ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृਣ੍ਨਿਦ੍ਰਾ ਭਯਂ ਤਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵ੍ਯਾਮੋਹਃ ਸ਼ੋਕਸਂਸ਼ਯਃ । ਹਰ੍षਸ਼੍ਚੈਵਾਭਿਮਾਨਸ਼੍ਚ ਜਰਾਮਰਣਮੇਵ ਚ
ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ, ਨੀਂਦ, ਡਰ, ਸੁਸਤਤਾ, ਭਟਕਾਵਾ, ਦੁੱਖ, ਸ਼ੱਕ, ਖੁਸ਼ੀ, ਅਹੰਕਾਰ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ—
ਅਜ੍ਞਾਨਂ ਗ੍ਲਾਨਿਰਪ੍ਰੀਤਿਰੀਰ੍ष੍ਯਾਸੂਯਾ ਮਦਃ ਸ਼੍ਰਮਃ । ਏਤੇ ਦੇਹਭਵਾ ਭਾਵਾਃ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਨਰਾਧਿਪ
ਅਗਿਆਨ, ਥਕਾਵਟ, ਨਾਪਸੰਦ, ਈਰਖਾ, ਵੈਰ, ਨਸ਼ਾ, ਤੇ ਥਕਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਾਲਤਾਂ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਯਥਾ ਹੇਮਮृਗਂ ਰਾਮੋ ਨ ਬੁਬੋਧ ਪੁਰੋਗਤਮ੍ । ਜਾਨਕ੍ਯਾ ਹਰਣਞ੍ਚੈਵ ਜਟਾਯੁਮਰਣਂ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਹਰਨ ਨੂੰ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਜਟਾਯੂ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ—
ਅਭਿषੇਕਦਿਨੇ ਰਾਮੋ ਵਨਵਾਸਂ ਨ ਵੇਦ ਚ । ਤਥਾ ਨ ਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ ਰਾਮਃ ਸ੍ਵਸ਼ੋਕਾਨ੍ਮਰਣਂ ਪਿਤੁਃ
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ।
ਅਜ੍ਞਵਦ੍ਵਿਚਚਾਰਾਸੌ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਵਨੇ ਵਨੇ । ਜਾਨਕੀਂ ਨ ਵਿਵੇਦਾਥ ਰਾਵਣੇਨ ਹृਤਾਂ ਬਲਾਤ੍
ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਜੰਗਲ-ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ, ਪਰ ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਗਈ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਸਹਾਯਾਨ੍ ਵਾਨਰਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸੁਤਂ ਬਲਾਤ੍ । ਸਾਗਰੇ ਸੇਤੁਬਨ੍ਧਞ੍ਚ ਕृਤ੍ਵੋਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸਰਿਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਇਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਤਾਨ੍ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਾਨ੍ । ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਘੋਰਂ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਵਾਨਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੇਜਿਆ, ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਸਹਿਆ।
ਬਨ੍ਧਨਂ ਨਾਗਪਾਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰਾਪ ਰਾਮੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਗਰੁਡਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦਨ੍ਵਭੂਦ੍ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਰਾਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਨਾਗਪਾਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ।
ਅਹਨਦ੍ਰਾਵਣਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਮੇਘਨਾਦਂ ਨਿਕੁਮ੍ਭਞ੍ਚ ਕੁਪਿਤੋ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਰਘੁਨੰਦਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ, ਮਹਾਬਲੀ ਕੁੰਭਕਰਨ, ਮੇਘਨਾਦ ਤੇ ਨਿਕੁੰਭ ਨੂੰ ਵੀ।
ਅਦੂष੍ਯਤ੍ਵਞ੍ਚ ਜਾਨਕ੍ਯਾ ਨ ਵਿਵੇਦ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਦਿਵ੍ਯਞ੍ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਜ੍ਵਲਿਤੇऽਗ੍ਨੌ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣੀ; ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੇ ਅੱਗ ਵਿਚ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਪਰਖਣ ਲਈ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਲੋਕਾਪਵਾਦਾਚ੍ਚ ਪਰਂ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜ ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਅਦੂष੍ਯਾਂ ਦੂषਿਤਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾਂ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੂਸ਼ਿਤ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਨ ਜ੍ਞਾਤੌ ਸ੍ਵਸੁਤੌ ਤੇਨ ਰਾਮੇਣ ਚ ਕੁਸ਼ੀਲਵੌ । ਮੁਨਿਨਾ ਕਥਿਤੌ ਤੌ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਕੁਸ਼ ਤੇ ਲਵ, ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ; ਸਿਰਫ਼ ਜਦੋਂ ਮੁਨੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।
ਪਾਤਾਲਗਮਨਂ ਚੈਵ ਜਾਨਕ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ਨ ਚ । ਰਾਘਵਃ ਕੋਪਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ; ਰਾਘਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਕਾਲਸ੍ਯਾਗਮਨਞ੍ਚੈਵ ਨ ਵਿਵੇਦ ਖਰਾਨ੍ਤਕਃ । ਮਾਨੁषਂ ਦੇਹਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਚਕ੍ਰੇ ਮਾਨੁषਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਕਾਲ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣੀ, ਖਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ; ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਥੈਵ ਮਾਨੁषਾਨ੍ਭਾਵਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ । ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਂਸਭਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਗੋਕੁਲੇ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਥੇ ਮਨੁੱਖੀ ਹਾਲਾਤਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਕਂਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਯਦੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੋਕੁਲ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਜਰਾਸਨ੍ਧਭਯਾਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਗਤੋ ਹਰਿਃ । ਅਧਰ੍ਮਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਕृष੍ਣੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਹਰਣਞ੍ਚ ਯਤ੍
