ਲੋਕਾਪਵਾਦਾਚ੍ਚ ਪਰਂ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜ ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਅਦੂष੍ਯਾਂ ਦੂषਿਤਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾਂ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੂਸ਼ਿਤ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਨ ਜ੍ਞਾਤੌ ਸ੍ਵਸੁਤੌ ਤੇਨ ਰਾਮੇਣ ਚ ਕੁਸ਼ੀਲਵੌ । ਮੁਨਿਨਾ ਕਥਿਤੌ ਤੌ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਕੁਸ਼ ਤੇ ਲਵ, ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ; ਸਿਰਫ਼ ਜਦੋਂ ਮੁਨੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।
ਪਾਤਾਲਗਮਨਂ ਚੈਵ ਜਾਨਕ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ਨ ਚ । ਰਾਘਵਃ ਕੋਪਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ; ਰਾਘਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਕਾਲਸ੍ਯਾਗਮਨਞ੍ਚੈਵ ਨ ਵਿਵੇਦ ਖਰਾਨ੍ਤਕਃ । ਮਾਨੁषਂ ਦੇਹਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਚਕ੍ਰੇ ਮਾਨੁषਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਕਾਲ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣੀ, ਖਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ; ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਥੈਵ ਮਾਨੁषਾਨ੍ਭਾਵਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ । ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਂਸਭਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਗੋਕੁਲੇ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਥੇ ਮਨੁੱਖੀ ਹਾਲਾਤਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਕਂਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਯਦੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੋਕੁਲ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਜਰਾਸਨ੍ਧਭਯਾਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਗਤੋ ਹਰਿਃ । ਅਧਰ੍ਮਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਕृष੍ਣੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਹਰਣਞ੍ਚ ਯਤ੍
ਫਿਰ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਭਯ ਤੋਂ ਹਰੀ ਦਵਾਰਕਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਧਰਮ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਵृਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਜਾਨਨ੍ਧਰ੍ਮਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਬਾਲਕਂ ਕृष੍ਣਃ ਸ਼ਮ੍ਬਰੇਣ ਹृਤਂ ਬਲਾਤ੍
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰੀਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਲਈ ਦੁਖ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮੁਮੋਦ ਜਾਨਨ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਂ ਹਰ੍षਸ਼ੋਕਯੁਤਸ੍ਤਤਃ । ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਜ੍ਞਯਾ ਯਤ੍ਤੁ ਯੁਯੁਧੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਃ ਕਿਲ
ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਫਿਰ ਸਤਭਾਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪਾਦਪਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਿਤਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਨ੍ । ਜਹਾਰ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਯਃ ਪਰਾਭੂਯ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਉਥੇ, ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਦਿਖਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਲੈ ਲਿਆ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ।
ਮਾਨਿਨੀਮਾਨਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਹਰਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਧਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਹਰਿਂ ਸਤ੍ਯਾ ਨਾਰਦਾਯ ਦਦੌ ਪਤਿਮ੍
ਮਾਣੀਵਤੀ ਦੀ ਮਾਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਚਿਤਰਧਰ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ। ਸਤਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਥ ਕਾਨਕਂ ਕृष੍ਣਂ ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਭਾਮਿਨੀ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪੁਰੁਗੁਣਾਨ੍ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਪ੍ਰਮੁਖਾਨਥ
ਫਿਰ, ਸੋਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਭਾਮਿਨੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਦੀਨਾ ਯਯਾਚੇ ਸਨ੍ਤਤਿਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਸ ਯਯੌ ਪਰ੍ਵਤਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਪਸ੍ਯਾਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜਾਂਬਵਤੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ, ਤਪ ਕਰਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਮਨ ਕਰਕੇ।
ਉਪਮਨ੍ਯੁਰ੍ਮੁਨਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਃ ਪਰਨ੍ਤਪਃ । ਉਪਮਨ੍ਯੁਂ ਗੁਰੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤੋ ਹਰਿਃ
ਉਥੇ ਉਪਮਨਯੂ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਤੇ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਸੀ। ਹਰੀ ਨੇ ਉਪਮਨਯੂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਗੁਰੂ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਲਈ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਤੁ ਮੁਣ੍ਡੀ ਦਣ੍ਡੀ ਬਭੂਵ ਹ । ਉਗ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਾਸਮੇਕਂ ਫਲਾਸ਼ਨਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਤੇ ਦੰਡ ਧਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਜਜਾਪ ਸ਼ਿਵਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਸ਼ਿਵਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਹਰਿਃ । ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਤੁ ਜਲਾਹਾਰਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਨੇਕਪਦਾ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ। ਦੂਜੇ ਮਹੀਨੇ, ਉਹ ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਜੀਵਿਆ।
