦਾਤ੍ਮਰੂਪਿਣੀਮ੍ । ਮੁਕ੍ਤੋ ਭਵਤਿ ਤੇਨਾਸ਼ੁ ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਮਕੋਟਿਭਿਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕਾਗ੍ਰ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਚਾਹੇ ਲੱਖਾਂ ਕਰਮ ਕਰ ਲੈਏ, ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।