ਫਿਰ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਭਯ ਤੋਂ ਹਰੀ ਦਵਾਰਕਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਧਰਮ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਵृਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਜਾਨਨ੍ਧਰ੍ਮਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਬਾਲਕਂ ਕृष੍ਣਃ ਸ਼ਮ੍ਬਰੇਣ ਹृਤਂ ਬਲਾਤ੍
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰੀਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਲਈ ਦੁਖ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮੁਮੋਦ ਜਾਨਨ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਂ ਹਰ੍षਸ਼ੋਕਯੁਤਸ੍ਤਤਃ । ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਜ੍ਞਯਾ ਯਤ੍ਤੁ ਯੁਯੁਧੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਃ ਕਿਲ
ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਫਿਰ ਸਤਭਾਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪਾਦਪਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਿਤਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਨ੍ । ਜਹਾਰ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਯਃ ਪਰਾਭੂਯ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਉਥੇ, ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਦਿਖਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਲੈ ਲਿਆ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ।
ਮਾਨਿਨੀਮਾਨਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਹਰਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਧਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਹਰਿਂ ਸਤ੍ਯਾ ਨਾਰਦਾਯ ਦਦੌ ਪਤਿਮ੍
ਮਾਣੀਵਤੀ ਦੀ ਮਾਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਚਿਤਰਧਰ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ। ਸਤਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਥ ਕਾਨਕਂ ਕृष੍ਣਂ ਮੋਚਯਾਮਾਸ ਭਾਮਿਨੀ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਪੁਰੁਗੁਣਾਨ੍ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਪ੍ਰਮੁਖਾਨਥ
ਫਿਰ, ਸੋਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਭਾਮਿਨੀ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕृष੍ਣਂ ਜਾਮ੍ਬਵਤੀ ਦੀਨਾ ਯਯਾਚੇ ਸਨ੍ਤਤਿਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍ । ਸ ਯਯੌ ਪਰ੍ਵਤਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਤਪਸ੍ਯਾਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਜਾਂਬਵਤੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਮੰਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਹਾੜ ਤੇ ਗਿਆ, ਤਪ ਕਰਣ ਦਾ ਪੱਕਾ ਮਨ ਕਰਕੇ।
ਉਪਮਨ੍ਯੁਰ੍ਮੁਨਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਃ ਪਰਨ੍ਤਪਃ । ਉਪਮਨ੍ਯੁਂ ਗੁਰੁ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਪਾਸ਼ੁਪਤੋ ਹਰਿਃ
ਉਥੇ ਉਪਮਨਯੂ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਭਗਤ ਤੇ ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਸੀ। ਹਰੀ ਨੇ ਉਪਮਨਯੂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਗੁਰੂ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਲਈ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਸ੍ਤੁ ਮੁਣ੍ਡੀ ਦਣ੍ਡੀ ਬਭੂਵ ਹ । ਉਗ੍ਰਂ ਤਤ੍ਰ ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਮਾਸਮੇਕਂ ਫਲਾਸ਼ਨਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਤੇ ਦੰਡ ਧਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਜਜਾਪ ਸ਼ਿਵਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਤੁ ਸ਼ਿਵਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਹਰਿਃ । ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਤੁ ਜਲਾਹਾਰਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਨੇਕਪਦਾ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ। ਦੂਜੇ ਮਹੀਨੇ, ਉਹ ਇਕ ਪੈਰ ਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿ ਕੇ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ ਜੀਵਿਆ।
ਤृਤੀਯੇ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤੁ ਪਾਦਾਙ੍ਗੁष੍ਠਾਗ੍ਰਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । षष੍ਠੇ ਤੁ ਭਗਵਾਨ੍ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਤਃ
ਤੀਜੇ ਮਹੀਨੇ, ਉਹ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਵਿਆ, ਪੈਰ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਤੇ ਖੜਾ। ਛੇਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, ਭਗਵਾਨ ਰੁਦਰ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਞ੍ਚ ਦਦੌ ਤਤ੍ਰ ਸੋਮਃ ਸੋਮਕਲਾਧਰਃ । ਆਜਗਾਮ ਵृषਾਰੂਢਃ ਸੁਰੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਭਿਰ੍ਵृਤਃ
ਉਥੇ, ਸੋਮ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੀ ਕਲਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬਲਦ ਤੇ ਆਇਆ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਯੁਤਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਯਕ੍ਸ਼ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਃ । ਸਮ੍ਬੋਧਯਨ੍ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਹ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਕृष੍ਣ ਤਪਸਾ ਤਵੋਗ੍ਰੇਣ ਮਹਾਮਤੇ । ਦਦਾਮਿ ਵਾਚ੍ਛਿਤਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਾਦਵਨਨ੍ਦਨ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਠਿਨ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ। ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ — ਦੱਸ, ਯਦੁਆਂ ਦੇ ਰਾਜ।
ਮਯਿ ਦृष੍ਟੇ ਕਾਮਪੂਰੇ ਕਾਮਸ਼ੇषੋ ਨ ਸਮ੍ਭਵੇਤ੍ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਤੁष੍ਟਂ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ
ਮੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਬਾਕੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦੇਵਕੀ ਪੁੱਤਰ