ਤृਤੀਯੇ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਾਗ੍ਰਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । षष੍ਠੇ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਤਃ
ਤੀਜੇ ਮਹੀਨੇ, ਉਹ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਵਿਆ, ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਤੇ ਖੜਾ। ਛੇਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਞ੍ਚ ਦਦੌ ਤਤ੍ਰ ਸੋਮਃ ਸੋਮਕਲਾਧਰਃ । ਆਜਗਾਮ ਵृषਾਰੂਢਃ ਸੁਰੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਉਥੇ, ਸੋਮ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੀ ਕਲਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬਲਦ ਤੇ ਆਇਆ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਯੁਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਃ । ਸਮ੍ਬੋਧਯਨ੍ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਹ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਕृष੍ਣ ਤਪਸਾ ਤਵੋਗ੍ਰੇਣ ਮਹਾਮਤੇ । ਦਦਾਮਿ ਵਾਚ੍ਛਿਤਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਠਿਨ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ। ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ — ਦੱਸ, ਯਦੁਆਂ ਦੇ ਰਾਜ।
ਮਯਿ ਦृष੍ਟੇ ਕਾਮਪੂਰੇ ਕਾਮਸ਼ੇषੋ ਨ ਸਮ੍ਭਵੇਤ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਤੁष੍ਟਂ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ
ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ
ਪਪਾਤ ਪਾਦਯੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦਣ੍ਡਵਤ੍ਪ੍ਰੇਮਸਂਯੁਤਃ । ਸ੍ਤੁਤਿਂ ਚਕਾਰ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਯਾ ਗਿਰਾ
ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡੰਡੌਤ ਪੈ ਗਿਆ। ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਘਣ ਵਰਗ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤੁ ਪੁਰਤਃ ਸ਼ਮ੍ਭੋਰ੍ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਸਨਾਤਨਃ । ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਨ੍ਤਾਥ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਨ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ..."
ਵਿਸ਼੍ਵਯੋਨੇ ਸੁਰਾਰਿਘ੍ਨ ਨਮਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਕਾਰਕ । ਨੀਲਕਣ੍ਠ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਸ਼ੂਲਿਨੇ ਤੇ ਨਮੋ ਨਮਃ
ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮੂਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਨੀਲਕੰਠ, ਤਿੰਨ-ਭਾਲਾ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ੈਲਜਾਵਲ੍ਲਭਾਯਾਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਘ੍ਨਾਯ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਧਨ੍ਯੋऽਹਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਹਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤ
ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਯਜਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ।
ਜਨ੍ਮ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਾਤਂ ਨਤ੍ਵਾ ਤੇ ਪਾਦਪਙ੍ਕਜਮ੍ । ਬਦ੍ਧੋऽਹਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਮਯੈਃ ਪਾਸ਼ੈਃ ਸਂਸਾਰੇऽਸ੍ਮਿਞ੍ਜਗਦ੍ਗੁਰੋ
ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਦੇ ਬੰਧਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਸ਼ਰਣਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨ । ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਨੁषਂ ਜਨ੍ਮ ਖਿਨ੍ਨੋऽਹਂ ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਨ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਤ੍ਰਿਨੈਤ੍ਰ, ਰੱਖਿਆ ਲਈ। ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਮੈਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁੱਖ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਤ੍ਰਾਹਿ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਭਵਭੀਤਂ ਭਵਾਧੁਨਾ । ਗਰ੍ਭਵਾਸੇ ਮਹਦ੍ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਦਨਦਾਹਕ
ਹੇ ਮਦਨ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਭਵ-ਭੀਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ। ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗਿਆ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਤਃ ਕਂਸਭਯਜਮਨੁਭੂਤਂ ਚ ਗੋਕੁਲੇ । ਜਾਤੋऽਹਂ ਨਨ੍ਦਗੋਪਾਲੋ ਬਲ੍ਲਵਾਜ੍ਞਾਕਰਸ੍ਤਥਾ
ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕੰਸ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਨੰਦਗੋਪ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਅਤੇ ਗਵਾਲਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨੀ।
ਗੋਰਜਃਕੀਰ੍ਣਕੇਸ਼ਸ੍ਤੁ ਭ੍ਰਮਨ੍ਵृਨ੍ਦਾਵਨੇ ਘਨੇ । ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਰਾਜਭਯਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਗਤੋ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਪੁਨਃ
ਗਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਘਣੇ ਵ੍ਰਿੰਦਾਵਨ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਮਲੇਛ ਰਾਜਾ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਕੇ ਦੁਵਾਰਕਾ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਂ ਸ਼ੁਭਂ ਦੇਸ਼ਂ ਮਾਧੁਰਂ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਵਿਭੋ । ਯਯਾਤਿਸ਼ਾਪਬਦ੍ਧੇਨ ਤਸ੍ਮੈ ਦਤ੍ਤਂ ਭਯਾਦ੍ਵਿਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਮਾਧੁਰਾ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਯਯਾਤੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।