ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ ਸ਼ੋਕਂ ਮਾ ਕੁਰੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ਼ਾਪੋऽਯਂ ਤੇ ਪੁਰਾਤਨਃ । ਤਸ੍ਯ ਯੋਗੇਨ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਸ਼ਮ੍ਬਰੇਣ ਹृਤੋ ਬਲਾਤ੍
ਸ਼੍ਰੀਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਸ਼ਾਪ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਗਿਆ।
ਅਤਸ੍ਤੇ षੋਡਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਹਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਬਲਾਤ੍ । ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਦੇਵੀ ਚਣ੍ਡਿਕਾ ਚਣ੍ਡਵਿਕ੍ਰਮਾ । ਭਗਵਾਨਪਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੋਕਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਭਵਤ੍ਸੁਖੀ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਉੱਤਮ ਚੰਡਿਕਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਰਾਸ਼ਕ੍ਤੇਃ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਤ੍ਵਕਥਨਮ੍ ਰਾਜੋਵਾਚ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਮੇ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਜਾਯਤੇ ਵਚਨਾਤ੍ਤਵ । ਵੈष੍ਣਵਾਂਸ਼ੇ ਭਗਵਤਿ ਦੁਃਖੋਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯ ਚ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਤੇਰੇ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ।
ਨਾਰਾਯਣਾਂਸ਼ਸਮ੍ਭੂਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਕਥਂ ਸ ਸੂਤਿਕਾਗਾਰਾਦ੍ਧृਤੋ ਬਾਲੋ ਹਰੇਰਪਿ
ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ—ਉਹ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਘਰ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਉਠਾ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਖੁਦ ਹਰੀ ਹੈ?
ਸੁਗੁਪ੍ਤਨਗਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਗੁਪ੍ਤੇऽਥ ਸੂਤਿਕਾਗृਹੇ । ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਤੇਨ ਦੈਤ੍ਯੇਨ ਗृਹੀਤੋऽਸੌ ਕਥਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ
ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਲੁਕਿਆ ਜਨਮ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੈਤ ਕਿਵੇਂ ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ?
ਨ ਜ੍ਞਾਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਚਿਤ੍ਰਮੇਤਨ੍ਮਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਜਾਯਤੇ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਤੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤ
ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਮੇਰਾ ਇਹ ਅਜੋਬਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ; ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤ੍ਕਾਰਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਨ ਜ੍ਞਾਤਂ ਕੇਸ਼ਵੇਨ ਯਤ੍ । ਹਰਣਂ ਤਤ੍ਰਸਂਸ੍ਥੇਨ ਸ਼ਿਸ਼ੋਰ੍ਵਾ ਸੂਤਿਕਾਗृਹਾਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਸੀ: ਜੇੜਾ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਤੀਕਾ ਘਰ ਤੋਂ ਬੱਚਾ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਮਾਯਾ ਬਲਵਤੀ ਰਾਜਨ੍ਨਰਾਣਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਮੋਹਿਨੀ । ਸ਼ਾਮ੍ਭਵੀ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਲੋਕੇ ਕੋ ਵਾ ਮੋਹਂ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਇਆ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਭਵੀ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਭਟਕਾਵੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ?
