ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਗੋਪਾਲੌ ਗੋਕੁਲਾਦ੍ ਗਾਨ੍ਦਿਨੀਸੁਤਃ । ਆਗਤੋ ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਤੁ ਕਂਸਾਦੇਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕਿਲ
ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੋ ਗੋਪ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਗੋਕੁਲ ਤੋਂ ਲਿਆਇਆ; ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੰਸਾ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਤਾਵਾਗਤ੍ਯ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਧਨੁਰ੍ਭਙ੍ਗਞ੍ਚ ਚਕ੍ਰਤੁਃ । ਹਤ੍ਵਾਥ ਰਜਕਂ ਕਾਮਂ ਗਜਂ ਚਾਣੂਰਮੁष੍ਟਿਕਮ੍
ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਧੋਬੀ, ਹਾਥੀ, ਚਾਣੂਰ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਲਂ ਚ ਤੋਸ਼ਲਂ ਚੈਵ ਨਿਜਘਾਨ ਹਰਿਸ੍ਤਦਾ । ਜਘਾਨ ਕਂਸਂ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਕੇਸ਼ੇष੍ਵਾਕृष੍ਯ ਲੀਲਯਾ
ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਲਾ ਤੇ ਤੋਸ਼ਲਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਕਾਂਸਾ ਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਫੜ ਕੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰਿਆ।
ਪਿਤਰੌ ਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾਥ ਗਤਦੁਃਖੌ ਚਕਾਰ ਹ । ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਦ੍ਦਦਾਵਰਿਨਿषੂਦਨਃ
ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਗਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ।
ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੌਞ੍ਜੀਬਨ੍ਧਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਵ੍ਰਤਬਨ੍ਧਂ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਥੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਦੋਨਾਂ ਲਈ ਮੌੰਜੀ ਘਾਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨੇਉ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਵਾਈ।
ਉਪਨੀਤੌ ਤਦਾ ਤੌ ਤੁ ਗਤੌ ਸਾਨ੍ਦੀਪਨਾਲਯਮ੍ । ਵਿਦ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮਭ੍ਯਸ੍ਯ ਮਥੁਰਾਮਾਗਤੌ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਨੇਉ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਦੇ ਘਰ ਗਏ। ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖ ਕੇ, ਮੁੜ ਮਥੁਰਾ ਆ ਗਏ।
ਜਾਤੌ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षੀਯੌ ਕृਤਵਿਦ੍ਯੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤੌ ਵੀਰੌ ਸੁਤਾਵਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭੇਃ
ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਦੇ ਹੋ ਗਏ, ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਮਾਗਧਸ੍ਤੁ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਜਾਮਾਤृਵਧਦੁਃਖਿਤਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਸਮਾਜਂ ਸ ਮਥੁਰਾਮਾਗਤਃ ਪੁਰੀਮ੍
ਮਾਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ, ਜਵਾਈ ਦੀ ਮੌਤ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਵਾਰਂ ਤੁ ਕृष੍ਣੇਨ ਕृਤਬੁਦ੍ਧਿਨਾ । ਜਿਤਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਧੁਪੁਰ੍ਯਾਂ ਨਿਵਾਸਿਨਾ
ਉਹ ਸਤਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਧੁਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਿਸਚੈ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੁਆਰਾ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ।
ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰੇਰਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸ ਕਾਲਯਵਨਾਭਿਧਃ । ਸਰ੍ਵਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਧਿਪਃ ਸ਼ੂਰੋ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਭਯਙ੍ਕਰਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਉਕਸਾਹਟ 'ਤੇ ਕਾਲਯਵਨ, ਸਾਰੇ ਮਲੇਛਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਯਵਨਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਯਦੂਤ੍ਤਮਾਨ੍ । ਆਨਾਯ੍ਯ ਚ ਤਥਾ ਰਾਮਮੁਵਾਚ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਯਵਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੇ ਸਭ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਵਜੋਂ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਭਯਂ ਨੋऽਤ੍ਰ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਜਰਾਸਨ੍ਧਾਨ੍ਮਹਾਬਲਾਤ੍ । ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਯਵਨਃ ਸਮੁਪੈਤਿ ਵੈ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਜਰਾਸੰਧ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਯਵਨ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ?
ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਰਾਣਂ ਪ੍ਰਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗੇਹਂ ਬਲਂ ਧਨਮ੍ । ਸੁਖੇਨ ਸ੍ਥੀਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਸ ਦੇਸ਼ਃ ਖਲੁ ਪੈਤृਕਃ
ਸਾਨੂੰ ਜਿੰਦਗੀ ਬਚਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਘਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ। ਜਿੱਥੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿ ਸਕੀਏ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਥਾਂ ਹੈ।
ਸਦੋਦ੍ਵੇਗਕਰਃ ਕਾਮਂ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕੁਲੋਚਿਤਃ । ਸ਼ੈਲਸਾਗਰਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਸੁਖਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਵੈਰਿਭਯਂ ਨ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਤਤ੍ਰ ਪਣ੍ਡਿਤੈਃ । ਸ਼ੇषਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਹਰਿਃ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਸਾਗਰੇ
ਜਿੱਥੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰੀ, ਸੱਪ ਦੀ ਸੇਜ ਤੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵ ਚ ਭਯਾਦ੍ਭੀਤਃ ਕੈਲਾਸੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾਰ੍ਦਨਃ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਾਤ੍ਰੈਵ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਾਪਿਤੈਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਤੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ।
ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਵੈ । ਕਥਿਤਾ ਗਰੁਡੇਨਾਦ੍ਯ ਰਮ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀ ਪੁਰੀ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਦਵਾਰਵਤੀ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਅੱਜ ਗਰੁੜ ਨੇ ਦਵਾਰਵਤੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਵਡਿਆਈ ਦੱਸੀ ਹੈ।
ਰੈਵਤਾਚਲਸਾਨਿਧ੍ਯੇ ਸਿਨ੍ਧੁਕੂਲੇ ਮਨੋਹਰਾ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਥ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਦਵਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਰੈਵਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸਿੰਧੂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੈ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ...
ਗਮਨਾਯ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਕੁਟੁਮ੍ਬਾਃ ਸਵਾਹਨਾਃ । ਸ਼ਕਟਾਨਿ ਤਥੋष੍ਟ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵਾਮ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹਿषਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਸਵਾਰੀ ਸਮੇਤ ਜਾਵਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਗੱਡੀਆਂ, ਉਠ, ਬਲਦ ਤੇ ਮਹਿਸ਼ ਵੀ ਲੈ ਗਏ।
ਧਨਪੂਰ੍ਣਾਨਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇ ਨਿਰ੍ਯਯੁਰ੍ਨਗਰਾਦ੍ਬਹਿਃ । ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੱਡੀਆਂ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਚਲ ਪਏ।
ਅਗ੍ਰੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚੇਲੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਦੂਤ੍ਤਮਾਃ । ਕਤਿਚਿਦ੍ਦਿਵਸੈਃ ਪ੍ਰਾਪੁਃ ਪੁਰੀਂ ਦ੍ਵਾਰਵਤੀਂ ਕਿਲ
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਾ ਕੇ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਉੱਚ ਲੋਕ ਚੱਲ ਪਏ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਭਿਃ ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਜੀਰ੍ਣੋਦ੍ਧਾਰਂ ਹਿ ਮਾਧਵਃ । ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਯਾਦਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਾਵੇਤੌ ਬਲਕੇਸ਼ਵੌ
ਮਾਧਵ ਨੇ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਟੁੱਟਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਵਾਈ। ਉਥੇ ਹੀ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ, ਬਲਰਾਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਮੇਤ, ਵਸਾਇਆ।
ਤਰਸਾ ਮਥੁਰਾਮੇਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤੌ ਨਿਰ੍ਜਨਾਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਤਦਾ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਬਲਵਾਨ੍ ਯਵਨਾਧਿਪਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਥੁਰਾ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਤੇ ਸੁੰਨੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ ਹੀ ਯਵਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵੈਨਮਾਗਤਂ ਕृष੍ਣੋ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਨਗਰਾਦ੍ਬਹਿਃ । ਪਦਾਤਿਰਗ੍ਰੇ ਤਸ੍ਯਾਭੂਦ੍ਯਵਨਸ੍ਯ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਜਨਾਰਦਨ ਪੈਦਲ ਯਵਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਪ੍ਰਾਹਸਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰਤੋ ਯਾਨ੍ਤਂ ਕृष੍ਣਂ ਕਮਲਲੋਚਨਮ੍
ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਮਧੁਸੂਦਨ ਹੱਸ ਪਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖ ਕੇ।
ਯਵਨੋऽਪਿ ਪਦਾਤਿਃ ਸਨ੍ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਗਤਃ ਖਲਃ । ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦੋ ਮਹਾਬਲਃ
ਯਵਨ ਵੀ ਪੈਦਲ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਦ-ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਯਯੌ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਕਾਲਯਵਨੋ ਹਰਿਃ । ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ
ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਯਵਨ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਯਵਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸੁਪ੍ਤਭੂਤਮਪਸ਼੍ਯਤ । ਮਤ੍ਵਾ ਤਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸ ਪਾਦੇਨਾਤਾਡਯਨ੍ਨृਪਮ੍
ਉਥੇ ਯਵਨ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਃ ਕ੍ਰੋਧਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਦਦਾਹ ਮਹਾਬਲਃ । ਤਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਮੁਚੁਕੁਨ੍ਦੋऽਥ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਜਾਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਯਵਨ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਮੁਚੁਕੁੰਦ ਨੇ ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸੁਦੇਵੇਸ਼ਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਵਨਮ੍ । ਜਗਾਮ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਕृष੍ਣੋ ਬਲਦੇਵਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਵਾਰਕਾ ਵੱਲ ਗਿਆ।