ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਥ ਕਾਨਕਂ ਕृष੍ਣਂ ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਭਾਮਿਨੀ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪੁਰੁਗੁਣਾਨ੍ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਪ੍ਰਮੁਖਾਨਥ
ਫਿਰ, ਸੋਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਭਾਮਿਨੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਦੀਨਾ ਯਯਾਚੇ ਸਨ੍ਤਤਿਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਸ ਯਯੌ ਪਰ੍ਵਤਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਪਸ੍ਯਾਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜਾਂਬਵਤੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ, ਤਪ ਕਰਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਮਨ ਕਰਕੇ।
ਉਪਮਨ੍ਯੁਰ੍ਮੁਨਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਃ ਪਰਨ੍ਤਪਃ । ਉਪਮਨ੍ਯੁਂ ਗੁਰੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤੋ ਹਰਿਃ
ਉਥੇ ਉਪਮਨਯੂ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਤੇ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਸੀ। ਹਰੀ ਨੇ ਉਪਮਨਯੂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਗੁਰੂ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਲਈ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਤੁ ਮੁਣ੍ਡੀ ਦਣ੍ਡੀ ਬਭੂਵ ਹ । ਉਗ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਾਸਮੇਕਂ ਫਲਾਸ਼ਨਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਤੇ ਦੰਡ ਧਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਜਜਾਪ ਸ਼ਿਵਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਸ਼ਿਵਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਹਰਿਃ । ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਤੁ ਜਲਾਹਾਰਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਨੇਕਪਦਾ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ। ਦੂਜੇ ਮਹੀਨੇ, ਉਹ ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਜੀਵਿਆ।
ਤृਤੀਯੇ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਾਗ੍ਰਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । षष੍ਠੇ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਤਃ
ਤੀਜੇ ਮਹੀਨੇ, ਉਹ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਵਿਆ, ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਤੇ ਖੜਾ। ਛੇਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਞ੍ਚ ਦਦੌ ਤਤ੍ਰ ਸੋਮਃ ਸੋਮਕਲਾਧਰਃ । ਆਜਗਾਮ ਵृषਾਰੂਢਃ ਸੁਰੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਉਥੇ, ਸੋਮ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੀ ਕਲਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬਲਦ ਤੇ ਆਇਆ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਯੁਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਃ । ਸਮ੍ਬੋਧਯਨ੍ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਹ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਕृष੍ਣ ਤਪਸਾ ਤਵੋਗ੍ਰੇਣ ਮਹਾਮਤੇ । ਦਦਾਮਿ ਵਾਚ੍ਛਿਤਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਠਿਨ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ। ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ — ਦੱਸ, ਯਦੁਆਂ ਦੇ ਰਾਜ।
ਮਯਿ ਦृष੍ਟੇ ਕਾਮਪੂਰੇ ਕਾਮਸ਼ੇषੋ ਨ ਸਮ੍ਭਵੇਤ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਤੁष੍ਟਂ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ
ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ
ਪਪਾਤ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪ੍ਰੇਮਸਂਯੁਤਃ । ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਕਾਰ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡੰਡੌਤ ਪੈ ਗਿਆ। ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਘਣ ਵਰਗ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤੁ ਪੁਰਤਃ ਸ਼ਮ੍ਭੋਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਨ੍ਤਾਥ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਨ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ..."
ਵਿਸ਼੍ਵਯੋਨੇ ਸੁਰਾਰਿਘ੍ਨ ਨਮਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਕਾਰਕ । ਨੀਲਕਣ੍ਠ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼ੂਲਿਨੇ ਤੇ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮੂਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਨੀਲਕੰਠ, ਤਿੰਨ-ਭਾਲਾ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ੈਲਜਾਵਲ੍ਲਭਾਯਾਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਘ੍ਨਾਯ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਧਨ੍ਯੋऽਹਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਹਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ।
ਜਨ੍ਮ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਾਤਂ ਨਤ੍ਵਾ ਤੇ ਪਾਦਪਙ੍ਕਜਮ੍ । ਬਦ੍ਧੋऽਹਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਮਯੈਃ ਪਾਸ਼ੈਃ ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਞ੍ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ
ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਸ਼ਰਣਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਨੁषਂ ਜਨ੍ਮ ਖਿਨ੍ਨੋऽਹਂ ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਨ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ, ਰੱਖਿਆ ਲਈ। ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਮੈਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਭਵਭੀਤਂ ਭਵਾਧੁਨਾ । ਗਰ੍ਭਵਾਸੇ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਦਨਦਾਹਕ
ਹੇ ਮਦਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਭਵ-ਭੀਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ। ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗਿਆ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਤਃ ਕਂਸਭਯਜਮਨੁਭੂਤਂ ਚ ਗੋਕੁਲੇ । ਜਾਤੋऽਹਂ ਨਨ੍ਦਗੋਪਾਲੋ ਬਲ੍ਲਵਾਜ੍ਞਾਕਰਸ੍ਤਥਾ
ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੰਸ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਨੰਦਗੋਪ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਅਤੇ ਗਵਾਲਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੀ।
ਗੋਰਜਃਕੀਰ੍ਣਕੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਭ੍ਰਮਨ੍ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਘਨੇ । ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਰਾਜਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਗਤੋ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਪੁਨਃ
ਗਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਘਣੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਮਲੇਛ ਰਾਜਾ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਦੁਵਾਰਕਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਸ਼ੁਭਂ ਦੇਸ਼ਂ ਮਾਧੁਰਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਵਿਭੋ । ਯਯਾਤਿਸ਼ਾਪਬਦ੍ਧੇਨ ਤਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤਂ ਭਯਾਦ੍ਵਿਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਮਾਧੁਰਾ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਪੁष੍ਟਮਪਿ ਚ ਧਰ੍ਮਰਕ੍ਸ਼ਾਪਰੇਣ ਚ । ਉਗ੍ਰਸੇਨਸ੍ਯ ਦਾਸਤ੍ਵਂ ਕृਤਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵਦਾ ਮਯਾ
ਰਾਜ ਭਾਵੇਂ ਖੂਬ ਫਲ-ਫੂਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ।
ਰਾਜਾਸੌ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਵੈ ਕृਤੋ ਨਃ ਪੂਰ੍ਵਜੈਃ ਕਿਲ । ਗਾਰ੍ਹਸ੍ਥ੍ਯਂ ਦੁਃਖਦਂ ਸ਼ਮ੍ਭੋ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਸ਼੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਖਣ੍ਡਨਮ੍
ਉਹ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਔਰਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆਉਣ ਨਾਲ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰਤਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਂ ਸਦਾ ਬਨ੍ਧਮੋਕ੍ਸ਼ਵਾਰ੍ਤਾਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲਭਾ । ਰੁਕ੍ਯਿਣ੍ਯਾਸ੍ਤਨਯਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਮਮ
ਪਰਾਧੀਨਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬੰਧਨ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿਰਲੇ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਰੁਕਮਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਜਾਮਬਵਤੀ—
ਪ੍ਰੇਰਯਾਮਾਸ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਤਪਸੇ ਮਦਨਾਨ੍ਤਕ । ਸਕਾਮੇਨ ਮਯਾ ਤਪ੍ਤਂ ਤਪਃ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਮਦ੍ਯ ਵੈ
ਹੇ ਮਦਨ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ। ਮੈਂ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਤਪ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਲਜ੍ਜਾ ਭਵਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਨਾਯਾਂ ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ । ਕਸ੍ਤ੍ਵਾਮਾਰਾਧ੍ਯ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਮੰਗਣ ਵਿੱਚ ਲੱਜਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕੌਣ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਯਾਚਤੇ ਮੂਢਃ ਫਲਂ ਤੁਚ੍ਛਂ ਵਿਨਾਸ਼ਿ ਯਤ੍ । ਸੋऽਯਂ ਮਾਯਾਵਿਮੂਢਾਤ੍ਮਾ ਯਾਚੇ ਪੁਤ੍ਰਸੁਖਂ ਵਿਭੋ
—ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੂਰਖ ਹੋ ਕੇ, ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਛੋਟਾ ਫਲ ਮੰਗਦਾ ਹੈ? ਪਰ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਕਾਮਿਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤਃ ਸ਼ਮ੍ਭੋ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਤ੍ਵਾਂ ਜਗਤ੍ਪਤੇ । ਜਾਨਾਮਿ ਦੁਃਖਦਂ ਸ਼ਮ੍ਭੋ ਸਂਸਾਰਂ ਦੁਃਖਸਾਧਨਮ੍
ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਔਰਤ ਦੀ ਉਕਸਾਹਟ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਜਗਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਸਦਾ ਦੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ।
ਅਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਸ਼ਧਰ੍ਮਾਣਂ ਤਥਾਪਿ ਵਿਰਤਿਰ੍ਨ ਮੇ । ਸ਼ਾਪਾਨ੍ਨਾਰਾਯਣਾਂਸ਼ੋऽਹਂ ਜਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਣ੍ਡਲੇ
ਇਹ ਅਸਥਿਰ ਹੈ, ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੈਰਾਗ ਨਹੀਂ। ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਮ ਲਿਆ।
ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਬਹੁਤਰਂ ਦੁਃਖਂ ਮਾਯਾਪਾਸ਼ੇਨ ਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਵਨ੍ਤਂ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੰਧਨ ਨਾਲ ਫਸ ਕੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਭੋਗਿਆ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਝ ਆਖਣ ਵਾਲੇ ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਹਵਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਨਿषੂਦਨ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ षੋਡਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ਤਾਰ੍ਧਕਮ੍
ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ। ਤੇਰੀਆਂ ਸੋਲ੍ਹ ਹਜ਼ਾਰ ਇੱਕ ਸੌ ਔਰਤਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।