ਮਾਨੁषਂ ਜਨ੍ਮ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਗੁਣਾਃ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਮਾਨੁषਾਃ । ਭਵਨ੍ਤਿ ਦੇਹਜਾ ਕਾਮਂ ਨ ਦੇਵਾ ਨਾਸੁਰਾਸ੍ਤਦਾ
ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖੀ ਗੁਣ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਕੁਦਰਤੀ ਗੱਲ ਹੈ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾ ਦੇਵਤੇ, ਨਾ ਅਸੁਰ, ਇਹ ਗੁਣ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृਣ੍ਨਿਦ੍ਰਾ ਭਯਂ ਤਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵ੍ਯਾਮੋਹਃ ਸ਼ੋਕਸਂਸ਼ਯਃ । ਹਰ੍षਸ਼੍ਚੈਵਾਭਿਮਾਨਸ਼੍ਚ ਜਰਾਮਰਣਮੇਵ ਚ
ਭੁੱਖ, ਪਿਆਸ, ਨੀਂਦ, ਡਰ, ਸੁਸਤਤਾ, ਭਟਕਾਵਾ, ਦੁੱਖ, ਸ਼ੱਕ, ਖੁਸ਼ੀ, ਅਹੰਕਾਰ, ਬੁਢਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ—
ਅਜ੍ਞਾਨਂ ਗ੍ਲਾਨਿਰਪ੍ਰੀਤਿਰੀਰ੍ष੍ਯਾਸੂਯਾ ਮਦਃ ਸ਼੍ਰਮਃ । ਏਤੇ ਦੇਹਭਵਾ ਭਾਵਾਃ ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤਿ ਨਰਾਧਿਪ
ਅਗਿਆਨ, ਥਕਾਵਟ, ਨਾਪਸੰਦ, ਈਰਖਾ, ਵੈਰ, ਨਸ਼ਾ, ਤੇ ਥਕਨ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਾਲਤਾਂ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਯਥਾ ਹੇਮਮृਗਂ ਰਾਮੋ ਨ ਬੁਬੋਧ ਪੁਰੋਗਤਮ੍ । ਜਾਨਕ੍ਯਾ ਹਰਣਞ੍ਚੈਵ ਜਟਾਯੁਮਰਣਂ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਮ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਹਰਨ ਨੂੰ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਜਟਾਯੂ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ—
ਅਭਿषੇਕਦਿਨੇ ਰਾਮੋ ਵਨਵਾਸਂ ਨ ਵੇਦ ਚ । ਤਥਾ ਨ ਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ ਰਾਮਃ ਸ੍ਵਸ਼ੋਕਾਨ੍ਮਰਣਂ ਪਿਤੁਃ
ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋਇਆ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਿਆ।
ਅਜ੍ਞਵਦ੍ਵਿਚਚਾਰਾਸੌ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਵਨੇ ਵਨੇ । ਜਾਨਕੀਂ ਨ ਵਿਵੇਦਾਥ ਰਾਵਣੇਨ ਹृਤਾਂ ਬਲਾਤ੍
ਉਹ ਅਗਿਆਨ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਜੰਗਲ-ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ, ਪਰ ਰਾਵਣ ਵੱਲੋਂ ਜਬਰ ਨਾਲ ਲੈ ਗਈ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਸਹਾਯਾਨ੍ ਵਾਨਰਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਹਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸੁਤਂ ਬਲਾਤ੍ । ਸਾਗਰੇ ਸੇਤੁਬਨ੍ਧਞ੍ਚ ਕृਤ੍ਵੋਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸਰਿਤ੍ਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸਾਥੀ ਬਣਾਇਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਤਾਨ੍ਕਪਿਕੁਞ੍ਜਰਾਨ੍ । ਸਂਗ੍ਰਾਮਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਘੋਰਂ ਦੁਃਖਂ ਪ੍ਰਾਪ ਰਣਾਜਿਰੇ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਵਾਨਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੇਜਿਆ, ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਸਹਿਆ।
ਬਨ੍ਧਨਂ ਨਾਗਪਾਸ਼ੇਨ ਪ੍ਰਾਪ ਰਾਮੋ ਮਹਾਬਲਃ । ਗਰੁਡਾਨ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦਨ੍ਵਭੂਦ੍ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਰਾਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਨਾਗਪਾਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਗਰੁੜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ।
ਅਹਨਦ੍ਰਾਵਣਂ ਸਂਖ੍ਯੇ ਕੁਮ੍ਭਕਰ੍ਣਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ । ਮੇਘਨਾਦਂ ਨਿਕੁਮ੍ਭਞ੍ਚ ਕੁਪਿਤੋ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਰਘੁਨੰਦਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਮਾਰਿਆ, ਮਹਾਬਲੀ ਕੁੰਭਕਰਨ, ਮੇਘਨਾਦ ਤੇ ਨਿਕੁੰਭ ਨੂੰ ਵੀ।
ਅਦੂष੍ਯਤ੍ਵਞ੍ਚ ਜਾਨਕ੍ਯਾ ਨ ਵਿਵੇਦ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਦਿਵ੍ਯਞ੍ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਜ੍ਵਲਿਤੇऽਗ੍ਨੌ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣੀ; ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੇ ਅੱਗ ਵਿਚ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਪਰਖਣ ਲਈ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ।
ਲੋਕਾਪਵਾਦਾਚ੍ਚ ਪਰਂ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਯਾਜ ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਅਦੂष੍ਯਾਂ ਦੂषਿਤਾਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸੀਤਾਂ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ
ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੂਸ਼ਿਤ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਨ ਜ੍ਞਾਤੌ ਸ੍ਵਸੁਤੌ ਤੇਨ ਰਾਮੇਣ ਚ ਕੁਸ਼ੀਲਵੌ । ਮੁਨਿਨਾ ਕਥਿਤੌ ਤੌ ਤੁ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਬਲੌ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਕੁਸ਼ ਤੇ ਲਵ, ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ; ਸਿਰਫ਼ ਜਦੋਂ ਮੁਨੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਇਹ ਦੋ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ।
ਪਾਤਾਲਗਮਨਂ ਚੈਵ ਜਾਨਕ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਤਵਾਨ੍ਨ ਚ । ਰਾਘਵਃ ਕੋਪਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਹਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਜਾਨਕੀ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ; ਰਾਘਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ।
ਕਾਲਸ੍ਯਾਗਮਨਞ੍ਚੈਵ ਨ ਵਿਵੇਦ ਖਰਾਨ੍ਤਕਃ । ਮਾਨੁषਂ ਦੇਹਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਚਕ੍ਰੇ ਮਾਨੁषਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਕਾਲ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣੀ, ਖਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ; ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਰਤਦਾ ਰਿਹਾ।
ਤਥੈਵ ਮਾਨੁषਾਨ੍ਭਾਵਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ । ਪੂਰ੍ਵਂ ਕਂਸਭਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਗੋਕੁਲੇ ਯਦੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਥੇ ਮਨੁੱਖੀ ਹਾਲਾਤਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲਾਂ ਕਂਸ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਯਦੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਗੋਕੁਲ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਜਰਾਸਨ੍ਧਭਯਾਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਗਤੋ ਹਰਿਃ । ਅਧਰ੍ਮਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਕृष੍ਣੋ ਰੁਕ੍ਮਿਣ੍ਯਾ ਹਰਣਞ੍ਚ ਯਤ੍
ਫਿਰ ਜਰਾਸੰਧ ਦੇ ਭਯ ਤੋਂ ਹਰੀ ਦਵਾਰਕਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰੁਕਮਣੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਅਧਰਮ ਕੀਤਾ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲਵृਤਾਯਾਸ਼੍ਚ ਜਾਨਨ੍ਧਰ੍ਮਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ ਬਾਲਕਂ ਕृष੍ਣਃ ਸ਼ਮ੍ਬਰੇਣ ਹृਤਂ ਬਲਾਤ੍
ਸ਼ਿਸ਼ੁਪਾਲ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰੀਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਲਈ ਦੁਖ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮੁਮੋਦ ਜਾਨਨ੍ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਂ ਹਰ੍षਸ਼ੋਕਯੁਤਸ੍ਤਤਃ । ਸਤ੍ਯਭਾਮਾਜ੍ਞਯਾ ਯਤ੍ਤੁ ਯੁਯੁਧੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਃ ਕਿਲ
ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਫਿਰ ਸਤਭਾਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਪਾਦਪਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਿਤਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਨ੍ । ਜਹਾਰ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਯਃ ਪਰਾਭੂਯ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਉਥੇ, ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੱਜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਦਿਖਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਲੈ ਲਿਆ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ।
ਮਾਨਿਨੀਮਾਨਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਹਰਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਧਰਃ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਵृਕ੍ਸ਼ੇ ਹਰਿਂ ਸਤ੍ਯਾ ਨਾਰਦਾਯ ਦਦੌ ਪਤਿਮ੍
ਮਾਣੀਵਤੀ ਦੀ ਮਾਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਚਿਤਰਧਰ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰੀ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ। ਸਤਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।