ਰਕ੍ਸ਼ਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਮੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਵਧਾਨਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕੁਤੋऽਤ੍ਰ ਕਨ੍ਯਕਾ ਕਾਮਂ ਕ੍ਵ ਗਤਃ ਸ ਸੁਤਃ ਕਿਲ
ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰੱਖਵੇਲੇ ਚੌਕਸ ਹਨ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਕੁੜੀ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਈ, ਤੇ ਪੁੱਤ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ?
ਸਨ੍ਦੇਹੋऽਤ੍ਰ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕਾਲਸ੍ਯ ਵਿषਮਾ ਗਤਿਃ । ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤਾਂ ਬਾਲਾਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਦਯੋਃ ਖਲਃ
ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਸਮੇਂ ਦੀ ਚਾਲ ਅਣਪਛਾਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਪੋਥਯਾਮਾਸ ਪਾषਾਣੇ ਨਿਰ੍ਘृਣਃ ਕੁਲਪਾਂਸਨਃ । ਸਾ ਕਰਾਨ੍ਨਿਃਸृਤਾ ਬਾਲਾ ਯਯਾਵਾਕਾਸ਼ਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਬੇਰਹਮੀ ਨਾਲ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪਥਰ 'ਤੇ ਪਟਕਿਆ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਬਣ ਗਿਆ; ਪਰ ਕੁੜੀ ਉਸਦੇ ਹੱਥੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਾ ਤਦਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਮੁਵਾਚ ਮृਦੁਸ੍ਵਨਾ । ਕਿਂ ਮਯਾ ਹਤਯਾ ਪਾਪ ਜਾਤਸ੍ਤੇ ਬਲਵਾਨ੍ ਰਿਪੁਃ
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪਾਪੀ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਮਿਲਿਆ? ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਵੈਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਣਿਆ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।'
ਹਨਿष੍ਯਤਿ ਦੁਰਾਰਾਧ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਥਾ ਤ੍ਵਾਂ ਨਰਾਧਮਮ੍ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾ ਗਤਾ ਕਨ੍ਯਾ ਗਗਨਂ ਕਾਮਗਾ ਸ਼ਿਵਾ
ਉਹ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਰਾਜ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ, ਹੇ ਨਿਕੰਮਾ ਮਨੁੱਖ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁੜੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਕਂਸਸ੍ਤੁ ਵਿਸ੍ਮਯਾਵਿष੍ਟੋ ਗਤੋ ਨਿਜਗृਹਂ ਤਦਾ । ਆਨਾਯ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕੰਸਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਬਕਧੇਨੁਕਵਤ੍ਸਾਦੀਨ੍ਕ੍ਰੋਧਾਵਿष੍ਟੋ ਭਯਾਤੁਰਃ । ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਦਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮਮ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਕੰਸਾ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਬਕਾ, ਧੇਨੁਕਾ, ਵਤਸਕਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਵੋ।'
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਬਾਲਕਾ ਯਤ੍ਰ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ । ਪੂਤਨੈषਾ ਵ੍ਰਜਤ੍ਵਦ੍ਯ ਬਾਲਘ੍ਨੀ ਨਨ੍ਦਗੋਕੁਲਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਮੁੰਡੇ ਮਿਲਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ। ਪੂਤਨਾ, ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੀ ਹੈ, ਅੱਜ ਨੰਦ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਜਾਵੇ।
ਜਾਤਮਾਤ੍ਰਾਨ੍ਵਿਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤੀ ਸ਼ਿਸ਼ੂਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਮਾਜ੍ਞਯਾ । ਧੇਨੁਕੋ ਵਤ੍ਸਕਃ ਕੇਸ਼ੀ ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੋ ਬਕ ਏਵ ਚ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਉਥੇ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ। ਧੇਨੁਕਾ, ਵਤਸਕਾ, ਕੇਸ਼ੀ, ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਅਤੇ ਬਕਾ ਵੀ—
ਸਰ੍ਵੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੁ ਤਤ੍ਰੈਵ ਮਮ ਕਾਰ੍ਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ । ਇਤ੍ਯਾਜ੍ਞਾਪ੍ਯਾਸੁਰਾਨ੍ਕਂਸੋ ਯਯੌ ਨਿਜਗृਹਂ ਖਲਃ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਕੰਸਾ ਉਹ ਖੋਟਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਾਵਿष੍ਟੋऽਤਿਦੀਨਾਤ੍ਮਾ ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵੈਵ ਤਂ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਉਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਦੇਵ੍ਯਾ ਕृष੍ਣਸ਼ੋਕਾਯਨੋਦਨਮ੍ ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਨਨ੍ਦਗृਹੇ ਜਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮਮਹੋਤ੍ਸਵਃ । ਕਿਂਵਦਨ੍ਤ੍ਯਥ ਕਂਸੇਨ ਸ਼੍ਰੁਤਾ ਚਾਰਮੁਖਾਦਪਿ
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸਵੇਰੇ ਨੰਦ ਦੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ ਗਈ। ਇਸ ਦੀ ਚਰਚਾ ਅਤੇ ਕੰਸਾ ਦੇ ਜਾਸੂਸਾਂ ਦੀ ਖਬਰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨੀਂ ਪਹੁੰਚੀ।
ਜਾਨਾਤਿ ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਦਾਰਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਸਨ੍ਤਿ ਹਿ । ਪਸ਼ਵੋ ਦਾਸਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਨਨ੍ਦਗੋਕੁਲੇ
ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸਾਰੇ ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਨੌਕਰ ਨੰਦ ਦੇ ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨ ਸ਼ਙ੍ਕਾਸਮਾਵਿष੍ਟੋ ਗੋਕੁਲਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਰਤ । ਨਾਰਦੇਨਾਪਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥਿਤਂ ਕਾਰਣਂ ਪੁਰਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਹ ਗੋਕੁਲ ਵੱਲ ਸ਼ੱਕ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਗੋਕੁਲੇ ਯੇ ਚ ਨਨ੍ਦਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ਪਤ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸੁਰਾਂਸ਼ਜਾਃ । ਦੇਵਕੀਵਸੁਦੇਵਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ ਕਿਲ
ਗੋਕੁਲ ਵਿਚ ਨੰਦ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਜਨਮੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਕੀ, ਵਸੁਦੇਵ ਤੇ ਹੋਰ—all ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਵੈਰੀ ਹਨ।
ਇਤਿ ਨਾਰਦਵਾਕ੍ਯੇਨ ਬੋਧਿਤੋऽਸੌ ਕੁਲਾਧਮਃ । ਜਾਤਃ ਕੋਪਮਨਾ ਰਾਜਨ੍ ਕਂਸਃ ਪਰਮਪਾਪਕृਤ੍
ਨਾਰਦ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਕੁਲ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਖਰਾਬ ਕੰਸਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕੀਤੇ।
ਪੂਤਨਾ ਨਿਹਤਾ ਤਤ੍ਰ ਕृष੍ਣੇਨਾਮਿਤਤੇਜਸਾ । ਬਕੋ ਵਤ੍ਸਾਸੁਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਧੇਨੁਕਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਥੇ ਪੂਤਨਾ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਅੰਤ ਹੈ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਬਕਾ, ਵਤਸਾਸੁਰ ਅਤੇ ਧੇਨੁਕਾ ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਪ੍ਰਲਮ੍ਬੋ ਨਿਹਤਸ੍ਤੇਨ ਤਥਾ ਗੋਵਰ੍ਧਨੋ ਧृਤਃ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕਂਸਸ੍ਤੁ ਮੇਨੇ ਮਰਣਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਪ੍ਰਲੰਬਾ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਗੋਵਰਧਨ ਪਹਾੜ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੰਸਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਮਝ ਲਈ।
ਤਥਾ ਵਿਨਿਹਤਃ ਕੇਸ਼ੀ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਂਸੋऽਤਿਦੁਰ੍ਮਨਾਃ । ਧਨੁਰ੍ਯਾਗਮਿषੇਣਾਸ਼ੁ ਤਾਵਾਨੇਤੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਜਦ ਕੇਸ਼ੀ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਕੰਸਾ ਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਧਨੁਸ਼ ਯਾਗ ਲਈ ਦੋਨੋਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅਕ੍ਰੂਰਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਕ੍ਰੂਰਃ ਪਾਪਮਤਿਸ੍ਤਦਾ । ਆਨੇਤੁਂ ਰਾਮਕृष੍ਣੌ ਚ ਵਧਾਯਾਮਿਤਵਿਕ੍ਰਮੌ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਖੋਟਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਕੰਸਾ ਨੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਮ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਬੇਅੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਲਿਆਉਣ।
ਰਥਮਾਰੋਪ੍ਯ ਗੋਪਾਲੌ ਗੋਕੁਲਾਦ੍ ਗਾਨ੍ਦਿਨੀਸੁਤਃ । ਆਗਤੋ ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਤੁ ਕਂਸਾਦੇਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕਿਲ
ਗਾਂਦੀਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੋ ਗੋਪ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਗੋਕੁਲ ਤੋਂ ਲਿਆਇਆ; ਉਹ ਮਥੁਰਾ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੰਸਾ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਤਾਵਾਗਤ੍ਯ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਧਨੁਰ੍ਭਙ੍ਗਞ੍ਚ ਚਕ੍ਰਤੁਃ । ਹਤ੍ਵਾਥ ਰਜਕਂ ਕਾਮਂ ਗਜਂ ਚਾਣੂਰਮੁष੍ਟਿਕਮ੍
ਉਹ ਦੋਨੋਂ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋੜਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਧੋਬੀ, ਹਾਥੀ, ਚਾਣੂਰ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਟਿਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਲਂ ਚ ਤੋਸ਼ਲਂ ਚੈਵ ਨਿਜਘਾਨ ਹਰਿਸ੍ਤਦਾ । ਜਘਾਨ ਕਂਸਂ ਦੇਵੇਸ਼ਃ ਕੇਸ਼ੇष੍ਵਾਕृष੍ਯ ਲੀਲਯਾ
ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਲਾ ਤੇ ਤੋਸ਼ਲਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਕਾਂਸਾ ਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਫੜ ਕੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਮਾਰਿਆ।
ਪਿਤਰੌ ਮੋਚਯਿਤ੍ਵਾਥ ਗਤਦੁਃਖੌ ਚਕਾਰ ਹ । ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਯ ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਦ੍ਦਦਾਵਰਿਨਿषੂਦਨਃ
ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਗਰਸੇਨਾ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ।
ਵਸੁਦੇਵਸ੍ਤਯੋਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮੌਞ੍ਜੀਬਨ੍ਧਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਵ੍ਰਤਬਨ੍ਧਂ ਮਹਾਮਨਾਃ
ਉਥੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਦੋਨਾਂ ਲਈ ਮੌੰਜੀ ਘਾਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨੇਉ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਵਾਈ।
ਉਪਨੀਤੌ ਤਦਾ ਤੌ ਤੁ ਗਤੌ ਸਾਨ੍ਦੀਪਨਾਲਯਮ੍ । ਵਿਦ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮਭ੍ਯਸ੍ਯ ਮਥੁਰਾਮਾਗਤੌ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜਨੇਉ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਂਦੀਪਨੀ ਦੇ ਘਰ ਗਏ। ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖ ਕੇ, ਮੁੜ ਮਥੁਰਾ ਆ ਗਏ।
ਜਾਤੌ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਰ੍षੀਯੌ ਕृਤਵਿਦ੍ਯੌ ਮਹਾਬਲੌ । ਮਥੁਰਾਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤੌ ਵੀਰੌ ਸੁਤਾਵਾਨਕਦੁਨ੍ਦੁਭੇਃ
ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬਾਰ੍ਹਾ ਸਾਲ ਦੇ ਹੋ ਗਏ, ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਆਨਕਦੁੰਦੁਭੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਥੁਰਾ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਮਾਗਧਸ੍ਤੁ ਜਰਾਸਨ੍ਧੋ ਜਾਮਾਤृਵਧਦੁਃਖਿਤਃ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸੈਨ੍ਯਸਮਾਜਂ ਸ ਮਥੁਰਾਮਾਗਤਃ ਪੁਰੀਮ੍
ਮਾਗਧ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਰਾਸੰਧ, ਜਵਾਈ ਦੀ ਮੌਤ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਮਥੁਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਆ ਗਿਆ।
ਸ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਵਾਰਂ ਤੁ ਕृष੍ਣੇਨ ਕृਤਬੁਦ੍ਧਿਨਾ । ਜਿਤਃ ਸਂਗ੍ਰਾਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਧੁਪੁਰ੍ਯਾਂ ਨਿਵਾਸਿਨਾ
ਉਹ ਸਤਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਧੁਪੁਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਿਸਚੈ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੁਆਰਾ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ।
ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰੇਰਿਤਸ੍ਤੇਨ ਸ ਕਾਲਯਵਨਾਭਿਧਃ । ਸਰ੍ਵਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਧਿਪਃ ਸ਼ੂਰੋ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਭਯਙ੍ਕਰਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਉਕਸਾਹਟ 'ਤੇ ਕਾਲਯਵਨ, ਸਾਰੇ ਮਲੇਛਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਬਣ ਗਿਆ।